Geplaatst Toch voelt het alsof het gisteren was. Nog steeds voel ik je vacht onder mijn handen, tussen mijn vingers. Ik voel de contouren van je koppie nog, weet nog precies hoe zacht je buikje was. Voel de deuk van het oude navelbreukje nog. Ik weet nog exact hoe ik je oortjes altijd om mn vingers draaide, tot jouw ergernis. Hoor je nog proesten als ik zachtjes op je neus blies om je te plagen. Zie je nog met je pootje oh zo schattig de jeuk van je neus krabben.
Nog zie ik je wild enthousiast rondjes draaien en door de kamer huppelen op het woord ''koekje''. Zie je nog woest op de eendjes af rennen op commando ''eendjes''. Ik zie je nog opkijken als ik buiten tijdens het wandelen je naam noemde. Zo klein, zo vol vertrouwen.
En toch zijn er herinneringen die langzaam vervagen.. Lieve Nouz, wil je me dat alsjeblieft vergeven? Het gaat vanzelf zie je, ik kan er niets aan doen. Het is als los zand dat langzaam tussen mijn vingers wegglipt. Als water dat uit het kommetje van mijn hand wegsijpelt.
Ik ben vergeten hoe je ruikt, vaag weet ik nog dat het zoet en zacht is. Als ik denk aan hoe je reageerde als ik op je kontje kriebelde is het Havanna die ik zie reageren. Ik kan me het geluid van je blaf niet meer voor de geest halen. Lieve Nouz, het breekt mijn hart dat die dingen me zo ontglippen. Ik mis je, het is alsof er een deel van mij met jou mee is gegaan. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om je as uit te strooien, omdat het voelt alsof ik daarmee het allerlaatste stukje tastbare dat er van je over is weggooi.
Nouz, knuffeltje, vriendinnetje. Uit het oog, maar nooit uit het hart.
Tot ooit.
In liefdevolle herinnering 06-05-2011 - 06-05-2012
) en 's nachts mocht ze bij me op bed slapen. De ochtend zelf zijn we nog naar het strand geweest en heeft ze bij de Mac patatjes gekregen... Dat was wel erg fijn. Maar het voelde ergens wel als verraad dat wíj een einde aan haar leven maakten. 