Geplaatst Ik moet dit even van me afschrijven, ik mis haar zo enorm, mijn kleine grote vriendin.
Op kerst avond zat ik op Marktplaats te snuffelen en kwam ik een advertentie tegen van een lief, klein Jacky ( Jack Russel ). Wij de stoute schoenen aangetrokken en gebeld, we konden haar dezelfde avond ophalen. En dat terwijl we helemaal niet op zoek waren naar een 3e hond.
Daar zat ze in een grote konijnenkooi in de bijkeuken.
Bij het er uit laten rende ze heel hard rondjes door de bijkeuken heen, kwam uiteindelijk bij ons en gaf van blijdschap kusjes. Uiteraard waren wij helemaal verkocht en hebben besloten haar mee te nemen.
Twee dagen zonder naam door het leven gaan te zijn, had mijn schoonmoeder de perfecte naam voor haar "Queenie".
Vlak na de kerst werd ze ziek, ze bleef spugen , dus dierenarts bezoekje. Een goed virus had ze te pakken. Gelukkig knapte ze snel op.
Queenie was een zeer vrolijk hondje en knettergek op Oma - me schoonmoeder, zodra we zeiden, gaan we naar Oma, dan stond ze al te springen in de gang en moest ze in de auto voorin zitten om te kunnen bekijken of we wel goed reden. Reden we om voor wat voor reden dan ook, begon ze te piepen en zenuwachtig te doen, want dan kom je te laat bij Oma en dat kon natuurlijk niet.
Queenie groeide op samen met Freya, onze Rottweiler teef die ook op veelste jonge leeftijd is overleden en Donna, onze Mechelse herder teef, die vlak na Freya overleden is.
Freya was echt haar grote vriendin en Queenie heeft haar dan ook heel erg gemist.
In het weekend van 26 en 27 november zou ze samen met onze andere 2 kleine hondjes bij Oma logeren, zodat wij samen met Kenzo, onze grote lobbes de Sint Bernard naar de Winner Show in de RAI konden gaan. Echter bleek toen we zaterdagavond bij Oma gingen eten dat Queenie niet lekker was en ze piepte als je haar optilde. Ze wou niet meer springen op de bank, trap lopen ging ook niet lekker, maar buiten gewoon weer de oude vertrouwde Queenie, keffen naar alles wat voorbij komt en lekker stuiteren.
Wij besloten om haar toch mee naar huis te nemen en de zondag maar mee te nemen naar de Winner Show, zodat ze geen trappen hoefde te lopen.
Na 2 dagen was het gepiep over en we dachten dat ze zich misschien verstapt had.
Maar dinsdagavond at ze haar voerbakje al niet meer geheel leeg en woensdag at ze helemaal niet meer. Toch nog een dagje aangekeken en op donderdag begon ze met spugen , rillen , hijgen en wegkruipen.
Vrijdagavond naar de dierenarts toe.
Hart, Longen en darmen klonken allemaal goed, dierenarts dacht aan een goede griep , toch maar bloed laten prikken.
Oei haar bloedwaarden waren veelste hoog. Dit zou kunnen doordat ze een virus heeft en hierdoor haar nietjes een opdonder hadden gekregen, om uit te sluiten dat het niet chronisch zijn een tweede bloedtest, die wees uit, wat wij allemaal niet hoopte. Het was een chronische nier afwijking.
Onze wereld stortte op dat moment al wat in en ze kreeg een antibiotica en anti misselijkheid injectie en een infuus toegediend. Medicatie voor het weekend mee naar huis, in de hoop dat dit er voor zou zorgen dat ze weer ging eten.
Maar helaas werd ze met de dag steeds zwakker, viel maar af in gewicht, wilde totaal niet eten, althans, ze wilde wel maar ze kon niet meer, bewaakte wel haar voerbak.
Zondag stopte ze ook met drinken en kroop weg, waarop wij zondagavond besloten hebben, nadat Queenie bij me kwam liggen en me aan keek met levenloze oogjes en me eigenlijk kwam vertellen, baas het is goed zo, dat we haar maandag op Sinterklaasdag te laten inslapen. Op de verjaardag van haar grote vriendin Freya. Want dit is geen leven voor haar, ze was letterlijk zo ziek als een hond.
S'Morgens de dierenarts gebeld, hele verhaal uitgelegd en afspraak gemaakt voor in de middag.
Samen met mijn man naar de dienstdoende dierenarts gegaan. En ook zij kon ons alleen nog maar gelijk geven, sinds afgelopen woensdag was ze goed 2 kilo afgevallen en dat is veel voor een mini jack.
De eerste injectie, de narcose heeft ze gekregen toen ze in me armen lag, hier ze is ook in een diepe slaap gevallen, heel vredig en veilig in mijn armen. De tweede injectie heeft ze niks meer van mee gekregen en ze is heel vredig en rustig ingeslapen.
Vandaag wordt ze gecremeerd, morgen gaan we ons meisje weer ophalen en dan mag ze samen met haar twee grote vriendinnen op de vensterbank over de tuin waken, dan is ze weer thuis.
Het klinkt misschien raar, maar ik kijk uit naar de dag van morgen, dat ze weer thuis komt.
Als twee bruine ogen vragen,
Help mij, want ik voel me niet zo fijn.
Mag je dan, omdat je voelt dit is het einde,
egoïstisch zijn ?
Als je van de dierenarts hoort,
dit komt nooit meer goed
en zij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan omdat je haar niet kan missen
egoïstisch zijn ?
Als twee bruine ogen zich sluiten voorgoed
en zonder haar naar huis toe moet.
Met een halsband in je hand
en je hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
ik mocht niet egoïstisch zijn.
Al die tijd bij elkaar,
elke dag samen was een feest.
En in al die jaren,
is zij zelf niet een keer
egoïstische geweest.
Lieve Queenie,
Doe jij de groetjes aan je twee vriendinnen en aan iedereen die wij hier op aarde zo missen ?
Liefs,
je bazinnetje
Help mij, want ik voel me niet zo fijn.
Mag je dan, omdat je voelt dit is het einde,
egoïstisch zijn ?
Als je van de dierenarts hoort,
dit komt nooit meer goed
en zij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan omdat je haar niet kan missen
egoïstisch zijn ?
Als twee bruine ogen zich sluiten voorgoed
en zonder haar naar huis toe moet.
Met een halsband in je hand
en je hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
ik mocht niet egoïstisch zijn.
Al die tijd bij elkaar,
elke dag samen was een feest.
En in al die jaren,
is zij zelf niet een keer
egoïstische geweest.
Lieve Queenie,
Doe jij de groetjes aan je twee vriendinnen en aan iedereen die wij hier op aarde zo missen ?
Liefs,
je bazinnetje
