Pijn, verdriet, heeeeeeel veel tranen. Uiteraard. En dan die leegte.... Verschrikkelijk!!
Ik wist al een tijdje dat ik geen pup meer wilde, dus gaan zoeken naar een herplaatser en bij de buitenlandse hondjes gekomen.
En toen zag ik een donkere, onvoordelige foto.... Maar iets in die ogen maakte dat ik een mailtje heb gestuurd. Uur aan de telefoon gehangen met haar opvangbazinnetje (ze is al in NL sinds april) en toen maar wezen kijken. En ja hoor, dat was haar!!
Het was nog een hele onderneming, want we zitten al een tijdje in een verbouwing/verhuizing dus de prachtige Havanna kon niet zomaar meteen komen. Maar nu... Nu mag ik gaan aftellen. Mijn aanvraag is inmiddels definitief goedgekeurd, de adrespenning al in huis (nu de riem nog
) en deze of volgende week ga ik de adoptiebijdrage storten. Ergens in de week van 12 september (even afhankelijk van hoe snel de laatste dingen gaan hier in huis) gaan we haar ophalen. Mooie Havanna... Mijn zonnetje na alle verdriet.

Ik wil ook meteen van de gelegenheid gebruik maken om alle bokkers die met me hebben meegeleefd bij ieder kwaaltje en dingetje dat de laatste maanden van haar leven bij Nouz de kop opstak. En alle bokkers die me hebben geadviseerd, me mentaal hebben voorbereid op wat komen ging..
En alle bokkers die me hebben geholpen in mijn (toch niet al te eenvoudige) beslissing tussen een boomerpup en herplaatser... Tussen Havanna en Karma...
Iedereen, enorm bedankt!
En nu... Tellen jullie mee?
Ik ben positief... Dus zeg ik; nog maar 14 nachtjes slapen
) ... ook weer kort na elkaar
.
Gaan precies het weekend van de 18e verhuizen dus ja, voor die tijd ophalen is natuurlijk geen optie met de chaos die dan heerst... In overleg met ouders nu dus besloten de 22e, wacht alleen nog even of Havanna's opvangbaasje dan ook kan