Geplaatst Het was voor mij de eerste keer dat ik één van mijn eigen dieren heb moeten laten inslapen
Wat ontzettend moeilijk was dat!Achteraf denk je "we hebben het al enige tijd aan zien komen". Hij kon steeds minder, sliep steeds langer en ging op het laatst alleen nog maar voor het hoogstnodige mee naar buiten. Zo zielig om de lichamelijke aftakeling te bemerken, ook voor de hond zelf die, in z'n hoofd, nog steeds alles wilde maar steeds minder kon. Je weet dat ze geen 20 worden als je ze aanschaft. Maar ik kan met recht zeggen dat Bo een geweldige vriend en trouwe kameraad is geweest. Lange wandelingen in het bos, naast de fiets, zwemmen, mee in de auto of gewoon lekker in de zon in de tuin liggend.
De laatste maanden ging hij hard achteruit, lichamelijk dan. Tussen z'n oren was hij nog steeds die pup van 8 weken, rondsjauwend met z'n piepbeestjes in de mond. Het was zo verdrietig om te zien dat hij nog zo graag wilde spelen, rennen en meedoen, maar z'n lijf wilde gewoon niet meer. Als ik soms in zijn ogen keek was het net of ik hem zag denken 'het is eigenlijk wel goed zo vrouwtje.. '.
Dus wanneer ga je als eigenaar de knop doorhakken? Dat was voor mij al enige tijd de grootste vraag. Natuurlijk hoop je dat je hem 's morgens een keer 'vindt' en het niet meer nodig is om de beslissing zelf te nemen. Dat was echter niet het geval.
Sinds begin vorig jaar bemerken wij dat hij steeds slapper werd in z'n achterlijf. Na wat informeren bleek hij last te hebben van Degeneratieve Myelopathie (http://nl.wikipedia.org/wiki/Degeneratieve_myelopathie). Een zenuwaandoening in het achterlijf waardoor ze eigenlijk langzaam verlamd worden. Je weet dan dat de situatie niet meer beter zal worden, alleen nog maar erger. En dan komt het moment dat je denkt; hoe waardig is het nog om hem te laten leven. Je ooit zo actieve en levendige vriend die nu bijna niets meer kan en steeds meer moeite heeft met opstaan... Maar hij ging door.. voor ons, had ik af en toe het idee.
Met oud en nieuw was ik al emotioneel omdat ik wist dat we in het nieuwe jaar afscheid zouden moeten nemen.. En tot 19 januari kabbelde de tijd gewoon door. Totdat ik s'nachts wakker werd en hem hoorde piepen. Hij lag in de woonkamer (naast zijn bedje) op de tegels. Omdat het zo glad was lukte het hem niet om zich met zijn voorpoten op te tillen zodat hij zijn onderlijf eronder kon zetten.. Ik heb toen het vloerkleed onder zijn poten geschoven zodat hij weer op kon staan en op z'n bed kon gaan liggen. Die nacht was voor mij wel het breekpunt. Ik kon de gedachte niet verdragen dat dit overdag zou kunnen gebeuren, terwijl wij op het werk zouden zijn, en hij niet meer van zijn plek af zou kunnen komen.
Met heel veel tranen en verdriet ben ik die vrijdag bij de dierenarts binnengelopen om te vragen of ze die avond nog langs wilden komen om zijn leven te beëindigen. Het is het moeilijkste geweest wat ik tot nu toe in mijn leven heb moeten doen. Helemaal kapot was ik van hetgeen ik moest doen. Je houdt van je beesten en wilt ze eigenlijk zo lang mogelijk bij je houden. Het is dan ook heel tegenstrijdig dat dan juist ik degene ben geweest die de dierenarts opdracht heeft gegeven om zijn leven te beëindigen.. Maar je doet het, juist omdat je van de houdt en ze verder leiden wilt besparen.
Ik heb Bo 's middags lekker verwend met een blik vlees en snoepjes. Ben lekker bij hem gaan liggen en met hem gekroeld. Hij was weer lekker fief en heeft lekker op z'n bot liggen knagen. Met tranen in de ogen zag ik het aan en werd weer vervuld met twijfel. Maar anderszijds; hij was al bijna 14 en liever nu de beslissing nemen dan hem helemaal af te laten takelen zodat hij geen dierwaardig leven meer zou hebben.
De dierenarts kwam om 21.00 uur 's avonds en werd nog vrolijk door Bo begroet. Hij legde alles netjes en waardig uit. Bo lag op z'n eigen bedje op z'n vertrouwde plek voor de TV. We hebben er al die tijd bijgezeten. Eerst de verdovingsspuit waardoor hij langzaam in slaap viel. Daarna de definitieve spuit waardoor zijn ademhaling en later ook zijn hart er mee stopte. Oh wat had ik het moeilijk. Ook nu zit ik weer met tranen in de ogen.
De dierenarts heeft hem meegenomen en afgeleverd bij het crematorium waarna wij achterbleven in een stil en erg leeg huis. Gelukkig waren onze katten er nog om een beetje troost te bieden. We hebben diezelfde avond al zijn speeltjes, botjes en zijn bed opgeborgen. Het was te pijnlijk.
De eerste paar dagen hebben we het erg moeilijk gehad, zeker toen we in de tuin nog speeltjes van hem vonden. Daarna komt toch wel het besef dat we de juiste beslissing hebben genomen, voor ons allemaal.
We hebben daarna samen besloten dat we eigenlijk weer een hond zouden willen en zijn vervolgens gaan informeren. En ik ben blij om te melden dat we a.s. vrijdag ons nieuwe vriendje op kunnen gaan halen. Weer een Duitse Herder van bijna 8 weken oud. Een leuk vooruitzicht om weer een hond te hebben waar je alles mee kunt doen. De puppycursus, zwemmen, fietsen, het bos in, etc. Een plezierig vooruitzicht, ondanks dat ik mijn eerste vriendje nooit zal vergeten.
Rust zacht jongen, bedankt voor de bijna 14 mooie jaren, ik zal je nooit vergeten!!!
