Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 00:38

verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 00:38

Hallo,

Ik weet dat ik niet de enige ben die een traan heeft gelaten om een dier, maar soms vind ik mezelf echt te soft.
Zo heb ik een keer enorm veel tranen gelaten om een degoe (knaagdiertje) die heel erg benauwd was. Het was echt niet meer te redden, maar de dierenarts vroeg 30 euro om hem te laten euthanaseren. Uiteindelijk heeft hij het diertje wel ingeslapen en is het toch nog 'goed' gekomen, maar wat een ellende was dat!
Ik loop nu stage bij de dierenarts, ik volg een opleiding voor Dierenartsassistente. Ik heb vorige week al 2 euthanasie's meegemaakt, maar ik vind het erg moeilijk. Gelukkig barstte ik niet in janken uit, maar toen ik thuis kwam was ik toch echt wel heel erg blij met mijn diertjes die gezond en wel zijn en heb ik even flink met ze geknuffeld :(:)

Hoe zijn jullie hiermee? Overigens ben ik de loop van de tijd al harder geworden, ik was nog erger een paar jaar geleden...

Ik open dit topic overigens omdat een konijn van de kinderboerderij waar ik 3 jaar vrijwillig heb gewerkt is overleden. Een lang verhaal, maar de konijnen zijn in de opvang beland en daar is één van de konijnen dus overleden. De tranen stromen alweer over mijn wangen... Een schrale troost is dat ze gelukkige jaren bij ons heeft gehad en samen met een maatje heeft mogen zitten.
Toch vind ik dit enorm moeilijk omdat ik niet echt 'afscheid' heb kunnen nemen. Ze heeft helaas ook nooit mogen genieten van een nieuw huisje... ik zit nu met het gevoel: had ik haar maar mee naar huis genomen, hoewel dat nooit had gekund omdat ik al 2 konijnen heb. Nog meer konijnen erbij is geen optie.

**Geplaatst**: 20-01-12 01:29

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 01:29

Afscheid nemen van een dier is zeker niet makkelijk. Heb inmiddels al meerdere dieren moeten laten gaan en met sommige heb ik nog steeds moeite (mijn 3 jarige zelfgefokte paard en een verongelukte pup). Werk als dierenarstassistente en ook daar hadt ik in het begin wel moeite mee maar vaak is het inslapen de juiste beslissing voor het dier en dat maakt het wat makkelijker om er mee om te gaan. Moet ook wel want als je dat allemaal mee naar huis neemt is het niet het juiste beroep. Want dat houdt je niet vol. Als het je niks doet is ook niet goed maar probeer een tussenweg te vinden.

**Geplaatst**: 20-01-12 01:36

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 01:36

Ook ik ben al wat dieren verloren. In oktober mijn hond. Je zou zeggen dat ik daar overheen ben, maar ik kom mijzelf aardig tegen... Ik begin haar nu pas ècht te missen en de tranen stromen nog regelmatig over mijn wangen.

En een degoe kun je ook een band mee hebben. Oké, het is wat anders dan een hond of een paard, maar het is wel een dier die je in je hart genomen hebt. Verdriet om verlies mag.

**Geplaatst**: 20-01-12 01:48

Geplaatst: 20-01-12 01:48

Als je het van de positieve kant bekijkt...doordat je nu zo dichtbij dieren staat die niet gezond zijn en niet meer gezond te maken zijn kun je het misschien nog meer waarderen dat je eigen dieren dat wel zijn en daar dan dus nog meer van genieten.

