Geplaatst Afgelopen zondag is mn lieve hondje na 16 jaar bij me te zijn geweest, ingeslapen.
4 jaar geleden kreeg hij een bult onder zijn oogje, van de 1 op de andere dag zat hij er gewoon.. dierenarts 1 zei dat het door een graasaar(?) kwam, oog gespoelt en alles.. Geen resultaat. Dierenarts 2 zei dat zijn kies ontstoken was en dat de bult veroorzaakte, kies eruit.. geen resultaat.. Allebei de dierenartsen kwamen NIET op het idee om een biopt te doen. Dat deed de 3e dierenarts wél, en daar kwam toen uit dat hij kanker heeft in een wat hoge graad, en opereren had geen zin, en was enigszins ook NIET mogelijk door de plek waar het gezwel zat. Ik heb even gedacht aan chemo, maar wat chemo met een mens al doet, wat zal het dan met mijn kleine jackrussel mix doen? Het is een stoer en sterk mannetje, maar wou ik hem dat aan doen? Deed ik het dan voor mezelf of voor hem? Nee, ik wou zeker weten of hij pijn had.. Ik kreeg als antwoord nee, maar de kans was groot dat dit ging uitzaaien op den duur.. Maar dat kon ik dan gauw genoeg merken aan hem. De dierenarts gaf hem nog max. een half jaar te leven. Mijn maatje kreeg dus 3,5 jaar kado.
Zondagochtend lag de hele huiskamer onder het bloed, zowel braaksel als ontlasting, en mn kereltje stond te trillen op zijn pootjes. Als hij wat jonger was geweest, en geen kanker had, had ik misschien gedacht aan een virus.. Maar daar dacht ik niet aan, het moest de kanker zijn die hem begon kapot te maken. Ik heb meteen de dierenarts gebelt, die vertelde mij door de telefoon al, dat het waarschijnlijk over was met hem, ik heb nog 1,5 uur op de bank met hem gezeten, hij begon weer wat rustiger te worden, wou zelfs een lekker koekje eten, en toen we de auto ingingen opweg naar de dierenarts had hij het zelfs gemunt op een pakje zakdoeken, die hij begon te verslinden. Hij leek opeens weer fit, zoals hij altijd was geweest. Ik begon in de wachtkamer dus stiekem te denken dat het wel goed zou komen, dat hij misschien toch een virus heeft gehad?
Niks was minder waar, dierenarts voelde aan zijn buik, die stond zo strak en gespannen en hij had er duidelijk pijn (zei de dierenarts).. ze ging meteen de prikken klaarmaken, en ik schreeuwde van binnen dat het onmogelijk was, ik wou hem terug naar huis nemen, op zijn minst wou ik nog een paar uurtjes met m tutten, maar ik kreeg het niet uit mijn mond. Binnen no time lag hij onder narcose op de tafel ondanks dat hij gilde van de pijn door de spuit in zn achterpoot, ik kreeg een minuut om afscheid te nemen, de dierenarts prikte vervolgens de blauwe troep rechtstreeks in zijn hartje. Ik was helemaal in shock, ik kon niet geloven wat er gebeurde, en zo snel allemaal. Ik nam mijn ventje mee, en heb hem op ons land begraven onder een mooie douglasspar.
Ik heb de rest van de dag alleen maar kunnen huilen, ik vond mezelf een vreselijk mens, ik had het tegen moeten houden, hij wou nog helemaal niet gaan, hij had gewoon een griepje, en van alles ging er door me heen. Zelfs de volgende dag werd ik huilend wakker, en ik kon het nog steeds geen plekje geven. Sinds vandaag eigenlijk dat ik het meer heb geaccepteerd, en dat ik er dus misschien wel goed aan heb gedaan.
Nu vandaag (net), kreeg ik al de rekening... Meteen die brok weer in mijn keel, op de factuur stond een hele andere naam, namelijk Tibias, maar mijn hondje heet Toby. Ik ging door de grond, het kan aan mij liggen, maar ik vind het echt schandalig. En ik ben er nu van overtuigd dat ze alleen op geld uit zijn geweest... Zondag vond ik het al heel verkeerd hoe het ging, veels te snel, en verkeerd. Dierenarts was tijdens ons consult aan het bellen, prikte recht in zn hartje (wat ik nog nooit heb meegemaakt, gehoort) voor onderzoek was in mijn ogen niet compleet, ik dacht echt dat ze weer naar huis wou op haar vrije dag. En nu zit ik dus weer met tranen en schuldgevoel.
Ik ben benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden, want misschien zit ik er wel helemaal naast, en is dit wel hoe het hoort.
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou zo duidelijk mogelijk vertellen hoe en wat.
Alvast bedankt
