Sinds een week woont de Spaanse schone Havanna bij me. Ze is ontzettend angstig, in het opvanggezin waar ze een tijd heeft gewoond ging dit wel al beter en liep ze zelfs af en toe al los buiten. Hier zit er aan alle kanten duidelijk een stijgende lijn in, maar we hebben nog een lange weg te gaan

Buiten wandelen was de eerste dagen een ramp, vroeg me af en toe af of op skeelers niet handiger zou zijn
Het trekken aan de riem is inmiddels al zowat over (sta er versteld van hoe snel ze dat heeft opgepikt) en ze loopt over all ontspannen mee. Af en toe ziet ze nog wel iets spannends en tsja, dan wil ze wegrennen, maar buiten dat gaat het eigenlijk super 
Alleen... Op een aantal redelijk vaste punten blijft ze sinds een paar dagen gewoon staan. Bevriest echt zeg maar. Soms moet ze oriënteren en das prima, krijgt ze alle tijd voor, maar is een heel andere manier van doen. Als ze ''bevriest'' staat ze er echt bij alsof ik haar op zn minst een rotschop verkocht heb, ze kruipt helemaal in elkaar en wil de tegenovergestelde kant op van wat ik haar vraag. In de eerste instantie natuurlijk met geduld geprobeerd op te lossen en vriendelijk gevraagd of ze weer mee wilde komen (wat op alle andere momenten prima werkt) maar op een gegeven moment (lees; na ruim 10 minuten) is dat ook wel een keer op. Het is niet dat ik het geduld niet heb, maar t moet wel resultaat hebben. Buiten dat; heb dat akkefietje met ponybeest ook gehad toen ie een veulen was (althans, die ging gewoon in de ankers en bloemetjes bekijken) en ik weet uit ervaring dat handig anders is.. Vandaag of morgen gaan ze midden op de weg in de ankers als je wilt oversteken.
Los het nu dus maar op door haar zo'n beetje aan haar tuigje ''op te tillen'' en haar een stukje te draaien, puur om er beweging in te krijgen. Moet haar zo'n beetje meesleuren de eerste passen en dat vind ik echt verschrikkelijk, zo zou t niet moeten hoeven. Na die paar passen loopt ze wat onzeker overigens wel weer mee, paar meter verder lijkt ze t alweer vergeten te zijn en huppelt ze vrolijk verder.
Ik snap er gewoon niks van... Op die punten zelf is niks geks te ontdekken. Een rare ritsel lijkt het me ook niet omdat het dan wel heeeel toevallig moet zijn dat die op 3 verschillende punten steeds nét er is als wij langslopen, 4x per dag. Het enige is dat je er linksaf kan (mams opperde al dat ze dezelfde ''ik wil linksaf''-afwijking heeft als mn vader
). De eerste keer dat ze dit gedrag vertoonde ben ik maar die kant op gegaan, toen was t met dr staart tussen dr poten spurten naar bekender gebied. Buiten die punten om loopt ze dus keurig mee en luistert ze al beter dan ik had verwacht op deze korte termijn. Ze doet het ook pas sinds ze wat meer is gaan ontspannen buiten. Loopt dan vrolijk pittig door met dr staart al een beetje in de lucht en ineens *boem* staat ze stil alsof ze een klap heeft gehad. Ik weet nu even niet meer hoe ik hier mee om moet gaan. Toch een uur wachten tot ze weer verder wil? Of even ''aanpakken'' (voor zover ze dat op het moment al kan hebben, doe t rustig aan met haar, vooral goed gedrag belonen)? Geef ik een aai om gerust te stellen of een rukje aan de riem?
Wie herkent dit/begrijpt dit en kan me vertellen hoe ik het het beste kan oplossen?
Hondenschool etc staat overigens allemaal in de planning maar eerst moet ze even wat meer vertrouwen in ons hebben en een beetje gewend zijn. Wil haar dat nu nog niet aan doen.
Bedankt voor het lezen en je reactie! Het gaat verder zo ontzettend goed, wil haar hier graag doorheen helpen, dan is het hele rondje heerlijk ontspannend. Die punten zijn nu echt een beetje een domper voor ons beide...
1 punt kon ik vandaag zo langslopen, maar komt ook een beetje doordat ze het pas doet in t inhammetje daar en daar liet ik haar nu niet in gaan. De andere 2 punten ontkom ik niet aan. Ik ga sowieso nog even scherper op mn gedrag letten op die punten, ik probeer iig wel sowieso om gewoon door te banjeren alsof er niks aan de hand is maar misschien moet ik nog even een tikkie beter erop letten.
Ze was me vorige week ontflipt (meteen tuigje gekocht, gebeurt me niet nog een keer) dus was wat nerveus voor t middagrondje, mams meegevraagd zodat ik niet zou lopen te zenuwen 