Geplaatst In mijn blokstage heb ik een pensionhond toegewezen gekregen, dit zou ´mijn´ hond zijn voor de 5 weken blokstage.
Dit verslag heb ik geschreven voor mijn stage portfolio:
In mijn blokstage heb ik een heel leuk voorstel gehad van Marianne, de hondenverzorgster.
Er was een nieuwe pensionhond gekomen de dag ervoor.
Bozo welgenaamd, een sharpei.
Nou wist ik niet zo goed hoe een sharpei is, qua karakter en met vreemde mensen.
Ik kreeg de opdracht om in mijn blokstage, elke dag Bozo uit te gaan laten.
Twee keer per dag een goed uur met hem doorbrengen.
Heel leuk ´projectje´ vond ik zelf om te doen.
Ik mocht mij elke dag over Bozo ontfermen.
Onze eerste kennismaking, zo trof ik hem aan, verward en heel onzeker!
De eerste keer toen ik voor zijn kennel stond, was het ´brom brom, wie ben jij, wat doe ik hier, wanneer komt mijn baasje mij weer halen´.
Constant en aan één stuk door brommen en zielig zijn.
Marianne had mij al verteld dat hij het niet naar ons toe bedoelde maar meer in zichzelf zat te brommen.
Want naar mensen was hij gewoon normaal, niet agressief, helemaal niet zelfs.
Wel was hij ontzettend bang, voor alles en iedereen die maar in zijn buurt kwam.
Ik moest Bozo dus toen gaan uitlaten, in zijn kennel had hij een borsttuigje om en de riem zat er aan.
Ik liet hem rustig uit z´n kennel lopen op zijn eigen houtje, zodat ik hem niet bang hoefde te maken met ´in zijn gebiedje´ te komen.
Bozo was uit de kennel en voorzichtig pakte ik het riempje van de grond.
Oh wat was hij bang zeg, had echt met hem te doen.
Marianne wilde dat ik hem de eerste paar keren even op het speelbos uitliet, zo hoefde hij niet al te ver te lopen en kon hij rustig een mooie boom kiezen.
Om de 2 seconden keek hij even om naar mij, hij vond het niks dat er iemand achter hem aan liep.
Bozo woonde hiervoor in Afrika, hier liep hij altijd los op de velden.
Hij vond het dus sowieso al niks aan een riempje.
In het begin trok hij heel erg hard, en wilde zo snel mogelijk eigenlijk weer zijn kennel in.
De eerste paar dagen heb ik met Bozo op het speelbos een paar rondjes gelopen, 4 keer per dag.
Het eerste rondje om half 11, toen 12 uur. En ´s middags om 1 uur en half 4.
Hij had de eerste paar dagen geen ontlasting!
Zelfs geen plasje, en omdat hij ook niks at hoefde hij ook niet te poepen.
Uiteindelijk na 3 dagen kwam er een enorme plas uit, wat wij ook niet anders hadden verwacht!
Dat een hond zo lang zijn behoefte op kon houden wisten wij niet.
Na elke plas of poep bood ik hem een koekje aan, maar hij wilde niks.
Een balletje gooien vond hij ook niks.
Ook mocht hij nog niet los op het bos, hij wilde zich niet laten vangen, en als hij los zou zijn moest je erachter aan lopen, wat hem alleen maar banger zou maken.
Daarom besloot ik om maar lekker een rondje buiten gaan lopen.
Ik had gedacht dat hij het niet zo op verkeer zou hebben, maar dat viel reuze mee!
Ook trok hij al iets minder dan een aantal dagen ervoor.
Tijdens het lopen praatte ik aan één stuk door tegen hem, in de hoop dat hij een beetje tot rust zou komen.
Nu zijn we 3 weken verder, en heb ik 5 dagen lang Bozo elke dag uitgelaten.
Het gaat stukken beter!
Het gaat super, al zeg ik het zelf!
Ook ben ik enorm trots op Bozo!
Met heel veel geduld en tijd zijn we uiteindelijk de beste vriendjes geworden!
Hij wilt koekjes aannemen, hij kan los op het speelbos, hij komt dan ook terug als ik hem roep, hij trekt niet meer tijdens het wandelen, en geeft lieve likjes over mijn wangen.
Èén van de eerste keren dat hij me echt herkende, kan ik mij nog heel goed herinneren!
Het gaf me een geweldig gevoel, hij stond vanaf een afstandje al te kijken naar me, en ook liet hij voor het eerst een kwispel zien!
Nog een aantal dagen later sprong hij zelfs even tegen me op toen hij de kennel uit mocht.
Hevig kwispelen, en ook janken als ik wegliep.
Het heeft een hele lange tijd geduurd, en het heeft ook heel veel geduld gekost.
Maar zo zie je maar weer, alles is te bereiken.
Zolang je het maar tijd en geduld geeft.
Het is een geweldige hond, en stukje bij beetje heeft Bozo echt mijn hart gestolen!!
Langzamerhand is het vertrouwen er toch gekomen, en Bozo is een geweldig leuke hond!
Het is echt mijn maatje geworden, zowel met wandelen als met knuffelen en kroelen.
Een dikke kus!
Het is heel jammer dat Bozo weer terug is naar zijn baasje, maar natuurlijk wel het beste en leukste voor hem.
Hij heeft mijn hartje gestolen en ik mis hem vreselijk!
Het was echt mijn maatje, en dat kon je goed zien!
Iedereen zei dat hij heel goed is veranderd in zo´n korte tijd, het is een hele grote stap geweest voor ons beiden.
En nu weet ik dat je met sommige honden eenmaal meer geduld moet hebben.
En wat je er dan wel niet voor terug krijgt, zo verschrikkelijk veel liefde!
Het was alsof hij mij begreep, hoe mijn bui die dag was.
Als het bijvoorbeeld niet goed ging merkte hij dat op, want dan was hij meer aanhankelijker als op een andere dag.
Alsof hij me wilde troosten en hij kwam dan bij me zitten en likjes geven etc.
Het is zo´n geweldig lief beest, en ik ben heel erg blij dat we samen ergens gekomen zijn.
Dat hij me uiteindelijk heeft leren vertrouwen, dat ik hem niks deed, dat het allemaal heel goed bedoeld was.
En voor al deze dingen heb ik ook heel veel liefde teruggekregen!!
Een jaar later:
Nu kijk ik elke dag nog even op de website van het asiel, en 3x raden wie daar stond!
Zijn baas emigreerde weer naar Afrika, en kon hem helaas niet meer meenemen.
Nu gaan mijn moeder en ik vanmiddag even langs om met hem te wandelen en lekker te knuffelen!
Ik kijk er heel erg naar uit om hem weer te zien, ik ben benieuwd of hij me nog een beetje herkend, al verwacht ik dat totaal niet.
Om half3 vertrekken wij richting Leiden, ik heb er zo'n zin in!!
Een recente foto van hem:
Sorry voor het lange verhaal, maar ik ben zoo blij dat ik hem nog even kan zien!
