Ik heb een stafford x teckel reu. ( ongecastreerd )
Wij hebben hem in nov 2010 uit het asiel gehaald ( was toen ong. 6maanden )
Hij was in het begin al erg bang, maakte helemaal geen contact, pas na ong 1 week kwam hij uit zichzelf naar me toe en kon ik hem aanraken.
Vanaf dat moment vertrouwde hij me ook echt en heb ik hem voorzichtig laten wennen aan alles in huis, aan de riem meelopen enz.
wij hebben toen ook even een hondje geleend en toen ging het allemaal sneller. We nemen hem vaak mee in de auto om te wandelen of om bij mensen op bezoek te gaan. Mijn vriend kon er pas iets mee toen hij 1 maand bij ons was.
Inmiddels is hij niet meer bang bij mensen die wekelijks op bezoek komen, hij heeft vooral een voorliefde voor mijn oma en mama, die heeft hij al vanaf het begin gemogen. Als we ooit weggaan breng ik hem ook vaak naar mijn moeder toe.
Voor mijn broers of schoonouders + fam en mijn eigen familie is hij echter wel bang.
Wij zijn zelf 3dagen werken en wonen op een boerderij. Hij heeft een erf met daarbij een geisoleerd hondenhokje. Toch vond ik het zielig dat hij zoveel alleen was en probeerde ik een hondenoppas maar niemand krijgt hem te pakken als wij er niet bij zijn.
het probleem blijft dus dat hij bij vreemde mensen nog steeds ontzettend bang is, als we bijv. jarig zijn en er komen mensen dan loopt hij constant rondjes, heel zenuwachtig op en neer. Als er mensen bij ons komen die niet zo vaak komen, zeg ik ook altijd dat ze hem zelf naar hen toe moet laten komen, geen oogcontact en niet aanraken.
Maar nu is de vraag of jullie mischien nog meer tips hebben om hem aan vreemde te laten wennen?? mischien toch slim om er een ( stabiele ) hond bij te nemen?
edit: ik vergeet er nog bij te vertellen dat hij ook vaak verlegen is naar ons toe, d.w.z dat hij vaak lacht ( dus zijn lip optrekt maar niet gromt en het vriendelijk bedoeld
)