Geplaatst Willie
Toen ik net mijn vriend ontmoette en voor het eerst bij hem thuis kwam ontmoette ik zijn 1 jarige rode kater “Willie”. Willie was enorm druk, als we thuis kwamen scheurde hij het huis door. Mijn vriend had bepaalde spullen in zijn slaapkamer gezet, zodat de kat niet meer zou slopen. Het behang had meneer er al afgekrapt. Niets was veilig. Waarschijnlijk kon hij zijn energie niet kwijt. In overleg met mijn vriend besloten we om een maatje voor Willie te zoeken. Dit is nooit echt van de grond gekomen. We zijn niet bij asiels op bezoek gegaan of bij nestjes wezen kijken.
De eerste ontmoeting
Mijn vriend en ik waren bij mijn ouder gaan eten. Op de weg terug naar zijn huis, liepen er twee katten met ons mee, een rode en een schildpad. Ze waren enorm lief en aanhankelijk, maar ze zullen toch wel van iemand zijn?
Mijn vriend kwam het schildpad katje vaker tegen als hij van mijn huis naar zijn huis liep. Ze leek geen huis te hebben. Op een dag rende ze bij mijn ouders naar binnen. We hadden haar al een periode zien rondzwerven en het werd nu echt koud buiten. Mijn moeder vroeg of we niet nog een kat erbij wilden. We hebben toen het schildpad poesje in huis genomen. Uiteraard bleef de vraag of ze niet van iemand zou zijn. Ik ben daarom met haar naar de dierenarts geweest. Ze bleek niet gechipt, ze had een flinke buik (we dachten dat ze drachtig zou zijn). Dit bleek een hongersbuik te zijn (wat je ook vaak ziet bij kinderen in derde wereld landen). De dierenarts schatte haar 1 jaar oud. Ze was al gesteriliseerd. We hebben haar voor de zekerheid nog op amivendi gezet, maar geen reacties. Ook bij mijn ouders in de buurt waren geen affiches op gehangen. Mijn ouders wonen aan een groot park in Zoetermeer en het zou best zo kunnen zijn dat ze daar is gedumpt.
Als ik hier naar terug kijkt, lijkt het alsof zij ons heeft uitgezocht. Ik houd hier aan vast, er zijn genoeg zwerfkatten die achter je aan lopen, maar dit voelde anders.
Naam
We hadden al een Willie. Dus we hadden haar Gracie kunnen noemen. Maar dat vonden we beiden geen leuke naam. Uiteindelijk gaven we haar de naam Jacky. Jacky kon het gelijk prima vinden met Willie en Willie met haar. Ze bromde in het begin wat tegen elkaar, maar dat was al snel over. Jacky was erg uitgeput toen ze bij ons kwam. Ze heeft de eerste dagen heel veel geslapen. Als ze naar de kattenbak ging, stonk ze enorm. Wellicht alle zooi die er uit kwam van het zwerven. Hierdoor werd Jacky al heel snel Jekkie.
Spelen
Jacky bleek een heel speel poesje. Willie en zij stoeide flink, door het huis heen. Willie sloopte niet meer. Dus die was duidelijk tevreden over zijn nieuwe huisgenoot. Jacky kon ook apporteren. Het was echt een wereldpoes. Ze kon zitten op commando, apporteren en ze was een heerlijke troetelaarster. Iets wat Willie toen nog niet graag deed.
Verhuizing
Inmiddels woonde we al 1,5 jaar samen met de katten op een flatje van 48m2. Tijd om te verhuizen. We hadden een mooie hoekwoning gevonden. Ideaal ook voor de katten. Ze konden namelijk heerlijk buiten spelen. De eerste keer toen we ze lieten wennen, scheurde Jacky keihard een boom in. Mijn vriend kreeg het spaansbenauwd. Maar Jacky was lenig genoeg om ook weer uit de boom te klimmen.
Jacky maakte ook al snel vrienden in de omgeving. Namelijk de hele buurt en al zijn bewoners. Ik zag haar vaak vanuit het raam met de buren knuffelen. Hierdoor gaven we haar al snel de bijnaam knuffelkoningin. Zelfs de kinderen uit de buurt hadden Jacky opgemerkt en stonden op een dag voor de deur. Ze waren nieuwsgierig hoe ze heette, omdat ze haar zo lief vonden. Ze vroegen ook of ze haar af en toe snoepjes mochten geven die ze bij de dierenwinkel haalde.
Jacky werd inmens populair. We hoorde regelmatig de kinderen om ons huis haar naam roepen. In de hoop nog even met Jacky te spelen. Ze kwamen zelfs aan de deur om te vragen of ze even met Jacky konden spelen. En Jacky…. Die genoot van alle aandacht. Tevens hebben we haar een paar keer betrapt dat ze bij de buren naar buiten kwam lopen. Ze had dan bij hun geslapen. Overloopster.
