Mijn liefste kat, degene die ik geboren heb zien worden , die ik met de geboorte er uit gehaald heb en leven ingeblazen heb, mijn katje die niet niet wilde bevallen zonder mij in de buurt is vanavond na 19 jaar jaar in mijn armen overleden. Ik ben er kapot van......
19 jaar. Wat een mooie en gezegende leeftijd. en ze is ook nog eens mooi bij jou gestorven, degene met wie ze vertrouwd was. Het is voor haar mooi geweest. Maar jij bent haar evengoed kwijt. En dat blijft moeilijk. Heel veel sterkte. Ik zou haar nog niet direct begraven maar nog even in haar mandje laten liggen. Je moet dit mentaal nog verwerken. En dan morgen in de tuin een mooie plek vinden. DAar kun je dan in het voorjaar een mooie roos of zo op planten, ter nagedachtenis.
We hebben haar een tijdje in haar mand laten liggen. De honden en wilde kat hebben toen even gesnuffeld ( in mensen taal misschien afscheid genomen). Onze grote herder pup heeft haar echt willen omdraaien. Morgen gaan we haar hier in de tuin begraven bij de andere katten van ons.
Het duurde bij elkaar misschien 5 minuten, voor mij uren. Ze krijste een paar keer en dat hoor ik nog steeds... In haar strijd beet ze me vol in mijn hand. Ze heeft nog nooit gebeten. Ik was eigenlijk blij toen ze inmijn armen kalmeerde en stierf. Rust voor mijn beessie.
De dierenarts heeft ook nog gebeld. Dat was zeer attent. Ze denkt aan vocht in of achter haar longen waardoor ze een hartaanval heeft gekregen. Daaroverheen kreeg ze stuipen, dus hoe rot ook het is goed dat ze er niet door is gekomen. Want hoe zou ze er dan aan toe geweest zijn? Vermoedelijk hadden we haar dan alsnog moeten laten inslapen. 19 jaar eigenlijk een prachtige leeftijd. Maar pijn doet het wel.