Geplaatst 
Ik mis de gezelligheid om me heen, de tijden met jou en alles waar ik me ooit zo aan irriteerde aan jou.
Hoe één lafaard zoveel verdriet kan brengen, is niet te geloven. Slapeloze nachten, nachten vol tranen en ziek zijn van het huilen je kan bezorgen.
Hoe alles zo ineens over kan zijn, door één iemand die niet remt, die als een gek doorrijdt, iemand zonder gevoel, voor een dier.
Daar lag je dan in het grind voor onze deur langs de weg, ik wilde de dierenarts zo snel mogelijk bellen, maar het had allemaal geen zin meer, je was al weg. Ik kon het niet geloven, een klein halfuurtje geleden lag ze nog zo lief op de stoel praate ik nog hele verhalen tegen je en aaide ik je, waren we nog samen. En nu…nu was je er niet meer!?
Ik heb geen afscheid kunnen nemen, dat zou ik nooit van jou kunnen.
alleen maar een uur lang heb ik naast jou gezeten toen jij al weg was. Ik heb je geaait, alsof ik je daar mee terug kreeg. Ik kon geen woorden meer uit brengen door de tranen die langs mijn gezicht op jou druppelde….Ik heb bij jou lichaam gezeten, tot je echt de grond in ging..en ik wist, je bent nu weg, voor altijd.
Ik mis hoe je naast mijn laptop lag en hoe je soms mijn laptop weer wist uit te klikken omdat je op me toetsenbord stond. Ik werd altijd pissig en zette je dan maar weer op de grond, je kwam altijd weer terug om weer verder te gaan en om naast de laptop te slapen en om aandacht te krijgen van mij.
Nu wacht ik elke avond als ik achter mijn laptop zit dat jij komt en op mijn toetsenbord gaat liggen, mijn laptop uit zet en aandacht komt zoeken.
Ik mis hoe bitchie jij was, je wist altijd van je af te bijten en mensen vonden je een rot kat. Maar nee wij waren vriendjes, mij beet je nooit, alleen als het nodig was. Wij hadden een band die niemand anders met jou had. Voor mij was je mijn alles, voor de rest een bitchie.
Ik mis de kusjes van jou. Je kon heel mijn hand en gezicht een wasbeurt geven, alsof ik zo vies was haha. Achja mensen zullen dit vast niet snappen, maar we hadden een band die niet te begrijpen is.
Ik mis hoe je naar je naam luisterde. Als ik de kamer al in kwam lopen riep ik altijd lekkerding naar je, altijd keek je op als ik je roepte, wat ik ook roepte. Je herkende altijd mijn stem.
Ik mis het als ik thuis kom en jij was buiten, dat je altijd naar mij toe gerend kwam als je maar hoorde dat ik thuis kwam en ook mee naar binnen wilde.
Ik mis je aanwezigheid in huis. Je was altijd overal, ik kwam je altijd wel ergens tegen waar ik weer tegen je aan vertelde over de raarste dingen. Als mensen het zouden horen zouden ze me voor gek verklaren.
Ik mis het als je op mijn kamer lag en ik ging gitaar spelen hoe jij er van genoot. Of hoe hard ik de stereo ook op mijn kamer zette, jij bleef altijd rustig liggen, alsof je het gewend was en het zelfs gezellig vond.
Niemand die de band die ik had met minoes ooit kan begrijpen. Dat moet je voelen en zien.
dit alles op 20-06-11 rond een uur of 7 gebeurd...
Minoes, mijn beste maatje, mocht 7jaar worden.
You can avoid reality, but you cannot avoid the consequences of avoiding reality.
You gone, forever… I miss youu
