Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 15:16

Dierenverdriet

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 15:16

Hallo,

Ik open dit topic omdat ik in een maand tijd mijn allerliefste twee maatjes verloren ben. Het is nog niet zo lang geleden, afgelopen donderdag dat ik afscheid van Roc moest nemen.
Ik had een speciaal topicje geopend om het allemaal van me afteschrijven en zoveel bokkers hebben me met gedichtjes en lieve woorden en berichtjes ontzettend geholpen. Maar ik kan in dat topic niet door blijven praten over hoe ik me voel en hoe leeg en erg het is in huis,
Dus bedacht ik dat er misschien wel animo voor is om een topic op te starten waarin iedereen die een dier verloren is en daar nog heel erg mee zit zijn verdriet van zich af kan schrijven en omdat we samen een band zouden kunnen krijgen door de gedeelde smart, misschien zelfs een HKtopic zouden kunnen worden.
Ik hoop dat er animo voor is.

Afbeelding

Roc

**Geplaatst**: 01-06-11 15:21

Geplaatst: 01-06-11 15:21

ik snap je volkomen hoor
ik moest vorig jaar augustus ineens afscheid nemen van mijn kat Romy
ze was pas 4,5
ik mis haar nog steeds
praat nog steeds tegen haar foto
ze was zoooooooooo apart
en zoooooooo mijn meisje
Afbeelding

**Geplaatst**: 01-06-11 15:24

Geplaatst: 01-06-11 15:24

Mooi idee! Ik mis onze kat, Keizer Kazimir, nog steeds heel erg. We hebben hem 2,5 weken geleden moeten laten gaan, nierfalen. Met 5 weken was het van stoere kat van 5,5 kilo van 6 jaar geworden tot een oude vent van 3 kilo.

Hier ligt ie in zijn favoriete houding:
Afbeelding

Heb nog foto's gemaakt van zijn laatste dag, maar kan ze nu nog niet bekijken

Mis hem elke dag. Hij kwam me wakker maken en ging met me naar bed, liep mee de hond uitlaten en zat bij thuiskomst altijd op de krabpaal in de vensterbank op zoons kamer. Het huis voelt leeg zonder hem, ondanks de aanwezigheid van poes, hond, caafs en hamster....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 15:28

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 15:28

Oh ik ben zo blij dat dat wat ik voel een beetje normaal is. Het is zo moeilijk idd om fotos te bekijken en al die plekjes en plaatsen waar je bent geweest en nu ga je daar alleen naar toe.
Wat was Romy mooi :oo

Wat had ze ?
En Keizer Kazimir wat een mooie naam

En zeker een aparte houding om te slapen

**Geplaatst**: 01-06-11 15:36

Geplaatst: 01-06-11 15:36

Ik mis m'n lieve vriendje Rex ook nog steeds...
Hij heeft 14 jaar oud mogen worden, maar is nu al weer een jaar uit ons midden.
We hebben ook geen huisdieren meer, dus het is wel erg stil...

Afbeelding

Blijft altijd moeilijk om je huisvriendje te missen, hoe oud of jong het dier ook heeft mogen worden

**Geplaatst**: 01-06-11 15:38

Geplaatst: 01-06-11 15:38

Wij waren op vakantie een paar jaar geleden,Bob was bij mijn ouders(wonen naast ons).Bob was een Malthezer en super gezond.Op een avond begint hij opeens te shaken.Gaat liggen en shaked heel erg,dat ging weer over.Later wil hij naar eigen huis, en loopt de tuin in.Krijgt daar weer een aanval,en schuim op z,n bekkie.Mee naar binnen genomen en boven op een kleedje geleg op een stoel.Daar weer een aanval,even gewacht en ouders gingen naar bed.Mijn ouders hebben geen internet en wisten toen ook niet hoe je een dierenarts s,avonds kon vinden? S,morgens zit ik naast de tent in de zon, we zouden een dagje weg gaan.Is het mijn vader,je moeder kan je nu niet te woord staan die is helemaal over de rooie.Ik slik een paar keer,Bob is dood.Ik schreeuwde het uit,en bleef maar nee roepen.De buurvrouw kwam er aan en schrok zich rot van mij.Later belde ik terug om te horen hoe het gegaan was,smorgens lag hij verstrengeld in z,n kleedje en was nog warm maar wel overleden

