En toch...., laat haar maar waar snel de enorme draak
worden die ze normaal gesproken is. Baasje vind het maar niks dat ze zo rustig is.
Ze is laparoscopisch gecastreerd, vanmiddag rond 14.00 uur en ze was het duidelijk niet eens met de verdoving. Daar heeft ze behoorlijk tegen gevochten en ze wilden haar al bijspuiten, maar dat hoefde gelukkig niet. Ben erg blij dat ik daar bij aanwezig was (heb het nog nooit anders gedaan), want dit hondje zou zonder de baas de toko afgebroken hebben. Rond 16.00 uur zaten we alweer in de auto en nu is ze dus wel erg zielig. Ze heeft helaas nog niet gedronken en van haar brokje wil ze ook nog niets weten. Nou doet deze hond normaliter alles voor haar brokjes, dus ze voelt zich echt nog niet goed.
De wondjes zijn erg klein en ik heb dan ook heel bewust gekozen voor deze methode. Het is nogal een wildebras en een springveer en zo zou de wondgenezing vanwege de grootte sneller zijn en minder risico op het opengaan van de wond.
Ik heb 1 teef hiervoor gehad, maar die is alweer een jaar of elf geleden gecastreerd. Kan me niet meer herinneren hoe zij zich voelde. Hoe hebben jullie teefjes zich gevoeld na de operatie?