Geplaatst Al sinds september heb ik Spaanse schone Havanna. Wat ze heeft meegemaakt wil ik niet eens over nadenken maar ze is mentaal enorm beschadigd en de meest normale dingen kosten dan ook de nodige moeite. Los lopen gaat eenvoudigweg nog niet..
Nu komt dat niet doordat ze eigenwijs is of jachtinstinct heeft. Toegegeven; ze heeft een behoorlijk eigen willetje, maar niet zó sterk dat het een belemmering mag zijn voor haar vrijheid. Wat haar vooral in de weg zit is haar angst. Op de een of andere manier lijkt ze te denken dat ze alleen op de wereld is. En wat doe je als je denkt geen beschermende roedel te hebben? Tsja, dan ben je extra op je hoede en vlucht bij het kleinste geluidje. Allemaal heel logisch eigenlijk. Met het uitlaten merk ik ook steeds dat het beter gaat als ik haar onder het lopen veel aanhaal, maar ze is nét te klein om dat het hele rondje vol te houden
Ik probeer dus erg te werken aan vertrouwen, het roedelgevoel. Ze moet leren dat ze een deel is van ons gezin en dat wij haar zullen beschermen als het nodig is. Maar bij een hond zo beschadigd als Havanna gaat dat allemaal niet vanzelf...Na een bezoekje aan een gedragstherapeute die ons wat handvatten gaf en het extra steuntje in de rug door Bach druppels en rustcompositum ging ze al een stuk vooruit. Inmiddels zijn haar ribben in stilstand niet meer telbaar en háást niet meer zichtbaar, zegt een hoop over haar stresslevel!!
Maar gisteravond toch wel een enórme stap voorwaarts..
Elke maandag eet ik bij en met vrienden en Havanna mag dan altijd mee. Speelt ook graag met de 2 hondjes van een vriendin. Ze mag daar ook op de bank, iets wat thuis absoluut niet kan. Helemaal super dus voor haar, even in de ''speeltuin''. 's Avonds lag ze naast me op de bank, gezellig tegen me aan, toen 1 van de andere hondjes aan mijn andere zijde naast me kwam zitten. Havanna snuffelde even en begon toen mal te kreunen... Pas na 2 laaange ''kreunen'' en het hondje dat geschrokken op de grond sprong realiseerde ik me; Havanna had gegromd! Uit jaloezie? Bescherming? Geen idee, maar normaal is dat andere hondje zonder twijfel te baas en Havanna is ontzettend sociaal. Hoe het ook zij; mijn aanwezigheid had zonder twijfel invloed op Havanna's reactie.
En daar kan ik maar 1 ding uit afleiden; ze begint te snappen dat ze niet alleen op de wereld is
Natuurlijk had ik moeten corrigeren maar ik was zo verbijsterd dat ik daar veel te laat mee zou zijn geweest. Vanaf nu ga ik ook strenger zijn op haar plaats tov mij bij het uitlaten; meestal loopt ze voor me uit maar het lijkt me belangrijk mijn rol als roedelleider nu meer te gaan bevestigen. Voorheen beloonde ik vooral als ze netjes naast me liep, ze is alles behalve dominant dus corrigeren lijkt me niet echt nodig, ga ik nu iets scherper op worden.
Maar oohhh wat ben ik verschrikkelijk blij met deze ontwikkeling!!! Binnenkort ga ik met Havanna's opvangbaasje en 2 hondjes naar het strand en ik ben van plan om haar dan los te laten... Bij het opvangbaasje heeft ze kort los gelopen en de 2 hondjes zijn haar vriendinnetjes, dus ik durf dat risico dan wel te nemen, zal toch een keer moeten en een mooiere kans dan die krijg ik niet zo gauw...
Ik moest het gewoon even delen. Ben de koning te rijk. Lieve Havanna, zal ze het dan eindelijk gaan begrijpen en haar eerste stappen hebben gezet op weg naar een leven als een normale hond?
