Geplaatst Een aantal jaar geleden woonde mijn vader op een flatje met zijn toenmalige vriendin, en die wilde wel graag een klein tam grasparkietje. mijn vader is geen leek als het om dieren gaat, ze hadden bij hem thuis jarenlang een agapornis, maar hij vind het gewoon een dier dat niet zo moet zeuren.
Maargoed, jong flesvogeltje, ging allemaal prima, hij groeide leuk op, tot hij maanden later oppeens dood in zijn kooitje lag.
Tja, nieuwe dus. Iets ouder, want zo'n flesvogeltje is natuurlijk een beetje riskant en zielig.
Het vogeltje was leuk, vrolijk, en gezond (wel een scheef snaveltje, maar dat konden we makkelijk bijhouden en nu heeft hij er eigenlijk geen last van).
Vogeltje kreeg de naar Julius, en vloog ook vaak los.
Toevallig lande hij een keer in het caviahok, dat vaak openstond (bovenkant), en zo maakte hij kennis met Kanus, de cavia. Kanus was een dikke, suffe beer en zijn broertje was overleden, maar om dan weer een nieuw caafje te kopen, dan beland je weer een zo'n cirkel wanneer Kanus dood zou gaan.
Maar Kanus en Julius konden het heel goed vinden (Julius sliep op Kanus, en het vogeltje at ook altijd mee uit de voerbak van de cavia).
En toen ging het mis, mijn vader kreeg een nieuwe vriendin en ze gingen samenwonen, bij haar en haar kinderen. Maar ze vond de cavia een vieze, grote rat, dus die moest weg. Dag Kanus (hij heeft trouwens nog jaren vrolijk een gezinnetje gehad bij mijn oom).
Maar vogeltje dus alleen. En ook niet meer los, want mijn stiefzusje vond hem eng en al helemaal als hij fladderde. Alleen wanneer ik of mijn zusje er waren kon hij even uit zijn kooitje, maar daar wilde die uiteindelijk niet meer uit. Zijn kooitje stond heel sneu tussen de bank en de eetkamer, dus als iemand aanwilde schuiven, schoof je zo de stoel tegen zijn kooi.
Op de bankleuning stond de audio surround speaker, langs en richting het arme vogeltje (en de muziek ging soms hard!).
Maar het ergste waren wel die legio kinderen over de vloer die met speelgoed dino's over zijn kooi liepen, of er gewoon op sloegen want dan kwetterde die zo grappig. Ik heb een aantal keer gevraagd aan mijn vader of ik Julius niet mee naar mijn moeder mocht nemen, maar hij was er zo aan gehecht.
Zondag heeft mijn vader een nieuwe hond gekregen, en nu word het echt te krap (laatst kwam er al een kat), dus nu vroeg hij of ik Julius niet wilde hebben.
Vandaag heb ik Julius een nieuwe, grotere kooi met een hoop rammelende dingen gegeven, hij staat in de trimsalon, mijn moeder is daar overdag de hele dag bezig, maar hij staat wel zo dat hij niet midden in de drukte staat.
Alleen, hij is erg boos, waarschijnlijk ook bang, maar hij rent niet weg ofzo(vliegen kan hij niet meer).
We moeten hem echt uit zijn kooitje laten, en als hij dan op de grond zit gaat hij rustig aan de scharrel, maar als je hem weer op je vinger wil vragen om hem terug naar zijn kooitje te brengen dan word hij toch vals (niet zo raar). Met voer op je hand eet hij het er braaf af, maar zodra je beweegt pikt hij weer gigantisch
wat kan ik nu het beste doen? we hebben eraan gedacht een vriendje parkietje voor hem erbij te zoeken, maar klikt meestal niet. En ga maar eens een cavia zoeken die geen problemen heeft met een gevleugeld vriendje...
ik zou heel graag willen dat die vogeltje zich niet steeds zo voelde alsof hij zich moet verdedigen, en dat hij het ook gewoon fijn vind om buiten zijn kooitje rond te scharrelen. Iemand tips?
hoop dat het zo al ietsie duidelijker is