. Zit nu weer met tranen, we zijn een dagje uit geweest en ik heb met een zonnebril op gelopen.De kinderen deden als of er niks aan de hand was, dat deed mij toen enorm veel pijn.Bob lieverd, ooit zie ik je weer.

**Geplaatst**: 01-06-11 15:43

Geplaatst: 01-06-11 15:43

marleen_usar schreef:
Wij waren op vakantie een paar jaar geleden,Bob was bij mijn ouders(wonen naast ons).Bob was een Malthezer en super gezond.Op een avond begint hij opeens te shaken.Gaat liggen en shaked heel erg,dat ging weer over.Later wil hij naar eigen huis, en loopt de tuin in.Krijgt daar weer een aanval,en schuim op z,n bekkie.Mee naar binnen genomen en boven op een kleedje geleg op een stoel.Daar weer een aanval,even gewacht en ouders gingen naar bed.Mijn ouders hebben geen internet en wisten toen ook niet hoe je een dierenarts s,avonds kon vinden? S,morgens zit ik naast de tent in de zon, we zouden een dagje weg gaan.Is het mijn vader,je moeder kan je nu niet te woord staan die is helemaal over de rooie.Ik slik een paar keer,Bob is dood.Ik schreeuwde het uit,en bleef maar nee roepen.De buurvrouw kwam er aan en schrok zich rot van mij.Later belde ik terug om te horen hoe het gegaan was,smorgens lag hij verstrengeld in z,n kleedje en was nog warm maar wel overleden . Zit nu weer met tranen, we zijn een dagje uit geweest en ik heb met een zonnebril op gelopen.De kinderen deden als of er niks aan de hand was, dat deed mij toen enorm veel pijn.Bob lieverd, ooit zie ik je weer.

Kinderen pakken het heel anders op. Zoon heeft zelf zijn kat vast gehouden bij de DA. Hij is 9 en kon er wel om huilen. Maar vooral vooraf toen kazi nog zo ziek was. Toen hij eenmaal overleden was viel er een last van zijn jonge schoudertjes. Sindsdien heeft hij eigenlijk niet meer gehuild. Het is best zo, vind hij. Al mist hij hem wel. Ergens denk ik dat kazi hem zijn kracht heeft gegeven (zoon is nogal spiritueel ingesteld wat betreft dieren)

Dochter van 6 heeft die hele 2,5 week niet gehuild en daarvoor OOK niet. Die kwam vandaag ineens in tranen uit school, vanwege Kazi. En dat terwijl ze net naar een feestje moest. Logisch. Feestej = spanning = geeft raar gevoel = dan rakelen dat soort dingen ook weer op.

Zo op vakantie het te moeten horen is natuurlijk vreselijk! Wij waren er gelukkig bij, het was de rotste beslising tot nu toe doe ik ooit heb moeten nemen.

**Geplaatst**: 01-06-11 15:45

Geplaatst: 01-06-11 15:45

Romy had een fatale hartafwijking die pas ontdekt wordt als die in ht laatste stadium is helaas

zo zie je maar
je bent echt niet alleen :(:)

**Geplaatst**: 01-06-11 15:46

Geplaatst: 01-06-11 15:46

Heb net mijn moed opgeraapt en de foto's van de camera op de PC gezet. Oh, ik mis die kat zo!

