Bedankt iedereen
Vanmorgen hebben we Trixie laten inslapen. Gisteren zijn we dus nog naar de plas geweest waar ze nog lekker haar ding heeft kunnen doen. We hebben haar verwend met lekker veel eten. Leverworst en dergelijke, daar was ze dol op. Ook is ze dol op autorijden en heb ik haar voorin gezet en ben ik zelf achterin gaan zitten. Raam hebben we een stuk open gehad en zo heeft ze nog met haar hoofd naar buiten gehangen. Ze genoot nog echt wel even van de rit. Aangekomen bij de dierenarts lieten we daar buiten rond snuffelen. Was veel gras en nog wat bomen. Binnen hoefden we niet te wachten maar konden we meteen door. Ze kwam kwispelend de kamer binnen en maakte het zich gemakkelijk op de grond. Ging helemaal liggen. We hebben haar nog even gekroeld en geaaid. Ik ben zelfs nog een paar minuten naast haar gaan liggen zodat ik haar kon vasthouden. Daarna was het tijd en werd ze op de tafel gezet. Ze ging meteen liggen en genoot van de aandacht. Ze is blijven kwispelen, zelfs toen ze via het infuus de verdoving binnen kreeg. Ze was zo in slaap. Ik voelde haar zwaar worden in mijn armen. Hoofdje begon tegen me aan te leunen. Daarna het middel erin om haar hart te stoppen. Mijn vader liep op dat moment weg, die wilde haar niet zien stoppen met ademen, maar op het moment dat hij weg liep was ze al dood. Het ging zo snel. Geen gevecht. Geen gedoe. In minder dan twee minuten is ze op de tafel getild en was ze overleden. Ik heb nog een tijd bij haar gezeten en tegen haar aangekletst, ook al was ze al weg.
Ik heb het idee dat ze het zelf wel goed vond. Ze was op. Ze was oud. Ze kon niet meer. We hebben haar halsband meegenomen, haar lichaam hebben we achter gelaten. Daar zit ze toch niet meer in, dat wilden we dus niet mee. Thuis hebben we de hondenbakken afgewassen en in de schuur gelegd. De dekens eruit gegooid en de manden op zolder. We vonden nog een papiertje van een reep chocola in haar mand. Die was ik gister al kwijt. Heeft ze die gister nog gestolen. Dat was wel even emotioneel. Het is raar om alles op te ruimen en haar echt kwijt te zijn... Ik heb wel verdriet, ik barst telkens in huilen uit, maar ik heb er ook wel vrede mee. Het was haar tijd. Ze heeft een prachtig leven bij ons gehad en ik heb jarenlang van de deugniet mogen genieten.

Dit was haar vanmorgen in de auto op weg naar de DA. Van geen enkel benul. Nog lekker vrolijk, blij met haar autoritje. Ze heeft geen enkel moment spanning gehad. Ze was niet bang. Tot op het einde vertrouwde ze ons en was ze vrolijk. Ik zal haar echt zo missen. We hebben haar 14 jaar gehad. Het overgrote deel van mijn jeugd wat ik me kan herinneren was zij daar.