
Heb sinds half september de spaanse schone Havanna in huis. Een schat van een hond, echt, verschrikkelijk lief, maar erg angstig. Gaat steeds een beetje beter gelukkig

Nu was ze vanavond al de hele avond heel enthousiast kwispelend door huis aan het lopen.. Na het laatste rondje is ze in haar mandje gekropen en klaar. Tot ik net uit de garage kwam, toen stond ze weer woest kwispelend voor de deur
Ik zitten in mn stoel, beetje laptoppen.. Komt ze heel blij aangewandeld, helemaal een beetje speels!Dus ik sta op, laptopje op tafel.... En probeer met haar te spelen.... Verschillende manieren geprobeerd, waaronder een beetje uitdagen...
En toen ging het mis
Havanna schrok van mijn poging om te spelen, dat was toch nog even een brug te ver. Staartje weer naar beneden, oortjes plat, helemaal weer sielugh
Arme Havanna... Ben je eindelijk eens in je hum, doet je baasje zoiets doms
Och, een knuffelsessie later stond die staart alweer in de lucht maar ze is nog best een beetje van de rel van mijn actie
Leert ze ook weer van, want ze is er immers niet van omgevallen en wie weet gaat het de volgende keer wel goed 
Voel me alleen erg schuldig... Wil ze eindelijk eens een keer, kómt ze eindelijk eens de huiskamer in, verpruts ik het weer

Als ze een beetje gespannen is kan ik nérgens veilig heen (idd, ook de wc is niet safe
Havanna heeft dat wel als mn ouders een weekendje weg zijn, dan vindt ze het maar raar en zoekt ze steun bij mij denk ik..