Ik heb deze week iets meegemaakt wat ik eigenlijk niet zo gewend ben en waar ik niet zo heel goed wist wat ik ermee moest. Ik zal zo goed mogelijk neer proberen te zetten hoe het in elkaar zit:
Wij hebbe 2 honden, een JR teefje (Naala) van 1.5 jaar en een JR kruising reutje (Tyson) 11mnd.
Onze honden zijn heel lief en heel erg sociaal, als we aan het wandelen zijn mogen ze met iedere andere hond snuffelen en (eventueel los) spelen als de andere baasjes dat goed vinden en de plek het toelaat. Ze hebben dus ook een overvloed aan vrienden en kennissen in de buurt van alle soorten, maten en merken

De jongste is wat banger en onderdaniger aangelegd, gaat meteen liggen voor de kennismaking, maar is dan ook binnen enkele minuten over zijn 'schrik' heen.
Mijn ouders hebben 2 honden (JR teefjes) en die komen vaak bij ons thuis op bezoek (dat zijn ze dus ook gewend). Andersom gaan die van ons ook mee daarheen.
Oud en nieuw vieren we bij ons thuis, Mijn vriend en ik, een hele goede vriendin en haar vriend, mijn ouders en haar ouders (die kennen elkaar ook heel goed, dus dat wordt erg gezellig
). De ouders van mijn vriendin hebben ook een hond, een boomer teefje van 1.5.
Deze hond is volgens hen erg dominant en heeft al menig keer tijdens het wandelen bijna een gevecht uitgelokt (of op een andere hond te snel gereageerd, dat weet ik dan niet, want ik wandel er natuurlijk niet mee. Dit vertellen ze zelf). Hun reactie is dan hond optillen en gauw wegrennen...
Daarom mag deze hond tijdens wandeling niet meer met andere honden snuffelen oid. De hond heeft al ongeveer een half jaar geen enkel contact met andere honden gehad.
Welnu
Met oud en nieuw hebben de ouders van mijn vriendin gevraagd of zij de hond mee mogen nemen, omdat ze hem met vuurwerk niet graag alleen laten. Ze is er niet bang voor, maar ze vinden dat een fijner idee. Ik heb gezegd; prima neem naar mee, maar dan moeten we misschien eerst een keer oefenen (na alle horrorverhalen van die kant
) om te kijken of het wel gaat. Dus zijn mijn vriendin met haar vriend afgelopen weekend bij ons geweest en hebben ze de hond meegenomen.
We hebben ze eerst buiten (neutraal terrein) even kennis laten maken en dat ging best wel goed. Ja, hun hond is dominant (als in: staat constant zo hoog mogelijk boven die van ons, probeert te 'fietsen' en weet absoluut niet wat ze met spel aanmoet), maar die van ons laten dat dan gewoon een beetje gebeuren.
Eenmaal binnen krijgt onze jongste ineens zoveel schrik, van het een op het andere moment! Haren overeind en echt bang blaffen, bijna gillen. Op 1 bepaald moment hapte hij zelfs vanuit schrik. Dat ging overigens allemaal heel snel achter elkaar.
Mijn eerste reactie, ik schrok er ook van, heb ik de hap met een kleine aanraking gecorrigeerd (ik 'bijt' hem dan in zijn schouder, niet hard, maar wel aanwezig, dat werkt normaal gezien prima bij ongewenst gedrag alleen weet ik niet of ik dat nu had moeten doen) en vervolgens duikt hij bijna op zijn rug en piest zichzelf helemaal onder. Staart tussen zijn benen en hij kruipt tussen mijn vriend en mij op de bank en is er heel de avond niet meer afgeweest, behalve voor een plasje te doen.
Ondertussen ging het tussen ons teefje en die van hun echt heel erg goed, ze hebben heel de avond gespeeld en ook gerend. Mijn vriendin vond ze samen eigenlijk veel te druk, wilde heel de tijd dat die van hun onder de tafel ging liggen, maar ik vond het prima. Die hond speelde na een half jaar voor het eerst weer met een andere hond, super toch, laat maar rennen vind ik dan. Als het echt te erg wordt breken we wel even in voor en rustpauze

Maar goed, ons kleinste heeft eigenlijk heel de avond bij ons gelegen. Op een gegeven moment was wel de schrik ervanaf, hij ging ook liggen slapen, maar hij was ook niet echt nieuwsgierig om het zo maar te zeggen. Hij wilde zich er gewoon niet in mengen. Wij hebben hem natuurlijk tussendoor wel ook gewoon aandacht gegeven, niet anders dan normaal en hij reageerde daar ook normaal op.
Nu zit ik dus een beetje met vragen:
Was de correctie die ik deed op de hap wel 'geoorloofd'? op zijn plaats dus? Het ging zo snel, ik corrigeerde dus puur op het moment van de hap en ook echt meteen maar wel deels omdat ik ervan schrok dat hij het deed. Hij had daaropvolgend ook een schrikreactie en piest zichzelf (ohja, en mij ook) helemaal onder. Ben ik te 'hard' geweest?
Is het misschien beter de volgende keer eerst bijvoorbeeld met zijn allen een lekkere wandeling te maken, we hebben een bos vlakbij, en dan gezamenlijk pas naar binnen te gaan? Misschien is de introductie voor hem nu te kort geweest (een kleine 10 minuten voor de deur gesnuffeld en gespeeld)? Ik zit hier wel aan te denken namelijk om dat te doen...
Hij is bij ons gekropen en niet meer van de bank geweest (of ja, zo goed als niet). Ik heb hem niet gestimuleerd in zijn gedrag door op te tillen oid, maar uiteraard mag hij wel bij ons komen en lekker tegen ons aan liggen als hij dat nodig heeft. Kan ik dat zo laten? Is dat erg? Moet ik hem overhalen mee te spelen en zo ja, hoe kan ik dat het beste doen?
pfff het is een heel verhaal geworden zie ik wel... sorry daarvoor, maar anders misten er denk ik wel wat belangrijke feitjes (misschien nu nog wel).
Alvast thnx voor het meedenken!!
Misschien een bench een idee?
)