Maar het blijft niet makkelijk, afscheid nemen van dieren. Ik heb het meerdere malen met katten meegemaakt en het blijft moeilijk. Al kan ik wel goed inzien wanneer je met een dier moet stoppen, het gevoel dat het geeft als ze dan daadwerkelijk met die spuit aan komen, nee, dat is allesbehalve fijn.
De laatste twee keer waren trouwens wel erg apart. Bij de eerste had de DA net zijn eigen kat, die gruwelijk veel op die van mij leek wat best bijzonder was want zo doorsnee zag hij er niet uit, laten inslapen en had hij het er ook best moeilijk mee, en bij de tweede stond een nog jonge DA bijna net zo hard mee te snuffen, omdat het zo'n ontzettend snoezig katje was (was ie ook, zo snoezig dat zelfs mensen met angst voor katten hem lief vonden).
En eerlijk gezegd, ik kan zelfs mee bléren als iets dergelijks op tv gebeurd

. Staat daar zo'n uit de kluiten gewassen beer van een vent met een ieniemienie kanariepietje in zijn hand te snuffelen omdat het diertje het niet gered heeft. Mén, dan kun je mij wegbrengen hoor...

En of het nu om een goudvis of een heel paard gaat, ik denk niet dat dat het verdriet meer of minder maakt. Het is maar net wat je voor zo'n dier hebt gevoeld en wat je er mee hebt meegemaakt. Wat Agossie ook zegt 'verdriet om verlies mag'.

Btw, @ Agossie: Oktober is niets, toch? Maar een paar maanden geleden. Ik kijk er niet raar van op als je er dan nog niet overheen bent :(:)

.

**Geplaatst**: 20-01-12 01:58

Geplaatst: 20-01-12 01:58

Ik krijg vaak te horen; ja maar het was maar een kat! Het is maar een paard!

Ik had een poes, 3 jaar lang en door een foutje van mij is ze net voor haar sterilisatie ontsnapt en was ze zwanger. Eigenlijk had ik niet zoveel met deze poes, ze was namelijk onvoorspelbaar en vals met vlagen. Maar afstand doen wilde ik niet. Ze werd zwanger en ze was verschrikkelijk lief.
Op mijn verjaardag beviel ze van 5 kittens waarvan de 1e en laatste ik gered heb doordat poes ze vergeten was en ik ze in hun placenta toch aanbood en ze ze accepteerde. De laatste was er bijna niet meer geweest als wij hem niet opgemerkt hadden. Toch waren dit de sterkeren van het nest.
De laatste hield ik en ik was helemaal gek op hem, het waren allen zeer lieve en gesocialiseerde katjes..
1 van de kittens is door mijn schuld (geklemd tussen de deur) overleden, wát heb ik gejankt, hij is overleden in mijn handen. Nog steeds voel ik mij erg schuldig, terwijl het een ongeluk was.
De kittens hebben allen een super huisje gekregen en helaas veranderde moederpoes weer in een onhandelbaar monster. Ik heb haar herplaatst en het gekke is; het is daar een heel andere kat. Ik ben er blij om maar toch vraag ik me wel eens af; wat deed ik fout?
En alsof het niet zo mocht zijn is mijn katertje van 10 maanden oud, mijn alles, mijn baby (het was soms net een baby) doodgereden toen hij op weg naar huis was. Ik werd gebeld door een passant (naamplaatje met tel.nr) en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor, dat hij mijn katje van de weg gehaald heeft en bij de overburen neergelegd heeft. Ik mis hem nog elke dag.. mijn vriend vindt dat het nu wel een keer over moet zijn maar nu ik weer aan hem denk moet ik weer huilen.
Inmiddels heb ik een hond en weer een nieuwe kat, deze was al senior toen ik hem kreeg en ik ben ook heel erg dol op hem. Maar ik krijg nooit weer een kitten, geboren en gered op mijn verjaardag waar ik zo'n band mee had. Ik had echt een vriendje.
Dit is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden..

Laat ons dan maar een softie zijn, ik kan mensen die van dieren houden meer waarderen dan wanneer ze een hekel aan dieren hebben (die mensen vertrouw ik niet)
Overigens, als het tijd is dat mijn dieren pijn krijgen en het beter is ze te laten gaan, dan zal ik dat doen.. dat is mijn plicht hoewel ik er niet aan moet denken om op korte termijn weer een dier te moeten laten gaan.

