Natuurlijk weet je dat er bij oudere honden een periode komt dat je afscheid van ze moet nemen, maar het is veel te snel gegaan.
Sanne hebben we 3 maanden geleden laten inslapen, na een hersenbloeding.
Vrijdag heb ik m'n meisje moeten laten gaan. Veel te vroeg. Ze was al een aantal dagen niet lekker en op een röntgenfoto was veel ontlasting te zien. Heeft laxerende middelen mee gekregen en knapte ze op. Tot ze woensdag weer vreselijk achteruit ging. Harde, pijnlijke buik en heel levenloos. Afspraak gemaakt met de dierenarts voor een echo waar ze gelukkig direct terecht kon.
Op de echo kwamen ze een zeer grote tumor op haar milt tegen en zagen ze veel vocht in haar buik. Dit kon ook bloed zijn. Ze is met spoed geopereerd, waarbij we werden gewaarschuwd dat ze bij uitzaaiingen direct zou worden ingeslapen. Mijn meissie, mijn sterke kanjer, was zo hulpeloos. Tijdens de operatie kregen we het goede nieuws dat er geen uitzaaiingen te vinden waren, maar dat er wel heel veel bloed in haar buik zat. De tumor was gaan lekken. Er is ruim 1.5 liter bloed uit haar buikholte verwijderd.
Na de operatie was ze volgens de dierenarts redelijk actief. S'middags hebben we haar opgehaald waar ze nog aardig duf was. De narcose kreeg de schuld en we moesten haar lekker verwennen met vlees. Geen probleem!
S'avonds werd ze slechter en s'nachts zijn we terug naar de dierenarts gegaan. Haar bloedwaardes waren goed, maar toch reageerde ze nergens op. Ze leek wel onder narcose. Tijdens het bloedprikken viel ze zelfs in slaap. Haar pols was wel erg sterk. Uitgeput, maar geen reden om de hoop op te geven.
Er werdt een nieuwe echo gemaakt om te kijken of er toch geen bloed in haar buik zat, wat gelukkig niet het geval was.
Om 1 uur werdt ik gebeld, of ik naar de kliniek kon komen, het ging niet goed.
Daar aangekomen hapte mijn meisje naar lucht, maar was al niet meer op de wereld. Haar lijfje heeft de strijd opgegeven en ik heb haar laten gaan.
Mijn meisje, 13 jaar en nog vol levenslust, heeft de strijd verloren.
Ik kan het nog steeds niet beseffen. Het is allemaal veel te snel gegaan.Het enigste wat ik maar kan denken, 'wat als ik eerder die echo had laten maken.. Had ik dan nog mijn meisje bij me gehad?'
Woensdag krijgen we de uitslag van de tumor, maar ook komt haar as woensdag terug. Een hele dubbele dag dus.
Meiden, passen jullie goed op elkaar daarboven? Dan zorg ik dat hier de herinneringen in leven blijven.
