Geplaatst sinds jaren hebben wij al katten, maar gelukkig nog geen ervaring met echte plasproblemen. Tot nu dus.
Onze Midnight (EKH, kattin, gecastreerd, ca. 5 jaar, speels, binnen- en buitenkat) hebben wij sinds 3 jaren. We hebben haar als volwassen kat uit het asiel gehaald en buiten chronisch overgewicht hebben we met haar geen problemen gehad. Het is een kat die gemakkelijk tevreden is. Toen we haar in huis haalden hadden we al een oude kattin die een eerder moeilijk karakter had, maar tot onze verbazing konden die twee het direkt met elkaar vinden. Die oudere kattin is een jaar geleden gestorven en Midnight is dus een jaar onze enige kat geweest. Naar andere katten (van de buren) is ze eerder dominant, maar ook dat komt voor mij niet echt agressief over. Alsof het leven voor haar een groot spel is.
Sinds twee maanden hebben we er een nieuwe kat bij. Pumps (EKH, kattin, ca. 2 jaar, binnenkat) hebben we bij ons opgenomen omdat haar bazinnetje, een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd, onverwacht overleden is en de familie haar naar het asiel wou brengen. In tegenstelling tot Midnight is Pumps slank en klein en eerder schrikachtig.
Pumps had het niet zo gemakkelijk om zich aan te passen: van een rustige eenpersoonsflat naar een groot huis, een familie met twee kleine kinderen en een heleboel andere dieren. Maar we hebben zoals gezegd jarenlang ervaring met katten. De kinderen hebben strenge aanwijzingen om haar niet te benaderen en haar enkel aandacht te geven als ze zelf naar hen toe komt. Wonderwel houden de kinderen zich erg goed aan deze regel. Bovendien heeft Pumps een ruimte van ca. 1,5 m² achter de zetel waar ze zich indien nodig volledig kan terugtrekken maar ons nog wel kan observeren. Daar staat ook een kattenbak. Zogauw het te druk wordt naar haar smaak verdwijnt ze in haar toevluchtsoord.
Als je bedenkt waaraan Pumps allemaal heeft moeten wennen heeft ze zich al prima aangepast. Liet ze zich aanvankelijk niet zien en gromde en blies wanneer je in haar buurt kwam, loopt ze nu twee maanden later zelfs als de kinderen thuis zijn rond door het huis. Ze begint ook met de kinderen meer en meer contact te zoeken maar is daarbij wel nog erg bang en vlucht bij onverwachte bewegingen en geluiden weer weg. Door ons volwassenen laat ze zich graag strelen en indien nodig optillen, hoewel ze daarbij nog erg angstig is. Ook speelt ze sinds twee weken met ons (laserpointer, veren aan een touwtje, balletjes,...) Al met al heeft ze zich dus op twee maanden tijd best goed aangepast.
Van Midnight is Pumps nog steeds erg bang. Ze blaast en gromt nog steeds wanneer ze haar ziet. Naargelang Midnights stemming negeert ze Pumps en loopt met een grote boog om haar heen, of ze jaagt haar tot in haar hol achter de zetel. Maar daar ligt blijkbaar dan ook de grens, want dan draait Pumps zich snel om en verdedigt haar plekje en dan druipt Midnight snel af. Voor mij valt het allemaal onder normaal en acceptabel kattengedrag. Dat er een rangorde bepaald en nieuwe samenlevingsregels moeten opgesteld worden lijkt me duidelijk. Er is nog geen bloed vergoten, al vliegen er soms wat plukjes haar in het rond. Maar Midnight houdt altijd op voor het echt ernstig wordt. Bovendien is Midnight slechts enkele uren per dag een bedreiging: ten eerste is ze vaak buiten onderweg en ten tweede zijn de katten 's nachts in aparte ruimtes ondergebracht. Mij lijkt het dat de stress voor Pumps op die manier toch beperkt is. Dat haar zelfvertrouwen groeit merk je daraan dat ze, zodra ze het geluid van het kattendeurtje hoort, niet meer in paniek in haar hol verdwijnt. Ze wacht nu gewoon af tot ze Midnight ziet en gaat zelf de confrontatie aan. En zodra Midnight het huis verlaat lopt ze weer zelfverzekerd rond. Soms slapen beide katten met een paar meter tussen in de woonkamer, de ene op een stoel, de andere op een zetel.
