Geplaatst Ik ben verdrietig. Er is nl echt iets heel naars gebeurd.
In februari is mijn zus overleden. Mijn zus had twee katten, een poes Lotje (3 jr) en een ex-kater Poekie (14 jr) .
Deze katten zouden naar een vriendin van mijn zus gaan. Drie weken voor overlijden van mijn zus zegt die vriendin dat ze de katten niet in huis kan nemen. Ze heeft gezegd dat ze niet snapt hoe mijn zus erbij kwam dat zij die katten zou nemen. Heel vervelend, maar aangezien ik perse wilde voorkomen dat de katten het asiel in zouden moeten, heb ik aangeboden aan mijn zus dat haar katten bij mij, en mijn katten Tarzan en James zouden mogen komen wonen. Mijn zus vond dit heel erg fijn.
Paar dagen voor het overlijden van mijn zus, belt die vriendin op, met de vraag of ze toch Poekie in huis mag nemen. Ze vond het toch wel een hele lieve kat, en ze snapte ook wel dat zo'n oude kat, bij mijn jonge katten (waren toen nog geen jaar oud) mogelijk voor problemen zou kunnen zorgen. Ik heb dit aan mijn zus doorgegeven en ze vond het fijn dat Poekie naar haar vriendin ging.
Gisteren word ik gebeld door mijn moeder. Poekie was helemaal vermagerd en verzwakt gevonden, en is door de dierenambulance naar een asiel gebracht. Poekie was niet als vermist opgegeven, en via de chip is hij gelinkt aan mijn zus-en vervolgens aan de voormalige thuiszorg van mijn zus. Deze heeft dan ook mijn moeder gebeld.
Zowel mijn moeder als ik kregen echt een klap in ons gezicht. Lieve lieve Poekie, die zo goed voor mijn zus gezorgd heeft, helemaal vermagerd en ellendig aangetroffen. Dit is zo erg om te horen
Mijn zus noemde Poekie altijd haar verpleegpoes. Als ze nachtmerries had maakte Poekie haar wakker, als mijn zus naar de wc ging, liep Poekie met haar mee, en hij bracht haar ook weer naar bed, als ze het koud had kwam Poekie bij haar liggen, en nu ligt deze allerliefste oude kat in het asiel bij te komen van zijn nare avontuur. Kep echt de tranen in mijn ogen. En wat ik nog het ergste vind, dat is dat Poekie niet als vermist is opgegeven. Hoe kan dit nu? Ik ben zo boos en verdrietig.
Mijn moeder gaat vandaag bellen met de vriendin van mijn zus. Mijn moeder is gelukkig in staat om een heel open gesprek te houden. Ze gaat eerst maar eens luisteren naar wat die vriendin te vertellen heeft. Maar ik denk niet dat die vriendin nog zit te wachten op Poekie.
Ik heb twee katten (nu ruim 1 jaar oud) en Lotje. De twee katten zijn broertjes, en konden het heel goed samen vinden. Lotje heeft met Tarzan (de rode kat) echt problemen gehad, veel ruzies, geblaas en achtervolgingen. Gelukkig accepteren ze elkaar nu, maar het zullen zeker geen vrienden worden. Tarzan is pasgeleden 4 dagen zoek geweest, en sinds hij thuis is gaat het met James (de zwarte kat) ook wat minder soepel.
Ik vind het vreselijk dat Poekie nu in een asiel zit, maar ik ben bang als ik hem ophaal, dat er hier in huis echt oorlog uitbreekt. Lotje is enorm fel, Tarzan is al wat gestrest, ik ben echt bang dat het niet gaat lukken. En dan heeft Poekie weer een nare ervaring. Maar Poekie is 14, wie wil nu een kat van 14 uit een asiel? Het is voor echt onverdraagbaar dat Poekie zijn oude dag in het asiel zal moeten slijten.
Ik wilde dit verhaal even met jullie delen, en ik hoop dat jullie met goede adviezen voor mij komen.
Zal ik Poekie in huis nemen, heeft dit kans van slagen?
Heeft iemand andere ideeen?
Alvast bedankt voor het lezen en het meedenken.
