Geplaatst 13-12-2004 ~ 18-1-2012
Onwerkelijk.. Mijn lieve dappere Banjer, overleden in mijn armen.. Ineens is ze er niet meer.
Echt bevatten doe ik het nog steeds niet.. Het begon dinsdagochtend. Mijn ouders waren net de deur uit. Honden uitgelaten, eten gegeven, niks aan de hand. Niet veel later kom ik beneden en wat ik daar aantref... Mijn lieve maatje, onder het schuim, doodziek in haar mand. Ik heb mijn telefoon gepakt, ben naast de mand gaan zitten en heb de DA gebeld. Daarna gelijk mijn vader gebeld dat hij direct naar huis moest komen. Binnen no time zaten we bij de DA. Bijna de hele dag hebben we daar vertoefd, verschillende spuiten, onderzoeken, onder narcose geweest en nog meer onderzoeken.. Hetgeen wat er gevonden werd, verschillende tumortjes in haar mond en een immens grote zwelling onder haar tong, linkte niet met alle verschijnselen. Maar was het enige wat gevonden kon worden. In afwachting van wat uitslagen mocht Banjer mee naar huis.
Thuis aangekomen was Banjer relatief rustig. Dit bleef 's avonds ook zo. 's nachts is mijn vader beneden op de bank gaan liggen om Banjer in de gaten te kunnen houden. Ze was rustig maar toch wilde we dat er iemand in de buurt zou zijn. Ik ben 's nachts wel 10 keer mijn bed uit geweest om even bij haar te kijken, nog steeds was ze relatief rustig. Rond 6:15 uur hoorde ik ineens heel hard gejank, niet een normaal jankgeluid, nee een geluid wat door merg en been ging. Ik vloog naar beneden waar mijn vader al bij haar zat. Ze was heel onrustig en ineens wilde ze gaan lopen. Al snel ging het lopen over in rondjes om haar as draaien, ze bleef maar draaien en draaien. En toen viel ze om. Ze liet haar plas lopen en haar hele koppie veranderde, haar oogleden hingen en ze begon opnieuw heel hard te janken. Vervolgens stond ze op en viel, en nog een keer, en nog keer. Totdat ze even bleef staan, ze ging lopen of eerder zwalken. Ze botste overal tegenaan en viel steeds om. Heen en weer, heen en weer. We kregen haar niet rustig. Vreselijk, echt vreselijk! Het spoednummer van de DA gebeld, maar je moet langs als het buiten de diensttijden valt. Mijn vader is bij haar gebleven en ik ben mijn moeder en broertje gauw gaan wakker maken. Mijn vader en ik zouden om beurten bij haar bijven zodat we ons snel konden aankleden. ( Mijn moeder of broertje erbij kon niet, zij waren beide hysterisch. Niet zo gek, het was zo'n naar beeld. Maar voor Banjer beter als ze naar boven zouden gaan/bijven. ) Toen ik beneden kwam, ging mijn vader gauw naar boven om zich om te kleden. Banjer was gaan liggen en had haar hoofd op mijn schoot gelegd. In het begin jankte ze. Ik begon maar rustig wat tegen haar te praten en te aaien. Intussen waren mijn moeder en broertje op de bank komen zitten. Ik bleef maar aaien en praten. Ze werd rustig en leek wel in een diepe slaap/ coma te belanden. Niet veel later geeft ze een diepe zucht en ze is stil...... Mijn vader kwam net iets daarna weer binnen. Ze pruttelt zo nog een paar keer wat, haar lichaam trekt een beetje en toen was ze echt stil, helemaal stil, het was over.. Gewoon dood..
Onze andere hond, haar grote vriendje Bink heeft alles gezien en meegekregen. Ik heb nog een poosje met Banjer in mijn armen gezeten. Bink kwam kijken, rook aan d'r en draaide om en liep weg. Hij heeft daarna niet meer naar haar omgekeken. Hij wist het.
Banjer is overleden aan een hersenbloeding. Ze heeft dinsdagochtend al een (klein) herseninfarct gehad, tijdens dat aanvalletje heeft ze (waarschijnlijk) heel hard op haar tong gebeten en daarom is er zo'n immens grote zwelling komen zitten. Omdat het zo'n taaie tante is, miste er gisteren een aantal belangrijke 'klassieke' symptomen van een herseninfarct waardoor de DA dat had weggestreept. Ik besef me dat dit niet te voorkomen was, toch voelt het wrang. Al heeft het geen zin om de DA verwijten naar zijn hoofd te gooien, daar komt Banjer niet mee terug.
Hoe ze in mijn armen dood is gegaan, 'fijn' maar tegelijkertijd zo zwaar.
Helemaal wetende dat ze daarvoor behoorlijk heeft moeten lijden. Haar lieve mooie koppie, niks klopte er meer aan. Haar koppie helemaal schreef getrokken, haar oogleden welke helemaal naar beneden hingen. Toch raakte ik pas in paniek en was ik totaal van slag toen ze er niet meer was. Daarvoor, hoe ik het gedaan heb weet ik niet, was ik zo rustig, zo kalm..Ik kan het gewoon niet bevatten... Lieve Banjer, tot dinsdagochtend vroeg geen vuiltje aan de lucht, nog geen 24uur later is ze er niet meer.
Zo snel, zo onverwachts. Mijn Banjer, een 'gezonde', enthousiaste, vrolijke maar bovenal ontzettende lieve hond.
Vorige maand is ze 7 geworden.. En nu moet ik ineens mijn maatje missen! Dag lieve Banjer! Je was het meest geweldige hondenmaatje die een mens zich kan wensen..
Ik mis je nu al verschrikkelijk!
Ik wil je heel veel kracht wensen om de komende tijd door te komen. Sterkte meis. 
