Geplaatst Voor het in huis nemen van beide 'soorten' honden is wat te zeggen en we kennen allemaal wel argumenten voor of tegen het huis halen van een zwerf- dan wel Nederlandse hond.
Wat ik echter merk, is dat het helpen van zwerfhonden ter plaatste totaal niet populair is. We kunnen natuurlijk niet de hele zwerfhondenbevolking van ,zeg, Spanje, Bulgarije en Polen en alle ander landen waar honden op straat en/of in asiels het moeilijk hebben naar Nederland halen. Zoveel honden kunnen we hier niet onderhouden. Slecht een paar procent van de buitenlandse zwerf/asielhonden wordt geadopteerd; de rest zit in asiels of verkommert op straat.
Ik vind met Google wel wat organisaties die ter plaatste hulp bieden, maar degenen die er zijn, zijn grotendeels onbekend; onbekender dan de organisaties die de honden naar Nederland halen. Kennelijk willen we 'tastbaar bewijs' hebben (d.w.z. een hond aan onze voeten) van het feit dat we een goede daad hebben verricht door een hond te adopteren (uit binnen- of buitenland) en geen een foto of schriftelijk bewijs dat een hond in het binnen- of buitenland op welke wijze dan ook ondersteund wordt.
Ik vroeg me af:
Wat vind jij dat er gedaan moet worden om asiels in het buitenland en hun hulpprogramma's aan honden ter plaatse zichtbaarder te maken?
En hoe zorgen we er voor dat deze hulpprogramma's (vooral financieel, maar ook maatschappelijk gezien) gesteund worden (door ons, door de bevolking ter plekke, etc.)?
Zou er een overkoepelende organisatie moeten zijn voor deze hulpprogramma's om de zichtbaarheid te vergroten?
Is het fair om bij het opstellen van deze hulpprogramma's af te stevenen op zoveel mogelijk castratie van honden en het humaan doden van oude en gebrekkige dieren die geen of weinig kans op adoptie ter plaatste zouden hebben en welke op straat minder goed mee zouden komen?
Ik hoop dat we ons vooral kunnen richten op buitenlandse hulp ter plekke en niet over het nut van het wel of niet naar Nederland halen van buitenlandse honden, want dat is iets waar geen overeenstemming over te bereiken valt.
Natuurlijk snap ik dat het helpen van honden in het buitenland op de lat van de zorgen des levens niet veel prioriteit heeft en deze discussie is eerder filosofisch dan praktisch van aard (daar er nooit grootschalige hulp van particulieren dan wel de Nederlandse overheid dan wel Brussel aan buitenlandse dierenasiels zal komen), maar ik dacht dat hij desondanks toch de moeite van het voeren waard is.