Huilen om dieren vind ik absoluut geen teken van zwakte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 11:05

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 11:05

Wat een mooie reacties staan er tussen!
Ik besef nu gelukkig wel steeds meer dat wanneer het tijd is voor het diertje dat het ook beter is om hem/haar te laten gaan.
Toch vind ik dat ook nog steeds moeilijk, want wie zijn wij om te zeggen dat het tijd is? Soms zitten er ook vechters tussen die het nog niet willen opgeven, dat lijkt me zo enorm lastig als eigenaar.
Ik vind dat je het verplicht bent tegenover je dier om hem/haar in te laten slapen wanneer die pijn heeft of weet dat er veel pijn gaat komen.
Ik ben blij trouwens dat ik niet de enige ben die zo een emotionele doos is

Hopelijk word het in de loop van de tijd toch minder, ik vind het zo een naar gevoel. Vorige week was ik na die euthanasie's ook helemaal kapot, het was vooral geestelijk enorm vermoeiend.
@ iedereen: nog heel veel sterkte met het verlies van je geliefde diertje :(:)

**Geplaatst**: 20-01-12 11:21

Geplaatst: 20-01-12 11:21

Ik was laast al sneu omdat er een vogeltje tegen de voorruit van m'n auto aan was geknald. Ook zat ik gisteren TV te kijken, naar Danger Coast. Er kwam een melding van een gewonde lamantijn (wat een briljante beesten zijn dat

) en terwijl ze 'm aan het redden waren stierf ze. Nou dan zit ik al weer met tranen in mijn ogen hoor! Ook bij de topics hier op Bokt over overleden dieren heb ik binnen no-time een brok in m'n keel.
Ik heb helaas al twee paarden moeten laten inslapen, waar ik echt kapot van ben geweest. Met mijn overige huisdieren heb ik 'geluk' gehad en zijn ze allemaal gestorven van ouderdom.

Voor 'ons' emodozen (

) zijn dieren gewoon een heel belangrijk onderdeel van ons leven. Tuurlijk brengt dat de nodige emoties met zich mee. Ik vind het heel normaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 11:25

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 11:25

Oh dat heb ik ook! Ik heb zelf nog geen rijbewijs, maar als ik met mijn vader rij dan moet hij van mij ook altijd rustiger rijden als er een vogel o.d. zit. Als er ook een overleden dier op de snelweg ligt moet ik altijd even kijken wat voor diertje het is geweest en sta ik er even bij stil. Die dieren verdienen toch ook het respect dat tenminste iemand verdrietig voor ze is?
Ik kijk wel vaak animal cops enz. en dat vind ik ook echt een tranentrekker. Ik had het ook een keer bij The Dog Whisperer dat ik moest huilen. Er was een hond die anders de volgende dag ingeslapen moest worden en uiteindelijk kreeg zijn zoon die hond. Het was zo mooi dat ik de tranen gewoon niet kon inhouden!

Wat moeilijk ook om je dieren te moeten laten gaan. Ik vind het inderdaad wel makkelijker als ze van ouderdom gaan. Ik heb in het afgelopen anderhalf jaar drie konijnen verloren, alledrie nog veel te jong ook... geen pretje

**Geplaatst**: 20-01-12 11:28

Geplaatst: 20-01-12 11:28

LA_Woman schreef:
Ik krijg vaak te horen; ja maar het was maar een kat! Het is maar een paard!

Huilen om dieren vind ik absoluut geen teken van zwakte!

Wat een waardeloze opmerking he? Heb hem ook al eens aan m'n hoofd gehad. AL was het een hamster of een muis!? Als je aan zo'n beestje gehecht bent en moet huilen als hij is overleden, dan moet je dat gewoon doen!!!
TS> Laat je emoties gewoon gaan! Wat een ander daar van vindt moet je negeren. Het gaat om jou gevoel. Als jij moet huilen, dan moet je huilen. Daar is niets mis mee.
En ik denk dat het inslapen van de dieren op stage altijd moeilijk blijft. Maar daar kun je mee leren om gaan. Kun je je emoties op je stage niet uitten, dan brul je maar even zodra je thuis bent.

