We hebben er dus ergens niks in te zeggen, maar staan er toch emotioneel middenin...
Het is nu een paar weken geleden, maar ik wil toch mijn verhaal kwijt
We zouden een dagje lekker weg met de familie. Ik had mijn zusje gevraagd om de honden er even uit te laten. Wij hebben een dobermann (van 3) en een West highland white terrier (van 12). Mijn zusje stemde in dus super!
Schoonfamilie hadden meer problemen met het vinden van iemand die even de hond naar buiten kon doen die dag. Omdat wij op een boerderij wonen dacht ik dat die hond misschien even bij ons zou kunnen zijn die dag en als mijn zusje dan kwam dat ze die ook even naar buiten kon gooien. We wonen toch op de ruimte en de hond kwam wel vaker bij ons (2 jarige Staffordshire Bull Terrier zonder papier).
Mijn zusje vond dat geen probleem, dus alles goed geregeld dacht ik.....
Nu had mijn zusje de week ervoor een pup gekocht. Een Westy net als dat oudje van mij
Het teefje was al een paar keer bij ons geweest en kon super spelen met onze honden. Ik heb haar nog gezegd dat ik de hond van schoonfamilie ergens niet vertrouwde (onderbuikgevoel) en dat ze die dag wel goed moest oppassen met haar pupje. De hond had 1 keer bij pupiecursus een andere pup bij de poot gepakt (niks ernstigs) maar verder nooit iets gedaan. Toch vond ik de manier waarmee hij omging met onze honden iets verontrustens hebben. Hij greep in zijn spel altijd naar de nek...Nu belde mijn zusje die dag op rond etenstijd (rond 6 uur) dat ze de honden vergeten was... Ze voelde zich enorm schuldig. Ik heb haar gevraagd om nog even langs te gaan omdat wij nog net niet thuis waren (had ik dat maar niet gedaan).. De stafford zat in de schuur in zijn bench en die van ons in huis.
Nu is ze daarheen gegaan en toen ze de bench opendeed heeft de stafford de pup (van 9 weken) doodgebeten. Hij waarschuwde volgens mijn zusje niet, de pup heeft niet eens gepiept. Hij kwispelde toen ze aankwam lopen, liep om de deur van de bench heen in hoog tempo en greep de pup. Verbrijzende de schedel en liet ook een paar minuten niet los. Mijn zusje is panisch geweest heeft van alles geprobeerd en is uiteindelijk bang in de auto gestapt en heeft mij gebeld. Ze durfde de schuur ook niet in. Toen kwam de stafford naar buiten (kwispelend) en is ze met de pup naa de DA gegaan. Die kon natuurlijk niks meer doen. De hele schedel boven het oog was weg en de kaak gebroken. Ze heeft haar in laten slapen.
Onze honden hebben dit geheel helaas gezien en zijn sindsdien sneller van slag. Vooral de dobermann is sneller nerveus al wordt het wel weer beter. De Westy was altijd al weg als de Stafford er was, hij mocht hem al niet...
Nu wordt de Stafford binnenkort getest en dan besluiten ze wat ze doen. Ik vertrouwde die hond al niet en kan mezelf voor mijn kop slaan dat ik mijn gevoel toch wat onderdrukt heb. Dat dier komt dus niet meer op mijn erf en ook niet in de buurt van mijn kinderen (van 2 jaar en 2 maand). Ze hebben (zeggen ze) zelf nog alle vertrouwen in de hond. "Hij mag kleine hondjes gewoon niet" is letterlijk wat mijn zwager zei...
Merk dat het toch zorgt voor spanning binnen de familie. Hebben jullie tips, ervaringen etc? Kan je zo'n hond ooit nog vertrouwen? Wat moet er gebeuren met zo'n hond? Tips mbt onze honden zijn ook welkom.
p.s.De mensen hebben zelf een zoontje van 5....