**Geplaatst**: 01-06-11 15:51

Geplaatst: 01-06-11 15:51

Zilfstar schreef:
Heb net mijn moed opgeraapt en de foto's van de camera op de PC gezet. Oh, ik mis die kat zo!

dat blijft nog wel even hoor :(:)

ik mis romy ook nog steeds
heb er een nieuwe kat bij, van mijn dochter
omdat ze bij haar niet kon wennen
lijkt wel een reincarnatie van romy
ze doet echt precies dezelfde dingetjes
soms roep ik ipv Tara ook wel een per ongeluk Romy

**Geplaatst**: 01-06-11 15:55

Geplaatst: 01-06-11 15:55

Mijn andere kat (poes, zwart, 12 jaar !! en heet Desdamona) is ook eigenwaardigheden van Kazi over gana nemen. Normaal niet zo knuffelig, 3 aaien dan kun je een stel nagels verwachten... komt nu elke avond wel 5 keer kroelen en turfjes trappen op mijn trui. Is echt een stuk aanhankelijker.

**Geplaatst**: 01-06-11 15:56

Geplaatst: 01-06-11 15:56

Moet het perse over kleinere dieren gaan?

Ik heb namelijk oa mijn merrie verloren door een heel vervelend ongeluk (waarbij ze in mijn armen is doodgebloed) en heb daar zo'n last van gehad dat ik er trauma en rouwverwerking voor heb gehad.

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 01-06-11 15:58, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-06-11 15:57

Geplaatst: 01-06-11 15:57

Paard = ook dier, dus van mij mag het meid! Gooi het in de groep! Daar zijn we voor!!!

Wat klinkt het vreselijk zeg en idd traumatisch. Heb je er nog steeds hulp bij?

**Geplaatst**: 01-06-11 16:00

Geplaatst: 01-06-11 16:00

ik mis mijn hondje molly nog steeds, deze is in november 2009 aangereden.
ze had een dwarsleasy, haar bekken waren verbrijzeld. en haar anus stond open.
en wie weet ook wel inwendige bloedingen..
wat duurt het dan lang als ze rontgen foto's maken
Afbeelding

ik heb deze foto ook op een canvasdoek laten printen en hangt in mijn woonkamer

**Geplaatst**: 01-06-11 16:02

Geplaatst: 01-06-11 16:02

Hi RocyMax. ik heb jouw topic met pijn in mijn hart gevolgd. Het verdriet is altijd erg groot.
Mijn hart is gebroken toen op 1 augustus vorig jaar Poes levenloos in mijn tuin lag. En het doet nog steeds pijn als ik er over praat of haar foto zie...
Afbeelding

**Geplaatst**: 01-06-11 16:02

Re: Dierenverdriet

Geplaatst: 01-06-11 16:02

Jeetje Patserke, dat is ook een vreselijk verhaal zeg...
sterkte

**Geplaatst**: 01-06-11 16:03

Geplaatst: 01-06-11 16:03

Ik heb het nog steeds erg moeilijk met het verlies van onze hond en onze poes.

Ylana is zeer plotseling overleden aan een hartstilstand, nu alweer bijna 2 jaar geleden...
[BB] Ylana, zojuist overleden... (Argentijnse dog.)
Van de 4 honden was zij ons schatje, onze kindje.
Mijn DA heeft haar nog geprobeert te reanimeren, maar het mocht niet meer baten.

Afbeelding

Ik zou heel graag een nieuwe Argentijn willen, maar ben heel bang dat ik bij alles wat deze doet denk dat Ylana het niet zo deed...

En dan verdient mijn Koos ook een plekje hier.
Mijn eerste bengaal. De opzet van mijn Cattery.
Zij is zeer plotseling op 9 april j.l overleden aan een baarmoederontsteking.
De leegte die zij heeft achter gelaten is zo enorm!
Ze zou 3 weken drachtig zijn toen haar baarmoeder barste en dus niet drachtig was wat haar dikkere buik liet zijn, maar een gesloten baarmoederontsteking...
Ze is nog geopereerd geweest, maar na de operatie blies ze haar laatste adem uit...