Het klinkt nu een beetje of ze een allermansvriendje is, maar ze was enorm trouw aan ons. Als wij met de auto de straat in reedden, en de deur opende hoorde we het ringelen van haar kattenbelletje, en als je dan om keek stond ze je vrolijk mauwend te begroeten. Ook als ik in de tuin bezig was, dan was Jacky (en Willie trouwens ook) bij me. De dorre bloemen die ik van de hortensia knipte en die net naast de groencontainer belanden, waren uiteraard een geweldig spelletjesobject.
En verder…
De laatste week van mijn zwangerschapsverlof besloten mijn vriend en ik, dit af te sluiten met een midweekje in een bungelowpark. Ik had de buurvrouw gevraagd om voor de katten te zorgen. Toen we terug kwamen, en we onze katten begroeten. Viel me direct aan Jacky op dat haar ene oog groter stond dan de ander. Tja… ze gaan nu eenmaal vaak naar buiten, ze zal misschien net een tikje tegen dat ook gekregen hebben. Ze voelde zich verder prima en leek geen pijn te hebben.
Echter, 3 weken later gedroeg ze zich raar. Ze zwalkte door de kamer, en viel zelfs om. Ze ging eenzaam in een hoekje liggen en liet haar hoofd niet rusten. Ook begroeten deed ze niet meer. We zijn die dag direct naar de dierenarts gegaan. Toen ze daar was, deed ze alsof ze niets mankeerde. De dierenarts heeft ons maar weer naar huis gestuurd. De dagen daarna bleef ze raar doen. Ze was niet het poesje wat we kenden. We besloten toch weer naar de dierenarts te gaan. Ze deed weer of er niets aan de hand was, totdat ze weer haar evenwicht verloor en omviel. De dierenarts was direct alert en heeft haar ter observatie een dag en nacht gehouden. Tevens werden er gelijk allerlei onderzoeken gedaan.
Toen ze weer thuis was. Had ze ineens een nat oor. Ik dacht dat ze met haar hoofd in de waterbak was gevallen. Maar mijn vriend zag de volgende ochtend vocht uit haar oor komen. Ik heb dit nooit kunnen ontdekken. Weer naar de dierenarts. Dit was een goed teken. Het zou dan om een oorontsteking kunnen gaan, prima te behandelen. Echter, de DA zag nog steeds niets aan haar oor. Hij had ook de onderzoeken binnen en die waren allen negatief. We kregen een AB-kuur mee, ze leek hier gelijk die avond iets van op te knappen. Ze kon haar hoofd neerleggen en kwam knuffelen. De volgende ochtend rende ze zelfs ineens de trap op en liet zich weer lekker vertroetelen. Wat een opluchting.
Helaas was het enkel die avond en ochtend dat ze op knapte, daarna voelde ze zich weer net zo slecht. We kregen een andere AB-kuur, aangezien ze wel heel lichtjes op die andere had gereageerd. Helaas ook deze bleek niet te helpen. Er verscheen ineens een bult op haar hoofd, vlak achter haar rare oog. Direct weer naar de DA gegaan.
Mijn vriend kwam thuis en vertelde dat we een foto moest laten maken, maar dat de DA er een naar gevoel over had. Mijn vriend had niet echt door durven vragen, aangezien hij bang was voor het antwoord die hij zou krijgen. Ik heb later die avond de DA nog aan de lijn gehad. Volgens hem had ze een tumor in haar hoofd, die nu door haar bot aan het heen komen was. Dit zou verklaren waarom ze zich zo gedroeg en verder lichamelijk wel in orde was. De foto zou een bevestiging geven, maar de kans dat ze geholpen kon worden was heel nihil. Het kon niets anders zijn…. Jacky was inmiddels zo slecht dat ik haar daar niet meer door heen wilde laten gaan. We besloten haar in te laten slapen.
Afscheid
We hebben haar die avond en de dag zelf enorm vertroeteld. De avond van mijn telefoontje hebben we enorm gehuild, op dat moment leefde ze even op. Ze kwam ons vertroetelen, omdat ze ons verdriet voelde. De dag erop was ze weer enorm slecht. Ze zocht de stille hoekjes op. Ik kon haar nog op schoot nemen. Maar mijn vriend niet eens meer. Ik heb mijn dochtertje naar mijn moeder gebracht. Zodat mijn vriend en ik er allebei bij konden zijn. Bij de dierenarts hebben we haar nogmaals enorm vertroeteld. De bult op haar hoofd was echt al enorm. Toen ze haar prikje kreeg om geheel verdoofd te worden, overleed ze al. Een foto was dus al onmogelijk geweest.
Missen
Ik zou willen zeggen dat het een moeilijke beslissing is, maar dat was het niet. Het afscheid en het missen is moeilijk. Ze is maar 8 jaar oud geworden. Het doet pijn dat ze een maand geleden nog vrolijk achter een blaadje aan renden en een maand later dood is.
We hebben wel 7 jaar van haar genoten en ik zou haar geen moment van die 8 jaar willen missen.
Mijn vriend en ik zijn er gesloopt van. Mijn vriend is niet iemand die snel emotie laat zien, maar hierin liet hij zijn emoties de volle loop.
We zullen Jacky enorm missen
De laatste foto's:
Jacky +/- 2003 t/m 13-3-2012
