Geplaatst Ik lekker met mijn hondjes naar een losloopgebied hier in de buurt, een heerlijke Weimaraner en mijn clowntje Stafford
.De eerste 10 minuten zit mijn Staffordje altijd aan de lijn. Hij is zo blij met het bos, dat er dan altijd enorme bloemkolen spontaan uit zijn oren groeien.
En daar hou ik niet zo van
. Na een minuutje of 10 is hij dan altijd weer bedaard, zit de luisterknop erop en kan meneer los 
.Nu vandaag gebeurde het volgende. Ik zat nog in de aanlijnfase van de Stafford en de Weim was lekker zijn ding aan het doen. Komen er 2 herders de hoek omgescheurd en gaan eerst moeilijk lopen doen bij mijn Weim. Die heeft daar nooit zin in, dus gaat verder met zijn eigen ding. Ik loop ondertussen gewoon rustig door, wel een beetje hopend op een baasje die snel zou komen. Maar oke. Zet nog even extra mijn Stafford onder appel voor de zekerheid.
Aangezien ze geen respons krijgen van mijn Weim komen ze nu op mij en Stafford afgerend. En ik zet mijn heerlijke vent voor me neer met commando voor. En ja hoor, waar ik al bang voor was. Ze duiken op mijn Stafford. Sta ik daar kalm proberen te blijven en te zorgen dat de Stafford zich met mij bezig blijft houden.
Ik geef rustig het commando volg en probeer door te lopen en de herders te negeren in de hoop dat de Stafford hetzelfde gedrag overneemt, want met rust lieten ze hem niet. Tot nu toe deed Stafford precies wat ik van hem verwachtte en negeerde de herders net zo hard als ik dat deed. Dat hield op toen één van de herders mijn Stafford ging klemmen (ze waren echt opdringerig bezig). Stafford gromde van zich af en toen was het loos. Allebei de herders doken op Stafford. Helaas nog steeds geen baas te zien
Ik manouvreerde mij tussen mijn hond en de herders, nadat ik een paar rake schoppen had uitgedeeld en ze op afstand bleven. Ondertussen was mijn Weim ook teruggekomen en bleef ook als een soort muur tussen mij en de Stafford staan. Ik had alles commando blijf gegeven. Ik durfde niet te gaan roepen of er een baas in de buurt was. Ik moest het zooitje immers stabiel houden en de herders hadden in ieder geval nu iets van "respect" na mijn schoenmaat 39 gevoeld te hebben.
Maar oke, wat nu. Padstelling ten top. Ik riep mijn Weim naast, nauwlettend kijkend hoe de herders daarop reageerde. Zo ver zo goed. Ik legde beide honden van mij Down en die waren rustig en stabiel. Ik maakte hun riemen aan elkaar vast en nam legde die weer vast aan een boom (handig zo'n bos:P).
De herders stonden nog steeds op hun plek en ik liep daarheen. Toen ik bijna bij ze was, kozen ze gelukkig het hazenpad en rende ze terug daar waar ze vandaan kwamen. Hoe opgelucht kan een mens zijn. Mijn heerlijke mannen lagen nog steeds rustig op de plek en heb ze meegenomen naar een ander veldje. In de auto toch even de zenuwen laten lopen, maar wat kan je toch trots zijn op je eigen honden
. 