Afbeelding

**Geplaatst**: 01-06-11 16:05

Geplaatst: 01-06-11 16:05

Ik mis mijn paard Lucky ook nog steeds. We hebben hem op 17 augustus 2009 helaas moeten laten inslapen en dat doet me nog steeds veel pijn. Ik durf zelfs geen in memoriam te openen voor hem.
Afbeelding

**Geplaatst**: 01-06-11 16:06

Geplaatst: 01-06-11 16:06

soms vraag ik me wel eens af waarom ik nog dieren neem
ben er kapot van als ik ze moet laten gaan
hebben jullie dat niet?

**Geplaatst**: 01-06-11 16:07

Geplaatst: 01-06-11 16:07

Zeker weten en vooral dat ik weet dat de dieren die ik nu nog heb, ook ooit een einde komt

**Geplaatst**: 01-06-11 16:08

Geplaatst: 01-06-11 16:08

Zilfstar schreef:
Paard = ook dier, dus van mij mag het meid! Gooi het in de groep! Daar zijn we voor!!!

Wat klinkt het vreselijk zeg en idd traumatisch. Heb je er nog steeds hulp bij?

Thanks.

We waren samen op kamp geweest naar Drenthe.
Op de terugweg bleek ze niet helemaal lekker en stond niet fijn meer op haar benen in de trailer. We moesten daarom ook een aantal keer stoppen onderweg.
Tijdens het uitladen wilde ik haar liever laten staan tot ze zich wat beter voelde, maar de eigenaar van de trailer wilde haar er perse uit hebben en toen hebben ze aan beide kanten van haar een longeerlijn gespannen en zo hebben ze haar achterwaarts de trailer uit geprobeerd te trekken. Daarbij is ze in paniek geraakt en gaan steigeren, maar omdat ze al wiebelig op haar benen stond, kon ze haar eigen gewicht niet op haar achterbenen dragen en is ze achterover geslagen de trailer uit. Daarbij heeft ze haar nek gebroken op de laatste trailertrede en het beton van de straat. Ze was bijna op slag dood en is in mijn armen overleden.
Ik kan nog steeds voor me halen hoe ze achterover de trailer uit kwam vallen en de klap die haar nek maakte en het bloed dat uit haar neus en oren kwam. Ik heb nog staan roepen en gillen waarom ze niet meer overeind kwam, maar toen was ze al dood. Het was gewoon niet te bevatten. Volgens de mensen die erbij waren heb ik bijna een half uur bij haar gezeten met haar hoofd in m'n handen en wilde ik haar niet loslaten, maar daar kan ik me niets meer van herinneren.

Ik heb hier jaren later nog rouwverwerking en traumaverwerking (EMDR) therapie voor gehad maar het gaat nooit meer helemaal weg.
Mijn andere paard was altijd heel braaf met uitladen, maar ik raakte soms helemaal hysterisch wanneer hij uit de trailer moest

Daarom wilde ik hem niet zelf meer uitladen omdat ik hem alleen maar van streek maakte. Meestal deed iemand anders dat dus.
Het klinkt misschien heel vreemd, maar het is nu bijna 12 jaar geleden en ik kan het nog zo voor me halen als de dag van gisteren.
Dat had ze niet verdiend en het had nooit hoeven gebeuren. Ik voel me nog steeds schuldig dat ik hen niet heb kunnen tegenhouden.

Afbeelding

Dit is een foto van haar (Cayenne).
Hij is s'ochtends genomen rond een uur of 10, en s'middags om 5 minuten over 1 is ze verongelukt.

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 01-06-11 16:14, in het totaal 6 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-06-11 16:08

Geplaatst: 01-06-11 16:08

Nou en of. Dan weet je wat een gebroken hart is.
het is iets wat je volgens mij heel lang met je mee draagt. Maar je krijgt er te veel voor terug tijdens het leven om het niet meer te doen!

**Geplaatst**: 01-06-11 16:09

Geplaatst: 01-06-11 16:09

Mar_Nimbus schreef:
soms vraag ik me wel eens af waarom ik nog dieren neem
ben er kapot van als ik ze moet laten gaan
hebben jullie dat niet?