Nu het eigenlijke probleem. Toen Pumps bij ons kwam was ze niet gecastreerd. Na enkele dagen werd ze krols. En begon van de ene dag op de andere in huis te plassen en 's nachts luid te miauwen en aan de deur te krabben. De katten mogen bij ons niet in de slaapkamers. Pumps wordt 's nachts in de woonkamer opgesloten. Wat we al jaren met onze katten doen en ook bij Pumps de eerste dagen geen probleem gaf. Maar dus van de ene dag op de andere wel. We verlkaarden dat met haar krolsheid, wisten de plasjes op zonder haar te straffen, negeerden het gekrab 's nachts en gaven zo weinig mogelijk aandacht aan het probleem. Een weekje later was de krolsheid verdwenen en we vonden ook geen plasjes meer. Het gekrab bleef maar werd duidelijk minder. Een afspraak voor castratie werd gemaakt, door de eindejaarsfeesten niet zo snel als wij zouden willen. Met kerst werd ze dan helaas alweer krols en begon de ellende weer van voor af aan. Stinkende kattenpis in huis, afgekrabt behang en een deur vol krassen is niet bepaald wat je wil hebben met gasten in huis, maar goed, wat doet een mens niet allemaal voor zijn huisdier. Dus wederom vlijtig plasjes weggepoetst en 's nachts weggehoord. Kort na nieuwjaar dan de castratie, die gelukkig heel vlot is verlopen en waar het beestje na enkele dagen al geen last meer van had. En het plasprobleem? Werd beter, maar ging helaas niet over. Sommige dagen gaat het goed, dan vind ik weer ineens een plasje in huis. Hoewel de kattenbak ook normaal bezocht wordt. En het gekrab en gemiauw 's nachts houdt ook aan.
Kattenpsychologisch lijken er mij twee oorzaken mogelijk: ten eerste als vorm van markeren, terreinafbakening t.o.v. Midnight. Maar waarom dan niet elke dag? Ten tweede als protest tegen het opsluiten 's nachts. Dat is ze waarschijnlijk niet gewend, mocht misschien zelfs mee in bed bij haar vorige baasje. Begrijpelijk dat haar dat niet bevalt.
Het probleem is dus dat wij de katten echt 's nachts niet in de slaapkamers willen hebben en de deuren van de kinderen staan op een kier. Dus moeten we ze wel opsluiten. Voor Midnight hebben we een ruimte in de kelder - voor ik bokt over me heenkrijg: droog, verwarmd, met een raampje, met kattenbak, kattenmandjes en voer.
In deze ruimte hebben tot nogtoe al onze katten 's nachts gezeten. Maar zolang Pumps zo bang van Midnight is, kan ik haar daar natuurlijk niet bij zetten. Dus slaapt Pumps in de woonkamer. Waar dat gekrab en geplas eens zo vervelend is. Ik heb het nu twee maanden aangekeken en ik ben het beu! Het stinkt, stinkt stinkt! Ze plast op het laminaat, loopt er vervolgens doorheen om dan met haar natte, stinkende poten op de zetel te springen. Om de geur weg te krijgen is het dus niet meer voldoende om de volgende morgen het plasje weg te poetsen.
Ik heb het eerlijk gezegd echt gehad. Vannacht gaat Pumps naar de kattenkelder en mag Midnight in de woonkamer slapen. En hopelijk wennen de katten natuurlijk ooit zo aan elkaar dat ze samen in de kattenkelder kunnen.
Maar stel nu dat het nooit "aan" geraakt tussen die twee. Wat dan? Eigenlijk willen we 's nachts helemaal geen kat in de woonkamer. Zou je zo'n kat eventueel 's nachts in een grote bench kunnen doen, zoals bij de dierenarts? Of lijkt jullie dat helemaal niks?
Ik heb de situatie zo uitvoerig beschreven omdat ik hoop dat jullie nog ideeen hebben. Hebben jullie andere oplossingen? Of zien jullie andere oorzaken?
Het is echt een enorme stresskip. Maar ik wil het even aankijken of ze er aan went, want ons plasprobleem is er wel mee opgelost. Voor de rest hebben de poezen door heel het huis verdeeld meerdere krabplekken, ja.