Geplaatst Dirkje kregen wij 14 jaar geleden van mijn vader. Ze was gefokt door mijn tante uit haar 2 jack russels Jacky en max. We hadden al een hond genaamd Fritz en mochten van mijn vader absoluut geen hond erbij! Wat moet hij een plezier hebben gehad. Want hij had in de eerste week Dirkje al uitgekozen. Volgens mijn tante nog steeds de allerliefste hond uit het nest. Volgens haar was de rest uitermate druk, en zelfs niet prettig in de omgang. Dirkje is vanaf dag een enorm mens gericht en een enorme people-pleasure. Ze wou graag leren, wou graag naar je luisteren en deed alles om maar in het goede daglicht te staan. Ze kon al los toen we haar een week hadden en dan liep ze braaf naast je. Fritz was in het begin niet zo gecharmeerd van haar. Maar wij natuurlijk wel. Zij is en blijft de mooiste pup die ik ooit heb gezien en had tot haar dood de vriendelijkste en meest trouwe ogen die ik ooit heb gezien bij een hond. En dat zeg ik niet omdat ze mijn hond was. Ze keek dwars door je heen, en je kon dwars door haar heen keken. Een ontzettend open hond was het waar ik alles mee kon.
Dirkje en Fritz
Helaas overleed Fritz toen Dirkje 7 jaar oud was, Fritz had een stuk nylon opgegeten wat hem van binnen helemaal stuk had getrokken. Ik heb er nog steeds enorm veel spijt van dat ik niet eerder met hem naar de dierenarts ben gegaan. Mijn ouders wouden dat ik zou wachten tot na het weekend.. ivm het weekend consult. Dit heeft hem echt de dood in gedreven. Iets wat ik mijn moeder zeker nooit kan vergeven dat ik moest wachten. En mezelf niet kan vergeven dat ik heb geluisterd. Dirkje vond het verschrikkelijk. Ze hield van aandacht en miste Fritz omtzettend. Ze liep de hele dag met was heen en weer. Ze sleepte ALLES naar je toe in de hoop dat je met haar ging spelen. Let je even 10 minuten niet op en de halve wasmand lag naast je
met een hele blije hond. Omdat Dirkje duidelijk niet alleen kon zijn kwam Anna. Anna hadden we via een manege gekocht. Een hondje dat duidelijk slechte inprinting had gehad omdat ze in een kamertje lag waar alleen kinderen kwamen. De rest van de wereld kende ze bijna niet. Dirkje heeft die kleine pup enorm opgevangen. Als een bodyguard liep ze bij Anna en samen met mij hebben we van Anna toch een wat dapperder hondje gemaakt. En Dirkje? Die vond het allemaal best. Als Anna weer raar deed dan liet Dirkje het wel over zich heen komen. 
Zo speelde ze altijd. Dirkje moest de stok halen, en Anna ging eraan hangen. Als Anna eerder bij de stok was dan wacht ze tot Dirkje er is, en dan liet ze haar eerst pakken
Wat Dirkje voor ons zo enorm speciaal maakte was toch echt hoe ze zelf van honden haters mensen maakte die toch anders gingen denken. Heb vaak mensen gehad die zeiden dat ze honden niet moesten, maar Dirkje leuk vonden. Ze paste zich er enorm op aan, rustige mensen was ze rustig mee. Bange mensen wouden haar aaien omdat ze ' zo verschrikkelijk vriendelijk keek'. Hoe slecht mijn dag ook mocht zijn, zeker tijdens mijn schoolperiode waarin ik enorm werd gepest. Zij was mijn steun. Toen ik 4 maand lang last had van nachtmerrie's en niet durfde te slapen sliep zij naast me. En och.. wakker worden tijdens een hete zomer. Alle deuren staan open en Dirkje koos mijn bed uit om in te slapen. Ik word dan wakker midden in de nacht en keek recht tegen een slapende Dirkje aan. Ze kroop dan heerlijk tegen je aan, en zo sliepen we verder.
Helaas, mijn ouders gaan scheiden. Omdat ik niet bij mijn moeder wou wonen ben ik bij mijn vriend ingetrokken. Gelukkig (zeker achteraf gezien) kreeg ik de honden mee. Rond die tijd begon ik ook aan mijn 3 jaar intensieve psygo therapie. En wat is het dan lekker om na een zware dag om thuis te komen bij je honden. Anna de clown ie je aan het lachen maakt, en Dirkje de rust zelve die tegen je aan kruipt en je alle tijd en ruimte gaf om bij te komen. Beide honden hebben me er zeker doorheen geholpen.
Helaas werd Dirkje steeds erger. Ze had last van haar rug en kreeg een vreemd loopje. Spondylose was de diagnose en ze moest aan de pijnstillers. Maar helaas bleek ze achteraf nog een probleem te hebben. Toen ik terug kwam van een LARP weekend en we ik zag dat ze was afgevallen voelde mijn vriend en ik hem al aankomen. Ze gaf steeds vaker over en at niet meer. Snel naar de dierenarts op een zaterdag en helaas... haar nierwaarde was 936 ipv 100 ... de kans dat ze het zou overleven was enorm klein. Die zondag hebben we de hele dag afscheid genomen, wat was dat enorm zwaar... zo zo zwaar om te weten dat je de volgende dag je hond gewoon niet meer hebt. Maandag omstreeks half 1 klopte haar grote hart voor het laatst.. Dirkje is niet meer.
Dirkje's laatste keer spelen. De stok heb ik nog. Dit was 2 uur voor het inslapen.
We hebben Dirkje laten cremeren, haar urn staat nu samen met een foto en haar laatste stok op een mooie plek in de kamer. Af en toe brand ik een kaarsje. Nu pas na 3 weken begint de verdriet echt te komen. Ik huil mezelf in slaap en droom elke avond over haar. Gelukkig voor mij weet ik waneer ik droom. Ik zoek haar dan op en ga dan heerlijk met haar knuffelen. Een hond, zeker als je er zo'n relatie mee hebt als ik had met Dirkje maakt enorm impact op je leven. Om dat te moeten missen is echt een verschrikking. Een vrouwtje uit de buurt die zelf haar hond een paar maand geleden had verloren vergeleek het zelfs met het overlijden van een jong dochtertje van haar. Ik zal Dirkje enorm missen. Zo'n hond, zoals haar.. vind je niet zo makkelijk weer. Anna mist haar ook, wou de eerste week geen botjes eten en moest echt aan het eten gezet worden. Nu ze er wat aan gewend raakt eet ze weer, maar is erg op zoek naar aandacht.
Nou, thanks voor het lezen. Heel verhaal. Ik heb het in ieder geval een beetje van me af kunnen schrijven.
