Geplaatst Dit is het eerste topic wat ik hier in BB aanmaak en ik weet ook niet of het goed staat ... Gelieve dat gelijk even te melden zodat ik (of een mod) het kan verplaatsen!
Wat gaat de tijd toch hard ...
Tien jaar geleden kregen wij voor kerst een nieuwe puppy. Ik hoorde het me nog zeggen. 'IS DIE VOOR ONS?! ' Onze ''kleine'' Esra, een prachtige Cane Corso pup, een teef, met een klein wit borstje.
We hebben Esra ons hele leven bij ons gehad en de beslissing om haar in te laten slapen viel ons erg zwaar.
Esra had de laatste weken van haar leven nogal last van veel dorst en plassen. We zijn met haar naar de dierenarts gaan in het mom van 'Och ... nja, he, nieren misschien een beetje afgetakeld maar dan kan ze aan een speciaal dieet en aan de pillen en dan kan onze ouwe best nog even mee!' Helaas ... We werden diep meegezogen in een nachtmerrie.
Esra had last van haar lever. Haar leverwaardes waren echt sky en sky high, namelijk meer dan 200. Ik weet het niet eens precies meer.
We konden de volgende ochtend gelijk terecht bij een echo specialist en we hebben haar dus laten echoën. Wat een braverd was het dus! We tilden haar op de tafel, op haar rug, pootjes omhoog, en ze liet het toch allemaal maar weer gebeuren.
Deze kwam helaas met slecht nieuws ... Haar lever zag er niet goed uit. Ze hebben een punctie genomen uit de buikwand, deze zat vol met bloed ... En dan is de vraag ... Hoever ga je nog met zo'n hond?
Mijn moeder vroeg of Esra pijn had. De dierenarts zei dat Esra heel veel pijn had. Die lieve ouwe tut had het nooit laten merken ...
We hebben besloten haar gelijk dezelfde dag nog in laten slapen. Om kwart over vier, op zeven februari 2012 is ze heen gegaan.
Het was nog geen halve minuut en ze was al weg. En tot op het laatste moment was ze vrolijk en lief, ze ging graag nog een rondje mee naar buiten en ze wilde nog spelen!
Esra, je was een kanjer, mijn meisje, en ik mis je zo verschrikkelijk! De pijn, het gat in mijn hart, je hoorde gewoon bij mijn leven. Er was geen thuis komen zonder een kwispelende Esra, en geen troosten zonder een lekkere kwijlbakkes tegen je gezicht aan.
We missen je allemaal verschrikkelijk.
Rust zacht, ''kleine'' Rambo. Je hebt het verdiend.
Bedankt voor het lezen.