Dat is heel normaal!

Ik heb al verschillende dieren moeten missen, hamsters, hond, kat ect... Heb gehuild, dat wil je niet weten. Zelf om dieren van een ander, zoals het paard van mijn schoonzus, of de hond van mijn schoonouders.
Een tijd geleden heb ik een parkiet gehad. Henkie. Die was al jaren bij ons. Diertje kreeg een rare bult en hebben we weg laten halen. 2 weken na de ingreep is hij toch overleden. En ik heb gehuild als een klein kind! Om een parkietje.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 11:32

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 11:32

Ah gecondoleerd nog, sterkte!
Ja ik vind het echt zo moeilijk, ik zou het fijn vinden als ik soms gewoon niet zo emotioneel ben. Gewoon even niet dat rotgevoel hebben...

**Geplaatst**: 20-01-12 11:34

Geplaatst: 20-01-12 11:34

Hier nog zo'n sipppe muts, ben ooit eens op de mesthoop op een babyratje gaan staan en heb jankend mijn weerhelft gebeld, zo vreselijk vond ik het (en hij was niet eens dood ofzo, ik stond op z'n staartje.) Verder ook nog steeds droevig om mijn babypaard dat ik veels te vroeg heb moeten laten gaan, en ondanks dat mijn verstand weet dat dit het beste was heeft mijn hart er nog steeds moeite mee. Dus nee, je bent niet vreemd. (animal cops kijk ik dus niet)
Ik heb er maar mee leren leven, probeer bepaalde dingen te vermijden, en schaam me er niet voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 11:37

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 11:37

Ah wat moeilijk ook als je ze op jonge leeftijd moet laten gaan... Ik vind dat ook zo oneerlijk!
Mijn eerste euthanasie waarbij ik moest assisteren bij een dierenarts was een thuis visite. Het was een hond, een bull terriër. Dus ik nog vragen, is het een oude hond?
Niet dus, het was een hond van net 4 jaar, maar haar nieren waren helemaal op. Dat we daar aankwamen kwam de hond waar het om ging ons kwispelend begroeten. Ik heb me met heel veel moeite groot weten te houden, maar toen ik thuis kwam barstte ik in janken uit. Wat een verdriet, maar vooral ook het verdriet van die mensen....

**Geplaatst**: 20-01-12 12:49

Geplaatst: 20-01-12 12:49

LA_Woman schreef:
Laat ons dan maar een softie zijn, ik kan mensen die van dieren houden meer waarderen dan wanneer ze een hekel aan dieren hebben (die mensen vertrouw ik niet)

Hier ben ik het he-le-maal mee eens! Ik heb helemaal niets met mensen die niet van dieren houden, zoals jij al zegt: ik lijk ze niet te vertrouwen!

Ik ben ook zo'n emo-muts, tja, niks aan te doen... Ik zit soms mee te snotteren als ik hier op Bokt verhalen lees over een paard dat overleden is, als ik op tv een programma zie over een hond die ingeslapen moet worden, ... Zo ben ik nu eenmaal! Kan soms nog zitten huilen owv mijn vorige kat en die overleed in september 2009.

Mensen die er niet tegen kunnen dat ik zo ben, die moeten maar uit mijn leven verdwijnen, pech voor hen denk ik dan maar ;-)

**Geplaatst**: 20-01-12 15:27

Geplaatst: 20-01-12 15:27

Ik vindt het zelf ook heel erg moeilijk en heb ook het idee dat het afscheid van een dier nemen nooit zal wennen.
Vang nu al een paar jaar kittens op (kittenopvang) en heb daardoor al meerdere kittens zien overlijden, vaak in mijn handen en dat doet me altijd heel veel verdriet, helemaal als het een diertje is dat ernstig verwaarloosd is omdat het gewoon zo oneerlijk is.

