Plom, was een sterke hond met een lief karakter. Jij had iets speciaals, iets wat andere honden niet hadden. Wat zou ik die leuke momenten met jou missen. Samen met Sam en Flo, jouw beste maatjes. Jullie werden vaak de 'drie honden' genoemd. Een leven vol zorg, liefde en aandacht. Van al die wezens op de wereld was jij de gene die de rot ziekte kreeg. Waarom nou uitgerekend jij, en niet iemand anders? De 2 musketiers is niks, de 2 biggetjes ook niet, dus tja, dan de 2 honden ook niet. Flo was altijd jouw beste zusje geweest. Als Flo er was, was jij zeker vlakbij. Iedereen was altijd gek op jouw, onthoudt dat. Het idee dat je nu altijd achter de regenboog bent bij de groene velden , is raar. Ik hoop dat je het daar fijn hebt. Maar voor mij leef je nog, hier zit je op me schouder als engel. Ik zou je altijd blijven dragen. Man, wat zou ik jou gaan missen. Als ik Sam en Flo uitlaat, kijk ik achter me of jij er nog loopt, met je slome passen. Maar nee, je bent achter de regenboog. 17 Jaar, wat een leeftijd. Je zal voor altijd achter de regenboog bij de velden uitrazen. Plom, ik hou van je voor altijd. Rust zacht, meissie.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------