Geplaatst 
Kleine dingetjes maken duidelijk dat Havanna ooit een baas heeft gehad, een lieve baas. Zo was ze bij aankomst in het opvanggezin al superzindelijk (en dat leert een hond niet in een asiel) en als ze haar behoefte heeft gedaan is ze meteen wild enthousiast en helemaal blij! Natuurlijk, t kan maar opluchten.... Maar zó blij en zó zindelijk.... Dat is aangeleerd. Iemand heeft daar tijd en moeite in gestoken. Iemand heeft haar uitgebreid beloond als ze het netjes buiten deed. En iemand heeft haar (zelf)vertrouwen compleet verwoest.
Zó vaak heb ik me afvraagd wat er nu gebeurd kon zijn. Havanna is duidelijk getraumatiseerd, een hond wordt niet zomaar zoals zij is/was. Hoewel dat in feite ''niet uitmaakt'' (een hond leeft immers in het heden) heb ik altijd gepiekerd en gepuzzeld over de oorzaak. Immers, als je weet wát het is dat haar zo angstig heeft gemaakt, kun je het beter aanpakken. Ze mag dan wel in het hier en nu leven, er zit iets in dat koppie wat aangepakt moet worden en als ik weet wat het is, kan ik daar gericht mee aan de slag.
Tot gisterenavond heb ik, en velen met mij, me zó vaak afgevraagd wat er was gebeurd met Havanna. En even vaak heb ik gezegd dat ik het misschien ook wel niet wilde weten. Ik had gelijk.
Gisteravond was Havanna in een bijzonder goede bui. De laatste tijd komt ze steeds meer de woonkamer in en wil ze ook steeds meer spelen, al snapt ze dat nog niet helemaal. Geeft niks natuurlijk, komt vanzelf. Ook tijdens het laatste rondje uit van de dag was ze heel blij en enthousiast. Toen ik op het veld een lange (héél lange) stok zag liggen dacht ik misschien een beetje met haar te kunnen spelen, ze heeft al eens eerder een klein takje mee naar huis gesjouwd. Ik schopte wat tegen het ding aan, rommelde er wat mee, en Havanna toonde duidelijk belangstelling. Omdat ik haar nog wat wilde aanmoedigen raapte ik de stok op, met de gedachte haar te verleiden hem vast te pakken.
En Havanna gaf antwoord op de vraag die mij al zo lang bezig houdt...
Zodra ik die stok optilde schoot haar staart tegen haar buik aan en probeerde ze uit alle macht van me weg te komen. Haar angst en paniek waren vóelbaar en ik stond gewoon echt met de tranen in mn ogen. Ik heb de stok op de grond gegooid, haar naar me toe getrokken en ben op mn hurken bij haar gaan zitten. Heb mijn arm om haar heen geslagen om haar vast te kunnen houden, de stok gepakt, en ben haar ermee gaan aaien. Net zo lang tot haar staart in elk geval niet meer tegen haar buik plakte, al scheelde het nog niet veel. Ik wilde in elk geval íets bereiken.
De rest van het rondje was een ramp, Havanna was enorm angstig en schrok weer overal van. Eenmaal thuis kwam ze haar koekje niet eens halen, dus heb het haar maar gebracht. Heeft me daarna nog een half uur gekost met veeeel aaien en knuffelen voordat het wantrouwen uit haar ogen was verdwenen en ze weer zo tegen me deed als altijd. Daarna was het overigens ook gewoon weer klaar, was het weer goed. Vanmorgen ook niets meer aan de hand.
Vanmorgen heb ik de paraplu nog even gepakt, en hoewel ze het maar gek vond dat ik haar daarmee aaide was het wel ok en reageerde ze bij lange na niet zo heftig als op de stok gisteravond.
God, de tranen staan me weer in de ogen.. Wat bezielt iemand toch? Havanna is zo'n verschrikkelijk lieve hond, er zit geen kwaad in! Ik heb geprobeerd het te rationaliseren, haar reactie, maar die was veel te extreem en duidelijk. Kan met geen mogelijkheid een andere conclusie trekken dan dat zo'n lange stok bij haar iets heel heftigs naar boven brengt. God weet wat dat beestje heeft moeten doorstaan. Mn arme, lieve meisje. Ben er gisteravond de hele avond behoorlijk door van slag geweest.
Hoewel ik het verschrikkelijk vind en het ergens liever niet had geweten, biedt het wel mogelijkheden. Ik kan haar van deze angst afhelpen, al zal het een lange weg worden. Wel denk ik dat als ze eenmaal beseft dat ik haar niets zal doen met die stok, dat ik ongevaarlijk ben, meteen 90% gewonnen heb. Dat we een enorme sprong voorwaarts maken. Steeds had ik het idee dat er nog iets zat bij Havanna dat haar blokkeert, en nu begrijp ik ook wat dat dus is. Hoewel ze me vertrouwt, is ze er blijkbaar nog steeds van overtuigd dat ik ieder moment haar iets vreselijks aan kan gaan doen. Als we dit kunnen overwinnen (en dat kúnnen we!) hoop en denk ik dat ze zal omslaan als een blad aan een boom.
Maar jeetje.... Dat er toch mensen zijn die dít een hond aan kunnen doen... Een hond dusdanig kapot kunnen maken dat, zelfs als ze al zó lang liefde en een warm nest krijgt, ze nog steeds in een split second terug bij af is.
Bedankt voor het lezen, ik wilde het toch even kwijt. Mijn plan is om regelmatig (afhankelijk van hoe Havanna reageert, het is mentaal denk ik behoorlijk wat voor haar) zo'n stok op te zoeken en haar ermee te aaien, zoals dat ook gaat bij paarden met angst voor de zweep. Als het iets beter gaat, denk ik dat ik zo'n ding maar gewoon mee ga sjouwen als ik haar uitlaat, gewoon om haar te leren dat er niks gebeurt als ik m vastheb. T is een beetje improviseren en het belangrijkste is dat Havanna het mentaal blijft kunnen verwerken natuurlijk
Als iemand nog tips heeft, altijd welkom! 
Sommige mensen zijn echt niet goed bij hun hoofd..
Wist heel goed waar ik aan begon en ben ook meerdere keren wezen kijken in het opvanggezin waar ze zat. Alleen was het natuurlijk niet bekend wat er precies gebeurd was waardoor ze zo angstig is. Ik ben het met je eens dat het niet iets verschrikkelijks hoeft te zijn geweest, maar ik observeer haar heel erg veel, lees erg veel, enz. Als ik alle kleine dingetjes bij elkaar optel denk ik toch dat er iets heel heftigs gebeurd moet zijn. Wil niet beweren dat ze stelselmatig is mishandeld want dat geloof ik niet, maar ik denk dat 1 harde klap (wat op zich al onvergeeflijk is met zo'n stok) genoeg kan zijn geweest. Ze is ook verschrikkelijk lief dus het feit dat ze op straat is beland heeft haar ongetwijfeld ook geen goed gedaan. 
Een hond heeft een baas nodig dus door zekerheden en regelmaat in te bouwen komt er al een groot stuk vertrouwen... Daarnaast neem ik haar zo af en toe ergens mee naar toe (bijv eten bij vrienden) en ik merk toch dat dat haar ook heel veel goed doet 
). Maar een ander soort angst...