Wat ik zelf altijd nog het moeilijkste vindt om een diertje te moeten laten inslapen. Ook al weet je dat je het diertje daarmee een hoop lijden en pijn bespaard ik vindt het gewoon niet fijn om een keuze te maken over leven of dood en voel me altijd schuldig.
Het is ook gewoon heel moeilijk om zo'n jong diertje in te moeten laten slapen en merk vaak dat de dierenartsen het daar ook moeilijk mee hebben. Toen ik een paar maanden geleden een jonge kitten in heb moeten laten slapen bij een dierenart (grote stoere man) stond deze ook met tranen in zijn ogen. Klinkt misschien stom maar toch vindt ik het prettiger als je kan zien dat het de dierenarts ook wel iets doet omdat je dan toch zeker weet dat de dierenarts het ook niet fijn vindt om een diertje in te laten slapen en er ook alles aan gedaan zou hebben als een diertje nog te helpen valt.

**Geplaatst**: 20-01-12 15:35

Geplaatst: 20-01-12 15:35

Herkenbaar, TS.
Ik heb, toen het Beau zijn tijd was, heel wat tranen om hem gelaten, en een aantal Bokkers ook, geloof ik...............
En bij de gedachte dat Raphi en Veggie en Dimootje me zouden ontvallen krijg ik het al te kwaad....... verdorie, wat hou ik van ze......

Toen bij Beau, toen vond ik het allerergste dat hij er nooit meer zou zijn, dat ik nooit meer hem zou kunnen aaien, of meenemen, of bij hem zijn..... nu, 2,5 jaar later, denk ik nog zelden aan hem. Maar af en toe heb ik van die dagen dat ik het nog moeilijk heb, en vandaag is zo'n dag. Vandaag huil ik om hem. Want vandaag is zijn verjaardag, en elke keer is het net of hij weer een beetje doodgaat, en elke keer opnieuw sterft er iets in mij.......

Beau liet mij Raphi na, en dat kereltje stal mijn hart. En ik hoop dat dat ventje een jaar of 50 wordt, want ik ben bang voor de dag dat ik hem zal moeten afgeven. Omdat hij zo verdomd veel op Beau lijkt, hij heeft het lijf van Beau, het karakter van Beau. Hij is vrolijker, en speelser, en lichtvoetiger. Misschien is het de leeftijd, maar ik weet dat het ook karakter is.

Dimootje, kan er niet met en niet zonder.......
Ik ga kapot bij de gedachte dat hij weg zou vallen.....

Veggs, mijn prachtige paard, met haar zachte Bambi-ogen met eindeloze wimpers, haar onweerstaanbare vrolijkheid en speelsheid, en haar vermogen om mijn allerzachtste plek te raken. Zij maakt een beter mens van mij. Zij raakt me zoals maar weinig dat kunnen, bij haar heb ik geen muurtjes, ben ik mijn allerzelfste zelf....... met wat geluk kan ik nog 20 jaar van haar genieten. Maar na haar zal er nooit een paard meer komen.

Mooie verhalen, daar kan ik ook om huilen....... the Dog Whisperer, de herdershond, die zelfs Cesar versloeg, en toen zielsgelukkig was als werkhond..... die verwaarloosde dieren in Animal Cops, die een plekje krijgen wat helemaal voor hen alleen is....... dan ben ik een watje.....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 15:41

