Geplaatst Maar het zijn de mooie dingen die je bijblijven.. En daarom een topicje, ter ere van mijn meissie. Helaas liggen veel foto's op t moment in de opslag maar ik heb mn best gedaan
Nouz kreeg ik toen ik pas 9 jaar was. Onze hond die we daarvoor hadden was op de bezadigde leeftijd van 14 (Bobtailreu van 40 kg) op en hadden we in laten slapen. Nouz kreeg ik omdat ik kennelijk iets over een mes gezegd had op school en mijn moeder wilde me iets geven op positief op te concentreren (dat hoorde ik uiteraard pas veeeel later)
Van meet af aan waren we de beste vriendjes.
Met mijn training onder begeleiding van mijn vader (die vroeger puppycursus gaf) ontpopte Nouz zich tot een geweldig lief hondje, hoewel ze bepaald niet makkelijk was. Ik leerde haar (bij gebrek aan paard) springen en ohh wat was ze daar goed in! En wat vond ze het leuk! We hebben nog kort op een behendigheidscursus gezeten maar omdat dat niet uitkwam met paardrijden ben ik daar, achteraf tot mijn grote spijt toen het exclusief voor herders werd, mee gestopt. Ook ging ze graag mee achterop de fiets in mijn rugzak. (helaas weer zo'n foto die in de opslag ligt). Genieten vond ze dat! Ze liet zich gewillig aankleden om te fungeren als mascotte bij de carroussel, of op de koninginnenmarkt..
Omdat ze erg lang haar kreeg ging dat in een staartje, later in 2 staartjes..
Nouz was een schat, en erg makkelijk. Uurtje later thuis? No problem. Meenemen naar een verjaardag? Vond ze een beetje druk maar ach, ze kroop wel onder een stoeltje ofzo. Maar haar karaktertrekjes had ze wel hoor.. Zo had ze een hartgrondige hekel aan voetbal op tv en ze was niet bang om dat te uiten. Meestal begon ze met zeuren:
Om vervolgens zwaaaar beledigd in dr mandje te kruipen waar ze rustig de rest van de wedstrijd naar de muur kon gaan staren. Soms ging ze gewoon pal voor de muur zitten en bleef ze de hele wedstrijd zo zitten, puur uit protest
En als paps dan opstond voor het laatste rondje....:
http://www.mijnalbum.nl/Foto-HDJKTABM.jpg
Ze kon sowieso erg veelbetekenend kijken:
Maar ook erg schattig:
Toen ik Biscuit eenmaal had nam ik Nouz vaak en graag mee naar stal. Zij vond het absoluut genieten en tot mijn grote verbazing liep ze rustig tussen Bis zn benen door (die dan doooodstil bleef staan) terwijl ze voor ieder ander paard/pony doodsbang was..
http://www.mijnalbum.nl/Foto-GJOAIYN4.jpg
Hoe ouder hoe gekker... Nouz mocht niet op de bank (tenzij wij haar uitnodigden) maar we wisten natuurlijk wel dat ze het 's nachts stiekem toch deed. Ach, doe je weinig aan natuurlijk. Maar hoe ouder ze werd hoe meer ze vond dat zij, als oude dame, toch best bepaalde privileges had. Dus het kwam steeds vaker voor dat ik thuiskwam en Nouz op de bank aantrof. In het begin sprong ze er dan meteen af en gedroeg zich mega schuldbewust.. Maar naarmate ze ouder werd kwam het steeds vaker voor dat ik haar letterlijk van de bank af moest duwen
Afgelopen zomer hebben Nouz en ik een fotoshoot gehad van Susannetje hier @ bokt, waar werkelijk schitterende foto's uitgekomen zijn! Ik ben er echt enorm blij mee die herinnering nog te hebben aan haar, van toen ze nog eventjes helemaal gezond was.
Nouz sliep graag erg debiel...
Maar hoe mooi het ook was, ons leven samen.. Het ging niet meer.
Toen de medicijnen tegen infectie nummer zoveel niet aansloegen en er pijnsignalen kwamen ben ik in de auto gesprongen en heb haar meegenomen naar t weiland waar Bis op dit moment staat. Daar kon ze lekker losrennen en gek doen (we zitten inmiddels tijdelijk in een flatje ivm verbouwing, en hier is geen fatsoenlijk grasje in de buurt).
's Avonds hebben we de dierenarts gebeld, God wat was dat moeilijk.. De da had ons natuurlijk al veel te vaak gezien in de voorafgaande periode en benadrukte meermaals dat we kozen voor Nouz, we deden het voor haar, we rekten niet voor onszelf en deden voor Nouz het enige dat we konden doen.
Op vrijdagochtend 6 mei, een prachtige dag, hebben we haar meegenomen naar het strand. Nouz ging daar steeds liggen, ondanks dat ik haar al over het zachte zand had getild om energie te sparen. Ze werd ook al steeds magerder, had weinig meer te geven. Maar ze heeft er nog wel van genoten. Ok, we gingen niet hard, maar ze vond het heerlijk, heeft fijn de geur van de zee opgesnoven en nog even haar neus door het zand gewreven..
We hebben haar laten gaan in de tuin van ons nieuwe huis, waar ze al vaak mee naartoe geweest was en heerlijk had rondgescharreld. In de flat wilden we niet, daar vond ze het maar niks.
Op deze foto is ze al ingeslapen, ziet er heel vredig uit, maar toch in link gezet voor de mensen die het liever niet willen zien.
http://www.mijnalbum.nl/Foto-QOAXTOH6.jpg
Er is een herinnering die me vooral bijblijft van Nouz, naast al die andere schitterende herinneringen.. Toen ze maar net een jaar was, was ik heel ziek, flinke koorts. Ik lag in het grote bed van mn ouders en voelde me echt beroerd. Toen is Nouz naar boven geslopen, naar mijn kamer, waar ik een barbie''manege'' had staan. In de allermoeilijkste hoek stond mijn lievelingspaardje, die leek op mijn lievelingsmanegepony. Nouz heeft die, zonder iets om te gooien, voorzichtig gepakt. Ze is ermee naar de kamer van mijn ouders gelopen, waar ik in bed lag, en legde toen heel voorzichtig dat paardje bij mijn hand neer. Alsof ze wilde zeggen ''word nou beter, ga nou spelen''.
Met Nouz was elke dag genieten, elke dag een feest. Zo eentje als zij, die vind ik nooit meer.. Het waren 12 heerlijke jaren, lieve Nouz, dankjewel.
slaap lekker lieve nouz.....
