Geplaatst 26 september vorig jaar is onze kleine hond aangereden door een scooter. Een poos lag hij bewusteloos op de straat in een grote plas bloed. Niemand kon bij hem komen want hij was levensgevaarlijk van angst, al de omstanders die hem wouden helpen konden niets doen. Mijn zusje ( zijn baasje ) mocht hem gelukkig wel oppakken en is met omstanders meegegaan naar de dierenarts. Daar aangekomen voelde de dierenarts dat zijn kaak helemaal los zat en hij erg veel bloed verloren was en in shock was. Ook zijn oogwit was helemaal rood en zijn ogen waren opgezet en dik. Conclusie, met spoed naar de kliniek hier 3 kwartier vandaan. We hebben een dierenambulance gebeld om hem te brengen omdat wij verder niets konden en niets wisten en zelf ook compleet in shock waren.
Meteen toen we in de kliniek waren ( kliniek in Putten voor de bekenden ) is hij aan het infuus gelegd en flink verdoofd. Meteen naar de rontgen en het was duidelijk 2 maal in de breedte gebroken en in de lengte. Meerdere kiezen waren compleet uit zijn mond geslagen en velen waren gebroken. De dierenarts stelde ons gerust, het kwam wel goed. Hij zou de volgende ochtend geopereerd worden en de zelfde of misschien de volgende dag naar huis mogen. Met lood in onze schoenen gingen wij weer terug naar huis.Toen we thuis waren belde we even en ze waren net even met hem aan het lopen om hem te laten plassen. Hij was ondanks alles lief en vrolijk.
Mijn bordercollie was helemaal van slag door het plotselinge vertrek van Gimli. Hij at niet meer en was gigantisch gestressd. De volgende dag werden we gebeld. Hij was geopereerd en met flink wat moeite is het wel goed gegaan. Er zaten alleen nog wat kiezen in die ze er niet meer uit konden krijgen. Hij lag al 3 uur onder narcose en raakte onderkoeld. Zijn kaak is met platen en draad toen vastgezet. Hij mocht alleen echt nog niet naar huis, de operatie was best zwaar. De dierenarts zij dat hij de volgende dag naar huis mocht als het goed bleef gaan. We waren ontzettend opgelucht en hadden zin in de volgende dag.
Toen de dierenarts de volgende dag belde vertelde hij dat het niet goed ging. Gimli was zo vreselijk sloom, weigerde wat te eten en was ontzettend angstig en agressief. Hij liet niemand toe. Hij moest blijven. Wat een ongelovelijke domper was dat, we baalden heel erg, maar het was beter.
De volgende dag belde de dierenarts. Kom hem maar halen zei hij. Hier wordt hij niet beter van. Hij heeft vreselijke heimwee was zijn idee. Hij at nog steeds niet en was nog steeds sloom en niet vriendelijk. Toen we bij zijn bench aankwamen schrokken we onwijs. Hij lag als een vies klein hoopje in de hoek van zijn bench, een super lieve meid was hem net aan het voeren, maar hij weigerde mee te werken. Hij werd afgekoppeld van alle slangetjes en mocht mee. Toen hij mijn moeder zag begin hij te kwispelen en toen hij de andere hond zag gingen zijn koppie en oortjes omhoog. We hebben hem neegezet en hij liep pittig mee naar de auto. De dierenarts gaf hem een kriebel en Gimli was weer het lieve schattige hondje dat hij altijd is. Hoe meer we richting huis kwamen hoe drukker en vrolijker hij werd. Thuis wou hij niet in zijn ziekebenchje, maar gewoon op de bank bij zijn ''broer''. Ook de kleine kat was duidelijk blij.
6 weken lang ging hij aan de vleespap omdat hij niets kon kauwen. Hij vond het vreselijk maar at braaf zijn portie op. Zijn medicatie was een ander verhaal, dat vond hij vreselijk.
Na die 6 weken moest hij weer terug. De draden werden uit zijn kaak gehaald. Het plaatje blijft zijn hele leven zitten. De operatie om de draden te verwijderen was een flinke klus. Na de operatie werd hij nog slap en slaperig bij ons gelegt zodat hij rustig bij ons wakker zou worden. Na 2 dagen merkte je niets meer aan hem.
Nou is morgen de dag aangebroken voor zijn laatste operatie. Om half 9 wordt hij verwacht en dan zal hij gelijk geholpen worden. Het zal al met al ongeveer een uu gaan duren. Er moeten 2 afgebroken kiezen uit en over 1 kies is tandvlees gegroeid. Deze gaat er ook nog uit. Verder wordt er een hoop tandsteen verwijdert. Doodat hij niet kon kauwen aan 1 kant zit daar een jaarverzameling aan tandsteen.
We vinden het allemaal wer spannend maar het is gewoon wel echt nodig, hij heeft er last van...
Net weer thuis uit de kliniek
Gimli een paar maand later ( vlak na zijn 2de operatie )