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 15:41

Ik heb bij jou inderdaad ook al eens op de site gekeken, lijkt me heel mooi maar ook zwaar werk!
Vooral met kleine kittens, die horen lekker onbezorgd door het leven te lopen, niet doodziek... Ik vind het ook moeilijk, want wie zijn wij om te zeggen wanneer het genoeg is?
Als een dier echt pijn heeft is het wel nodig, maar die verantwoordelijk over leven en dood vind ik alles behalve gemakkelijk. En inderdaad, het is toch 'mooi' om te zien dat een dierenarts er moeite mee heeft. Zo vroeg de dierenarts op stage ook of ik er bij wilde zijn met de laatste spuit, maar die mensen hadden zoveel verdriet dat ik uit respect nee heb gezegd. Het lijkt mij vanuit hun oogpunt fijner om alleen de dierenarts erbij te hebben zonder een stagiaire erbij die maar zit te kijken.

@ Yamcha: Poeh door jouw berichtje krijg ik weer tranen in mijn ogen! Heel mooi verwoord, de liefde van een dier is ook onvoorwaardelijk. Veel sterkte vandaag :(:)

**Geplaatst**: 20-01-12 15:51

Geplaatst: 20-01-12 15:51

Dank je.

't Is niet dat ik de hele dag door huil, maar van die momenten, dan komt er opeens een herinnering naar boven, van de dag van toen, en dan komen er wel weer tranen. Van dat we nog een laatste autorit gingen maken met hem, omdat hij dat zo leuk vond, ik heb hem rauw vlees gevoerd omdat hij dat zo lekker vond, en zulke kleine dingen, daar huil ik nu om. Wat hield ik van die hond, die gekke hond, die eerst niks van me wou weten, die vocht tegen alles en iedereen, en die zomaar opeens mij uitkoos, en toen nog best een heel nette hond werd, omdat ie gek op mij was..... soms denk ik dat hij helemaal niet opgevoed is, dat hij alleen mij een plezier deed....... en dat deed-ie, verdore, dat deed-ie, en hij deed het zo goed dat ik hem nooit en nooit meer zal vergeten......
Ik ben blij dat hij me Raphi naliet, en tegelijk doet dat zeer, want ik zie hem elke dag weer terug, snap je, elke dag als ik Raphi zie, zie ik Beau ook weer.

**Geplaatst**: 20-01-12 16:16

Geplaatst: 20-01-12 16:16

sunny_l0ve schreef:
Zo vroeg de dierenarts op stage ook of ik er bij wilde zijn met de laatste spuit, maar die mensen hadden zoveel verdriet dat ik uit respect nee heb gezegd. Het lijkt mij vanuit hun oogpunt fijner om alleen de dierenarts erbij te hebben zonder een stagiaire erbij die maar zit te kijken.

Vindt het zelf inderdaad ook fijner als dan alleen de dierenarts erbij is. Heb het zelf erg moeilijk dan en wil er zo min mogelijk mensen bij zo kan je zeg maar ook nog even op een rustige manier zelf afscheid nemen.

**Geplaatst**: 20-01-12 16:41

Geplaatst: 20-01-12 16:41

Yamcha, ik zit hier nu ook gewoon met een brok in mijn keel je stukjes te lezen. Verdorie meid, de liefde voor je dieren spat er aan alle kanten af...Wat moet het heerlijk zijn om jouw hond of paard te zijn. Heel veel sterkte vandaag :(:)

.

Voor wat het waard is, zie je verdriet als een laatste monumentje voor je dier, elke traan die je laat is er eentje die staat voor de hoeveelheid plezier, liefde en goeds je dier heeft gegeven en daarmee eigenlijk een laatste eerbetoon aan dat dier dat zoveel voor je heeft betekend.

En nu zit ik ook te grienen...maar dat komt ook omdat mijn huidige kattedame naast me is komen zitten en me kopjes geeft...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 16:43

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 16:43

Zo herkenbaar Yamcha. Ik zou er ook absoluut niet aan moeten denken om de hond te moeten verliezen die ik nu heb, ze zijn hier van het gezin maar het is echt 'mijn' hond. Echte maatjes, door dik en dun! Hij is ook absoluut geen makkelijke hond en ik heb mijn momenten gehad dat ik er helemaal doorheen zat met hem en niet meer wist wat ik met hem aan moest, maar ik hou zo ontzettend veel van hem! Een echte soulmate.
Met hem heb ik ook zoveel meer dan met de andere diertjes thuis. Niet dat ik daar niet verzot op ben hoor en minder aandacht geef, maar hij zit toch iets dieper in mijn hart. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn zonder hem, dat is gewoon niet in te denken.

