Geplaatst 
Het gaat om twee ongecastreerde reutjes, beide Maltezers, van 11 jaar.
Binnenhuis gaat praktisch alle prima, en zijn het twee lieve, rustige hondjes, echte schatten, en is er geen vuiltje aan de lucht.
Buitenhuis is een ander verhaal, daar gaat het finaal mis.
Zodra ze een andere hond in het vizier hebben, veranderd hun complete 'state of mind'.
Pluimstaartje omhoog, oren gespitst, trekken aan de riem, en als we een andere hond passeren, is het drama compleet;
Gigantisch hard blaffen, grommen en bijten - soms bijten ze elkaar zelfs - zichzelf bijna wurgen en ophangen aan hun riempje, ..
Als ze de kans krijgen om ooit los te komen, dan is het gebeurd, als ze dan een hond proberen te domineren en aan te vallen die dat gedrag niet pikt.
Dan is het afgelopen, want zij zullen zeer waarschijnlijk de strijd verliezen.
En ik als baasje krijg ze met geen mogelijkheid gecorrigeerd.
Ik heb al zoveel geprobeerd; van kort houden tot laten snuffelen met de andere hond, en van de confrontatie niet aangaan (een blokje omwandelen) tot ze een 'schup' onder hun balletjes geven, en vragen of ze nog wel goed bij hun hoofd zijn, bij wijze van spreken.
En al deze methodes werken voor geen cent.
Ik schaam me diep, wat ben ik nou voor waardeloos baasje als ik niet eens twee kleine Maltezers kan handelen?
Ik voel mezelf waardeloos, zit hier nu zelfs achter mijn laptop te huilen, van pure onmacht en radeloosheid.
Ik ben er van overtuigd dat het (grotendeels) aan mezelf ligt, aan mijn eigen energie, aan datgene wat ik uitstraal.
En ook mijn onkunde, want dit zijn mijn eerste, echte, eigen hondjes.
Er is nog zoveel wat ik niet weet, en nog moet leren..
Mijn hondjes en ik zouden zoveel baat hebben bij iemand die mij kan laten zien hoe ik dit positief kan benaderen.
Hoe ik mijn energie weer in balans kan brengen, hoe ik dit gedrag kan voorkomen of het kan ombuigen tot de gewenste reactie.
Maar helaas kan ik geen honderden euro's uit geven aan een professional, hoe graag ik het ook zou willen voor mijn hondjes!
Ik heb ook gedacht aan (chemisch) castreren, maar of dat nog zin heeft, op deze leeftijd?
Ik snap eerlijk gezegd ook niet goed waarom de vorige eigenaresse de hondjes niet heeft laten castreren in de puberteit.
Het had wellicht de scherpe kantjes van dit gedrag afgehaald.
De vorige eigenaar had trouwens ook last van dit gedrag en herkende het wel, maar volgens mij niet in deze mate.
Het zijn buitenshuis twee kleine monsters, die een gigantisch grote bek opzetten naar alle andere honden.
Het ras, het formaat.. Het boeit ze allemaal geen bal.
Er is geen peil op te trekken.
Ik voel me een waardeloos baasje, omdat ik weet dat ik (grotendeels) diegene ben die dit gedrag in stand houdt of zelfs creëert.
Ik maak geen vriendjes in deze buurt waar talloze hondenbezitters wonen.
Mensen zeggen geen 'hallo' meer, zelfs niet als ik alleen ben.
Ik hoor ze fluisteren, zie de nare blikken, en de vraagtekens die boven hun hoofd te lezen zijn..
Ik hoop dat iemand dit misschien herkent.
Ik kijk naar Cesar Millan, lees posts op fora van andere hondenbezitters, lees boeken, ..
En het kwartje valt maar niet.
Misschien is er zelfs iemand die eens een keertje samen met mij en mijn hondjes wil gaan wandelen, en die mij kan spiegelen of kan wijzen op bepaald gedrag?
Of iemand die me handvaten kan geven?
Ik probeer met alle goedbedoelde adviezen wat te doen, en elke vorm van eerlijke input is welkom.
Laten we het alsjeblieft wel respectvol en netjes houden naar elkaar.
Bedankt.
. Succes ermee! 
