Geplaatst Veel heb je in je leventje meegemaakt. Als enige overlevende uit een nestje, dat zonder moeder werd gedumpt. Je was mijn vriend zijn eerste huisdier, en één met karakter. Gevreesd in de buurt en bij vrienden, maar de koningin der poezels! Je hield niet van geknuffel en gedoe aan je lijf, maar juist jouw sterke willetje, maakte je zo speciaal.
Een "mooie leeftijd", ja dat is het ook.
Maar toch veel te plotseling komt dat moment
En gisteren was het dan zover
Nog vol energie ging je 's morgens naar buiten
om na een kwartiertje terug te komen
Toen je binnenkwam was het mis
Je viel neer en had het vreselijk benauwd
Je ogen keken me aan vol paniek
Je had zo'n pijn dat je jammerde
Snel de dierenarts gebeld, ze waren nog gesloten maar we moesten meteen komen
Voor het eerst in al die jaren, konden we je oppakken zonder dat je krabde of beet
In een mandje en hup, daar gingen we
Wat kon je toch hebben, zo plotseling? Vergiftigd? Aangereden? We wisten het niet.
Maar de dierenarts zou je beter maken, en alles zou zo zijn zoals het was geweest.
Toen we aankwamen, konden we meteen naar binnen
Je kon niet meer lopen, je achterbenen deden niks meer
Je werd onderzocht en toen kwam het eruit
Je had een hersenbloeding gehad, en dat was niet het enige.
De dierenarts ontdekte een tumor in je buik en ook nog een hartruis
Toen ze het vertelde, wisten we dat het over was.
Als we je niet zouden helpen, zou je zelf sterven
En we wilden niet dat je zo'n pijn zou moeten hebben
Dus hebben we de vreselijke beslissing moeten maken
Je was op meisje, het was genoeg.
Toch bewees je tot het einde jouw kracht
Want ondanks dat je zonder verzet weggleed met je hoofd in mijn hand
bleef je hartje maar kloppen
Wat duurde de tijd lang
De dierenarts besloot nog een klein spuitje te geven
En toen was het gebeurd en nu heb je eindelijk je rust zonder die pijn
Maar meisje, wat missen we je. Ik wou dat ik me nog kon ergeren aan je "gezeur", dat je me nog een tik met je pootje gaf. Ik heb je slechts de laatste 5 jaar van je leven mogen kennen, maar je hebt een diepe indruk achtergelaten. Je stoel is nu leeg, op je kleedje ligt niemand en je etensbakje staat er niet meer. De 2 andere poezen zoeken je steeds en ook Lisanne vind het maar gemeen dat je nu in de tuin slaapt.
Maar we mochten niet egoïstisch zijn, het is goed zo lieverd.
Rust zacht, lieve Spaiky (1994-2012)
afscheid nemen van je beesje doet heel veel pijn, jong of oud maakt niet uit..maar jij hebt jou beesje wel een heel mooi leven gegeven en daar kan je trots op zijn..nogmaals sterkte.. 
. Het zal wel slijten maar nu nog niet iig. Ik baal zo vreselijk dat ze toch nog dat laatste uur zo heeft moeten lijden, was ze maar gewoon in haar slaap heengegaan. Dit gunde ik haar niet en ik zie het constant weer voor me.