Demy is mijn Bouvier van 2 jaar oud. Ze is met 9 weken oud bij ons in huis gekomen en wat zijn we blij met haar. Ze is mooi, lief en luistert goed(op ons terrein).

Toen ze nog bij haar mama was kregen we een verontrustend telefoontje dat ze ziek was en niet kon poepen. Mensen zijn met haar naar de dierenarts geweest en het probleem was "verholpen" dus Madame kon weer normaal een hoopje leggen. Niks meer gebeurd(behalve dat ze toen ontzettend verwend werd en als enige van het nest bij die lieve mensen in bed mocht slapen) en toen ze 9 weken was hebben wij haar opgehaald en thuis voorgesteld aan de Shih-Tzu.
Binnen no time was ze zindelijk, eerst behoefte op de krant en niet lang daarna gewoon op het hondenveld. Het kon alleen niet lang goed gaan, ze was net een paar weken bij ons en toen begon de diarree. Dierenarts gebeld en kregen in eerste instantie te horen dat ze maar eens zindelijk moest worden. Beduusd opgehangen en na een half uur weer terug gebeld en maar eens even verteld dat ze al lang zindelijk was maar nu diarree had. Enfin, langs geweest, antibiotica en weer naar huis. Diarree over, verder leven. Vanaf toen was het hek van de dam. Iedere maand had ze diarree, ze at goed, dronk goed maar haar ontlasting was waterdun. Spuitjes en meer antibiotica en weer doorgaan.
Tot ze een half jaar geleden weer begon. Ze was nog geen twee en stond te zeuren om de tuin in te gaan. Dat dus gedaan en maar onder de veranda gaan zitten en kijken hoe ze zou gaan spelen. Alleen gebeurde dat niet. Ze liep naar de achterkant van de tuin en zat ineens in poep positie. Er kwam alleen geen ontlasting maar bijna puur bloed. Alle alarm bellen in mijn hoofd gingen af en ik was er van overtuigd dat ik haar weg kon brengen. Dat was het dan, het einde van mijn lieve puppy. Hop naar de dierenarts en nu een andere antibiotica kuur, een sterkere, die ze een maand moest slikken.
Al snel was de diarree die hierop volgde over en had ze weer praatjes en wilde weer spelen. Als dit nu toch het einde zou zijn...
Nog steeds had ze iedere zo veel weken dunnere ontlasting maar dat werd al snel "normaal".
Nu begon het vandaag weer, vannacht heeft ze veel gespuugd en vanmiddag zat er weer een lading bloed bij de ontlasting. Weer stress in huis en dus weer naar de dierenarts. Er was een vervanger, geen gezeur maar echt luisteren naar alle klachten. Twee ontstekingsremmers en een antibiotica kuur EN morgen ontlasting brengen dan word die eindelijk eens opgestuurd.
Voel me nu na al die tijd eens een keer serieus genomen en ga jullie op de hoogte houden van de vorderingen van "kleine" Demy. Nu ligt ze weer te slapen, wat ze de hele dag al doet als ze ziek is.
Ook ben ik opgelucht nu ik even mijn verhaal heb kunnen doen...

