Geplaatst 
Ik had haar nog vele jaren toegewenst, maar helaas gooide haar mild roet in die wensen. Donderdag morgen hadden we nog 4 kilometer gelopen (doen we elke dag) en ze had nog erg fanatiek naar muizen gegraven met haar maatje Mud en gezwommen ('t was een waterrat). Mud is mijn jonge hond. 'S middags ga ik altijd naar mijn pony's en ben dan 's avonds weer terug. Bij terug komst lag Goofy snel adem te halen en had een hoge pols en warme buik. Heb het een drie kwartier aangekeken, geprobeerd of ze wou eten, dat wou ze, heb toch de DA gebeld. Moesten gelijk komen. Daar buik onder zocht, dachten eerst dat de baarmoeder het was, konden die niet vinden
Verder voelde ze wel een dik iets, maar moest de volgende dag terug voor bloedonderzoek en echo. Conclusie, ze had veel pijn. Ze had een pijnstilling gehad, moest binnen een paar uur werken 
Ik ben 's nachts om de paar uur wezen kijken hoe het ging, niet beter. En de nacht er op blijven liggen of ik wat hoorde. Dat heeft voor goed wat slaapgebrek gezorgd. 'S morgens DA gebeld moest om 09.30 komen. Oke, hond de gang in duwen, ze wou niet, de ander moest mee. Dus met 2 honden er heen, tijdens het lopen viel het mij op dat ze haar rug stijf hield. Niet goed. Wel gepoept/plast zonder probleem. Bloedtest kwam uit bloedarmoede en een flinke ontsteking. Maar waar Weer een verdenking op de baarmoeder, dus echo. De pijn werd erger, ze lag languit op de vloer. Tijdens het wachten raakte ze wat in shock. Ik bereide me al voor op het ergste. De echo, baarmoeder weer niet te vinden wel de mild die daar niet hoorde. Ze heeft het mild gevolgd, deze liep van onder de ribben langs de linkerkant naar het bekken en verdween even achter de darmen om vervolgens aan de rechterkant weer tevoorschijn te komen. De mild was ook zwart wat niet hoort. Slecht nieuws, maar werd slechter. De lever was ook vergroot en vertoonde witte vlekken. Opereren was geen optie meer, chemokuur zou ook weinig meer kunnen en ja wil je dat een 12 jarige nog aan doen? Prednison was nog een optie om het een paar maanden te rekken. Geen optie voor mij, da's dweilen met de kraan open. Ik heb ter plekke de knoop door gehakt, geen dier van mij hoeft pijn te leiden. Dus daar afscheid genomen om 11.15, ook mijn jongste hond was daarbij. Ik heb Goofy aan de wetenschap gegeven, mede omdat zo'n groot mild bij een verder gezonde en in goede conditie zijnde hond zelden voorkomt. Goofy is een kruising basset x labrador met een lang lijf, de mild was volgens berekening bijna 20x groter dan hoorde.Hoe het kan dat ze zolang doorgelopen heeft zonder pijn te tonen is zelf de DA een raadsel. Honden die het aan hun mild hebben zien er anders uit. Ik ben alleen nu nog steeds bang dat ik ergens een signaal niet opgemerkt heb, maar mensen die haar kenden zeiden dat ze ook niet aan haar zagen, zo vriendelijk en actief nog op deze leeftijd.
Nu zoekt mijn Mud steeds naar Goofy wat mij zeer veel pijn doet dat ik besloten heb naar een ander hondje te kijken in de (ijdele
) hoop dat ze hier dikke vriendjes mee word en weer gaat eten en actief word. Of zou dit verkeerd uitpakken? Zijn er bokkers die ook een hond hebben (gehad) die een vergrote mild hebben/hadden? Wat was het dat het jullie opviel dat er iets mis was?
