
Mijn vriend heeft vroeger een Boxer gehad, ik een Shar Pei. Helaas heb ik door omstandigheden mijn Shar Pei thuis moeten achterlaten toen ik uit huis ging ([LZP] Uit huis, waar blijft de hond?) en dat valt me heel, heel zwaar. Niet alleen het gemis van mijn hond, maar ook het wandelen, het verzorgen... Inmiddels is ook duidelijk dat mijn hond nooit (gedeeltelijk) bij ons zal wonen. Hoogstens zal ik hem een keer kunnen ophalen om hem mee te nemen naar het bos, als het mijn ouders uitkomt...
Vandaag zijn we naar het asiel gegaan met het idee te kijken voor een klein, oud hondje. Zo'n hondje zouden we een goed 'pensioen' kunnen bieden: een rustig thuis, lekker wandelen, knuffelen... En toen zat daar een Boxer, vijf jaar oud. We hebben een stukje gewandeld, hem losgelaten, met de mensen daar gesproken (die zagen het helemaal zitten). Eerlijk is eerlijk: het is niet helemaal wat ik bedoelde toen we naar het asiel gingen. Echter, ik zag het licht in de ogen van mijn vriend, die is helemaal verkocht en zit nu naar hondenspullen te kijken, gestrest omdat het laatste woord aan mij is...
Morgen ga ik zelf met hem wandelen, alleen hij en ik, zonder mijn vriend. Kijken of de klik er zou kunnen zijn, of een band opbouwen mogelijk is. Mijn eigen hond krijg ik er niet mee terug, die zal altijd op de eerste plaats staan. Maar misschien, misschien kan deze hond de ontbrekende lach in mijn leven terugbrengen, wandelingen in de vroege ochtend... Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen
Maar ik zou het zo weer doen
.....
Ik weet niet hoe ze aan dit verhaal komen want ze is nog NOOIT weggelopen, loopt altijd los (oke, het is een Beagle soms moet je net iets langer wachten voordat ze terug komt...) en ze is 100% zindelijk!!
Lief, aanhankelijk, sociaal naar mensen en dieren, kan goed alleen blijven, vind het leuk in de auto! Denk niet dat we ooit nog een hondje zo perfect als deze zullen aantreffen