Geplaatst Iets meer dan elf jaar geleden hebben wij afscheid moeten nemen van onze hond Timo. Ik zat toen in groep 4 en kan mij er dus weinig van herinneren. Mijn ouders waren gebroken. Mijn vader is met deze hond namelijk begonnen met fanatieke jachthondensport. Ze hadden zo veel van elkaar geleerd en wij, ik en mijn broer, zijn met deze hond opgegroeit. Ik heb hier foto's liggen dat ik op de rug van deze hond lag te slapen. Kapot waren mijn ouders, helemaal gebroken. Ze konden het moeilijk verwerken.
Anderhalf jaar later moesten mijn broer en ik in de auto stappen. We wisten niet waar we naartoe gingen maar we reden naar Boxtel. Daar ontmoetten we de fokker van onze eerste hond. Uit de schuur kwam al gepiep dus het hoogste woord kwam eruit. We kregen een nieuw hond. Een drent, net zoals Timo. Sterker nog, de overgroot moeder van dit nestje was de zus van Timo. Het was een mooi nestje en wij hadden de eerste keuze voor een reu dus het werd nog moeilijk om te kiezen. Uiteindelijk werd het een reutje met de aftekening van een hart op zijn linkerzij.
Het avontuur begon. De lieve pup groeide uit tot een prachtige hond. Bart (naam komt van een of andere drentse reclame?
) was echt super lief en speels. Puppycursus, gehoorzaamheidstraining, alles deed hij perfect. Daarna werd er gestart met de jachthondensport. En niet onverdienstelijk, hij heeft op een haar na de Nimmerot bereikt, dé wedstrijd. Ook heeft hij met mij wat behendigheidslesjes gelopen waarbij hij binnen enkele minuten de gehele baan al kon doorlopen.
Zo'n drie jaar terug is Bart op 7jarige leeftijd met 'pensioen' gegaan.
En nu.. Bart is ziek. Zijn nieren werken nog maar voor een kwart. Mijn kanjer, mijn held gaat achteruit. Hij wil niet meer mee naar stal, heeft soms erge pijn en eet slechter. Twee weken geleden zijn we naar de dierenarts geweest en is hij op ander voer gezet wat hij met lange tanden eet (zijn oude voer eet hij ook niet meer). We doen rustig aan met hem maar als zijn bloedwaarden aan het einde van de maand nog zo hoog zijn moeten we afscheid van hem gaan nemen.
Iedereen hier in huis is er kapot van, de hele buurt is er kapot van, iedereen is gek op onze lieve hond. Maar we moeten realistisch blijven. Als Bart te veel pijn krijgt nemen we afscheid, hoe moeilijk het ook is.
Lieverd, ik ga je vreselijk missen
! Ook al klinkt het heel hard.. wees blij dat je deze tijd met je hond heb mogen meemaken en geniet er nu nog even van 
!! Hou je rustig!! 
