Geplaatst Ik wil dit zo graag even met jullie delen. Ik heb 16 jaar lang een hondje gehad. We hebben haar toevallig als pup gekregen bij een weddenschap. Dit klinkt het gek maar het ging alsvolgd:
We waren op visite bij kennisen van ons, en er was een hondje die zwanger was. Mijn vader zei zomaar even uit het niets.... Aah daar zitten zeker wel 8 pups in! Nee hoor werd er gezegt hooguit 4! Nou zei me vader ik weet zeker dat er meer in zitten. Toen zei de kennis nou als er meer als 4 in zitten mogen jullie als eerste eentje uit kiezen en die mag je dan zo mee nemen. Als er minder pups zijn krijg ik 25 gulden van je. Nou een tijd later telefoon! Precies acht pups dus kom maar langs.... Ik als redelijk klein meisje helemaal trots ik kreeg een hondje! En 16 jaar lang zoveel plezier met dr gehad. Helaas hebben we haar in april dit jaar in moeten laten slapen, maar wat wil een mens nog meer... in september zou ze 17 worden wat een leeftijd! Ze begon met spugen, een paar dagen aan gekeken ging niet over dus hup op naar de dierenarts. Haar leverwaarde was absoluut SLECHT! Gezien haar leefdtijd zou ze hier ook niet meer boven op komen, maar nog wel medicijnen gegeven. Binnen een week werd ze zoooo slecht dat we haar hebben laten slapen.
Mijn vader wilde geen nieuwe hond, hij miste dr zo vreselijk! En wilde haar zeker niet 'in ruilen' want zo voelde hij dat.
Mijn moeder en zusje hadden geen klik met deze hond, ze missen haar ook enorm maar wilde graag een hondje terug. Maar mijn vader niet. Ik vond het ook een goed plan maar ik woon niet meer thuis dus had er niet echt inspraak in.
Sasja
Tot gister!
Een vriendin van mij had twee hondjes. Uit Spanje (Dodingsassiel) De hondjes konden niet samen, ze eiste te veel aandacht waardoor er gevechten ontstonden. Dus liet ze weten dat het het beste was dat er één weg ging. Maar één hondje was er al veel langer dan de ander dus moest de laatste weg. Ik dacht dat ze dr al verkocht had, dus vertelde het zo tussen door even aan mijn vader en liet wat foto's zien. Is ze echt al weg? zei hij.... Dus ik een sms gestuurd. Nee ze is er nog. Mijn vader was zo goed als verkocht aan het hondje, dus het moest maar door gaan en ze was direct al welkom. Ook was het het beste voor de hondjes dat ze zo snel mogelijk uit elkaar gingen, dus gister avond kwam ze direct al! Ze sprong direct naar mijn vader toe en begon zijn gezicht te likken. Ik dacht gelukkig! Dat klikt. Het hondje is zo dankbaar (nu al) Maar o wat een verdriet kun je in die oogjes zien. Mijn vriend en ik waren natuurlijk bij de aankomst en zijn ook laat weg gegaan. Ik heb een tijdje op de bank gelegen Luna kwam direct bij me liggen, ging voorzichtig liggen en ik aaide dr.... Ze was zo rustig en lag helemaal niet lekker, ze lag in de kreukels bij me. Maar ze was zo blij met de aandacht en liefde dat ze tevreden in slaap is gevallen. En constant het koppie op me borst neer leggen. Daarna is ze naar mijn vriend gegaan en bij hem in slaap gevallen. Ook nog even bij mijn ouders. Ze ontsettend lief. En gehoorzaamd hartstikke goed. Ik wilde dit graag even met jullie delen. Ik ben een enorme dieren vriend, maar dit had ik nooit durfen dromen. Dus iedereen die zeker weet een hondje te willen, denk er eens over na waar je het hondje vandaan wil hebben. Het kost misschien iets meer geld....tijd en energie... Maar deze liefde is onbetaalbaar! Elke keer als ik in dr trouwe oogjes keek dacht ik aan haar korte maar heftige geschiedenis. Dit is iets wat je natuurlijk niet te vaak moet doen, want dan krijg je nog de neiging om naar Spanje te reizen en alles op te halen (Wat natuurlijk onmogelijk is)
Even wat foto's van Luna, want na zo'n lang verhaal zijn jullie natuurlijk vast ook nieuwschierig.
Ook ben ik wel benieuwd, is er één van jullie die ook een hondje met een vergelijkbare achtergrond heeft. En hoe ervaren jullie dit?
