Geplaatst In 2005 kregen we Tootsy van mensen die haar niet meer wilden. Er stond een advertentie op marktplaats en wij hadden al 2 zusjes, maar waar we 2 kunnen eten, kunnen er ook drie eten. Tootsy was meer dan welkom. Afgesproken en de mensen kwamen haar brengen. Ze hebben haar aan de deur afgegeven en nooit meer naar haar omgekeken. Maar hoe meer ik het poesje leerde kennen, hoe beter de band tussen ons werdt.
Tootsy was echt een probleempoesje. Haar traanbuizen waren niet ontwikkeld, dus meerdere keren per dag haar oogjes schoonmaken en ze was verder appart, maar zo onzettend lief. Onze band werdt steeds hechter en hechter.
Na 2 jaar ging de relatie tussen mijn vriend en mij niet zo goed en besloot ik om weer een poosje bij mijn ouders te gaan wonen. Omdat de band tussen Tootsy en mij zo enorm was heb ik haar meegenomen en dat is ook fijn voor haar geweest, want ze is altijd bij me gebleven.
Na een poosje werd van de ene moment op het andere moment heel heel erg ziek, heel benauwd en het zag er alles behalve goed uit.
Meteen met haar naar de dokter gegaan. Ze bleek vocht achter haar hartje en haar longen te hebben. Maar met de juiste medicijnen moest ze snel opknappen.
De volgende avond moesten we terug voor controlle en het werd toch niet helemaal vertrouwd, dus er een foto van haar hartje gemaakt en daar zat een hele rare klodder op die daar zeker niet hoorde.
Maar medicijnen meegekregen om alles tot rust te brengen, dit wilde niet helpen en van de medicijnen kon ze haar urine ook niet ophouden en moest ik haar dus elke keer op een schone plek neer leggen, zodat ze niet in haar eigen vuil lag.
Op de avond bracht ik haar nog naar de kattenbak, daar had ze niet eens de kracht meer om op te staan. Ook kon ze niet zelf drinken, want dan viel haar kopje in de waterbak. Zo zielig, maar ik wist dat dit zo fout was. Laat in de avond begon ze ook te kermen, een teken dat ze nu wel pijn had.
Toen hebben we de dierenarts gebeld. Gelukkig kregen we onze eigen oude dierenarts Knibbe. Die vertelde ons dat ze zeker die nacht zou sterven, maar als ik het fijner vond, kon hij haar ook helpen en haar in laten slapen.
Dit hebben we ook gedaan.
De volgende morgen heb ik haar laten cremeren en voor mezelf geprobeerd een plekje te geven.
Nu 3 jaar later, zie ik haar af en toe in een schaduw lopen en als ik goed kijk, is het weg.
Ik heb nu ook een zwarte poes, maar als ik dan kijk ligt ze lekker te slapen en kan Angel het dan niet geweest zijn.
Ik voel dat het Tootsy was, niet tastbaar, maar mijn gevoel zegt dat ze nog steeds bij me.
Ik vind het niet onprettig en vind het fijn haar af en toe eens te zien, maar ik heb haar deze week al 3x gezien en dat lijkt me niet goed.
Heeft iemand van jullie hier ook ervaring mee?? Of begin ik gek te worden;)
(19jaar geworden bij ons ,vanaf geboorte tot dood)
is wel weggegaan gelukkig! 
) als ze naar binnen wilde. Die heb ik na haar dood ook nog een aantal keren aan de deur horen hangen, mijn moeder hoorde dat ook regelmatig, dus dan zijn we allebei een beetje gestoord.