Lijkt me aan de ene kant heel lastig om Beau terug te zien in Raphi, maar aan de andere kant ook heel mooi. Je ziet het vaak dat mensen bewust zoeken naar een andere hond om toch dat lege plekje op te vullen en dan nemen ze vaak het tegenovergestelde. Bij jou is het juist weer andersom dan...

@ simone: ja toch? ik zou er zelf ook niet aan moeten denken als er een stagiaire bij staat om te zien hoe jouw hond doodgaat. Ik vind dat ook vanuit mezelf niet respectvol.

@ Pluiebolpum: Hier precies hetzelfde. Wat voelen die dieren dat toch ook haarfijn aan!

**Geplaatst**: 20-01-12 16:47

Geplaatst: 20-01-12 16:47

Ik meld me ook hier... ben ook een enorme softie als het om dieren gaat...

Zal vast half bokt over me heen krijgen, maar ik kan er toch iets beter tegen al het bij een mens is dan bij een dier (of kind)...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 16:51

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 16:51

Haha juist niet hoor myfairytale. Ik heb precies hetzelfde, ik ben een stuk milder t.o.v. dieren dan mensen. Misschien ook omdat dieren en kinderen die onschuld nog hebben die bij volwassenen vaak verdwenen is.

**Geplaatst**: 20-01-12 17:11

Geplaatst: 20-01-12 17:11

sunny_l0ve schreef:
Zo vroeg de dierenarts op stage ook of ik er bij wilde zijn met de laatste spuit, maar die mensen hadden zoveel verdriet dat ik uit respect nee heb gezegd. Het lijkt mij vanuit hun oogpunt fijner om alleen de dierenarts erbij te hebben zonder een stagiaire erbij die maar zit te kijken.

Heel netjes dat je dat gedaan hebt!
Toen ik mijn hond moest laten inslapen was ze nog niet koud dood en de assistente vroeg mij of ik meteen maar even wilde afrekenen. Mijn moeder was erbij en die is daar héél boos over geworden. Wij zijn al ruim 25 jaar patiënt bij deze dierenarts en ze weten dondersgoed dat we altijd betalen en in zo'n geval stuur je een rekening.
De arts zelf stond bijna mee te huilen en is er ook boos over geworden. Ik was op dat moment zo in tranen en in "trance" dat ik gewoon betaald heb, maar besefte later wel hoe ontzettend disrespectvol en brutaal het was van haar.

**Geplaatst**: 20-01-12 17:11

Geplaatst: 20-01-12 17:11

Pluizebolpum schreef:
Yamcha, ik zit hier nu ook gewoon met een brok in mijn keel je stukjes te lezen. Verdorie meid, de liefde voor je dieren spat er aan alle kanten af...Wat moet het heerlijk zijn om jouw hond of paard te zijn. Heel veel sterkte vandaag .

Voor wat het waard is, zie je verdriet als een laatste monumentje voor je dier, elke traan die je laat is er eentje die staat voor de hoeveelheid plezier, liefde en goeds je dier heeft gegeven en daarmee eigenlijk een laatste eerbetoon aan dat dier dat zoveel voor je heeft betekend.

En nu zit ik ook te grienen...maar dat komt ook omdat mijn huidige kattedame naast me is komen zitten en me kopjes geeft...

Nu, dan kan ik met een gerust hart zeggen, dat mijn dieren nooit vergeten zullen worden, want voor elk van hen staat er een monument waarbij de zeven wereldwonderen verbleken........ dank je...... vandaag heb ik dat nodig......