Mijn hele leven lang al. Maar zonder dieren is het zo saai en stil in huis. Ik zie nu wat een verdriet het ook bij de kinderen doet. Maar toch, horen dieren gewoon bij ons als gezin. En eerlijk: door het verlies van dieren en daarmee te leren omgaan leren ze ook omgaan met verdriet en dus ook mocht 1 van hun grootouders bijv overlijden. Dat is niet te vergelijken, maar ik merk echt verschil tussen mijn kids die met dieren al het nodige meegemaakt hebben en hun nichtje en neefje die dat niet hebben, toen de opa van mijn man overleed (waar alle 4 de kids ook gek mee waren). Mijn kids konden toch "makkelijker" met hun emoties omgaan dan die andere 2 voor wie sterven een geheel nieuw fenomeen was.

Daarnaast geven dieren je zoveel onvoorwaardelijke liefde. Dat is voor ieder van ons in huis gewoon heerlijk!

**Geplaatst**: 01-06-11 16:12

Geplaatst: 01-06-11 16:12

Och Cayenne.... de tranen staan in mijn ogen bij jouw verhaal. Wat vreselijk idd. Ja meid, het gaat idd nooit meer weg. Ik kan ook nooit meer met droge ogen naar een Duiste Herder kijken (mijn eerste eigen hond die 10 jaar geleden ingeslapen is, mijn eerste euthanasie waar ik bij was als beginnend DA assistente). Dat soort ervaringen hakken erin en blijven dicht bij je.

Een hele dikke knuf voor jou :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 16:31

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 16:31

Jeetje wat erg allemaal, wat me opvalt is dat het overlijden van een dier zo ontzettend diep blijft zitten, zelfs na jaren.
Ik heb eventjes weg moeten gaan van de computer hoor, het wordt me soms wel even te veel,wat een verdrietige verhalen ....
Cayenne, tuurlijk mogen paarden hier ook staan, alles wat dier is. Ik ken zelfs iemand die verdriet heeft over een dode goudvis en een collega die had een schildpad en die hebben ze gestolen, die was ook helemaal over de rooie.
Mar-nimbus, ik heb het ook met de namen, maar heel gek, ik heb mijn paard,Boabdill, 3,5 jaar geleden in moeten laten slapen, en nu noem ik mijn paard perongeluk weer Boabdill ipv Huug en het ergste is ik heb het nog niet eens door.
Patserke wat verschrikkelijk zo'n ongeluk :(:)

Ik wil wel geloven dat je die foto op canvas hebt, hij is prachtig!!
hoi Lusitano, Poes was ook prachtig zeg, :(:)

Cayenne, heeft rouwverwerking en traumaverwerking een beetje geholpen :(:)

Ik heb ook vaak gedacht ik wil geen dieren meer, na de dood van Boabdill had ik bijna al mijn spullen verkocht en het heeft me 3 jaar geduurd voordat ik weer naar een paard ,kon kijken zonder me kl*ote te voelen, gelukkig verzacht Huug de pijn wel maar ik zal denk ik nooit zoveel van Huug kunnen houden als dat wat ik met Boabdill had.
En over roc, ik werd gek in huis, ik heb afgelopen donderdag de hele buurt bijelkaar geschreeuwd en nog nooit zoveel gehuild in mijn leven, zelfs niet met het overlijden van mijn mams.Roc was mijn alles, mijn maatje.
Vrijdags voelde ik me nog steeds zo, en daarom heeft mijn man me een pup kado gedaan zodat ik me ergens op kan gaan richten en het huis niet zo leeg is.
Het had voor mij niet gehoeven, maar het gebaar is zo lief.
Maar mijn god wat doet het zeer, tranen heb ik niet meer, ik zie er niet uit, maar hier in Spanje snappen ze er niets van dat je verdriet hebt om een dier.

Nomineer dit bericht ×