't is een geruststellende gedachte dat ik deze dame en heren voorlopig nog bij me kan houden. Zulke dingen doet Dimo ook trouwens, die komt naar je toe als je emotioneel bent. Beau en Yamcha hebben dat nooit gedaan, Raphi doet het ook niet. Vegs..... Vegs doet iets anders. Vegs komt bij je staan, en het is net alsof ze je heel even de wereld door haar ogen laat bekijken (honden kunnen dat niet, paarden wel, merries met name) en dan heel even, is het net alsof de wereld perfect is, alsof alle mensen lief en leuk zijn, en het leven een groot feest is....... en dan valt het verdriet weg, het is er gewoon niet meer, want in háár wereld is geen pijn, zij kent dat niet......

verklaar mij niet voor gek alsjeblieft, een paar jaar geleden had ik raar gekeken als een ander het had verteld, maar nu weet ik dat het echt kan, dat paarden dat kunnen......

En dan, oh mijn hemel, als ik dan wegga (en het duurt echt even voordat je het contact ook kwijt bent) dan hoop ik dat zij de wereld nooit anders zal zien dan zo, dat ze geen pijn en verdriet zal leren kennen, niet zoals ik het ken, en dan lach ik, want wat moet dat heerlijk zijn. Raphi weet ook niet anders, Raphi ziet het leven als een spel, lang leve de lol, Raphi begrijpt niets van pijn en woede en verdriet........ daarom komt hij me ook niet troosten, hij begrijpt het simpelweg niet. Dimo begrijpt er meer van, helaas..... Dimo was 2 toen hij van de fokker naar ons kwam, en daar heeft hij het heel, heel moeilijk mee gehad, en toen hij die bal in zijn buik had, heeft hij even op het randje gezweefd....... ja, Dimo begrijpt het wel........

En dan nog, wat hebben ze een geluk...... want erger dan dat zal het niet worden....... angst zullen ze nooit kennen........

sunny_l0ve: Beau is nog best lang bij me geweest, ik heb hem nog regelmatig gevoeld, een heel 'aanwezige' warmte...... maar toen het mailtje kwam dat Raphi bestond, is hij langzaam maar zeker uit mijn leven verdwenen, toen die gekke jonge Raphi erin kwam. En het is heel dubbel, ik was niet op zoek naar Raphi, ik hoorde dat Raphi bestond, en hij zat in mijn hoofd en wou er niet meer uit, ik moest wel aan hem denken, toen ben ik gaan kijken naar hem. En hij kwam naar me toe en ik knuffelde hem, en vanaf dat moment wist ik dat hij bij mij hoorde, en hijzelf wist het ook. En mijn lief hoopte zo dat ik Raphi lief zou vinden, want Dimo vond Raphi leuk.
Bijzonder was dat, heel speciaal. Ik hoorde toen dat Raphi een nakomeling was van Beau, en ook als ze mij het niet hadden verteld, had ik het wel geweten, want ik zie Beau elke dag in Raphi terug.

**Geplaatst**: 20-01-12 17:21

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 17:21

Ik heb het eigenlijk alleen met mijn eigen dieren of dieren van anderen waar ik heel veel mee te maken heb/had. Natuurlijk vind ik het voor andere dieren ook zielig maar op een andere manier.
Ik doe ook de opleiding paraveterinair, heb al tientallen euthenasaties mee gemaakt maar heb het daar nooit écht moeilijk mee gehad. Ik was soms zelfs opgelucht dat het dier niet meer hoefde te lijden.
1 keer vond ik het wel een beetje moeilijk, we moesten toen een gehandicapte kitten in laten slapen, die was van een authistisch jongetje, zijn wereld stortte compleet in, dat was wel even heftig..
bij mijn eigen paard en mijn hondjes ben ik overigens een échte dramaqueen..

Nomineer dit bericht ×