Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-11 14:21

Nog steeds pijn

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-11 14:21

als ik aan mijn hond denk.

In september is mijn lieve Misty ingeslapen. We hebben eerder dieren gehad, maar daar had ik niks mee. Misty was onze eerste pup en we hebben alles meegemaakt, vanaf haar 2de waren we elk weekend op het sportveld te bekennen. Misty en ik waren fanatieke beoefenaars van behendigheid. We wisten zelfs enkele prijzen in de wacht te slepen

3 jaar geleden ben ik verhuisd naar Ede en toen nam ik al voorzichtig afscheid van haar. Ik liet mn moeder mij beloven dat als het moment daar was ze me ten alle tijde kon bellen. Ik wilde erbij zijn, ik wilde haar nog 1 keer vasthouden en haar een laatste kus geven.

Zoals ik al zei hebben we meerdere dieren gehad. Ik was vooral gek met mn ratjes, ik mis ze nog steeds, maar denk altijd terug met een lach aan ze. Mijn kleine lieve bontballetjes :+:

Maar Misty, ... iedere keer als ik het vertel, gewoon over wat Misty en ik gedaan hebben of toen ze werd ingeslapen moet ik weer huilen. Ik werd vanochtend wakker met een droom over Misty. We waren samen op vakantie en deden de gekste dingen, rennen, spelen, door het water gaan.
Ik werd wakker en begon weer te huilen, Misty is er niet meer. Ik kan dit nooit meer doen

Waarom grijpt het me nog steeds zo aan? Ik sta en stond achter de beslissing om haar in te laten slapen, ze is ook niet het eerste dier geweest waar ik gek mee was. Maar waarom jank ik dan elke keer weer als ik erover begin?
Ik heb het er met mn moeder over gehad en die heeft het helemaal niet, terwijl zij net als mij een emotionele doos is.

Ik heb een tatoo van haar pootafdruk laten zetten vorig jaar, ik heb een haarlok van haar en het kaartje van het crematorium. Het ligt thuis bij mijn ouders in een doos. Ik heb zat vaste en denkbare herinneringen aan haar, ik heb er vrede mee, het kon gewoon niet meer. Heb in het begin vaak genoeg zitten huilen, hoor je ergens een zielig melodietje en ik begon weer (erg gezellig) :')

Ik kan dus zeggen dat ik genoeg tranen heb gelaten, ik heb me er niet voor afgesloten, heb er juist voor opengestaan. Maar waarom blijf ik dan bezig??

Sorry als het warrig over komt , maar ik heb door mn tranen heen moeten typen

Bedankt voor het lezen

**Geplaatst**: 04-05-11 21:25

Re: Nog steeds pijn

Geplaatst: 04-05-11 21:25

Wat lastig Iloon. :(:)

Misschien toch wat je zelf al aangeeft? Eerste pup, het feit dat je alles hebt meegemaakt?
Misty is naar wat ik lees en wat ik begrijp voor jou gevoel voornamelijk jouw hondje geweest toch?
Ik denk dat je het ergens misschien toch nog niet hebt afgesloten.
Lastig om te zeggen hoor. :(:)

**Geplaatst**: 04-05-11 21:26

Geplaatst: 04-05-11 21:26

Iedereen ervaart het afscheid van een dier anders, de een heeft er meer tijd voor nodig dan een ander.
Voel je dus niet gek of raar :(:)

Op mijn werk kwam ik wel vaker mensen tegen die nog steeds veel verdriet hadden om het verlies van hun dier, dus je bent echt niet de enige.

Er komt echt wel een tijd waarin je met een lach kan terug denken aan je lieve hondje.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-11 21:29

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-11 21:29

Thanks meiden :+:

San, ik heb mijn ratjes ook op zien groeien en dat greep me natuurlijk ook aan, maar niet zoals Misty nog steeds doet.
Misty was idd 'mijn' hondje, behalve als ze kotste dan.

:')

**Geplaatst**: 04-05-11 21:32

Geplaatst: 04-05-11 21:32

Heftig Ilona :(:)

Ik snap je gevoel niet omdat ik nog van geen 1 dier afscheid heb moeten nemen... ja van een hamster maar daar had ik niet zoveel mee. Als ons hondje moet worden ingeslapen zal ik waarschijnlijk net als jou ook om alles janken in het begin, dat hondje is me alles.
Maar het is niks om je voor te schamen iig, je bent een mens met emoties en deze mag je best tonen!!!
Verder sluit ik me bij Ilona aan, er komt vast een moment dat je met een lach terug kan denken aan Misty :(:)

**Geplaatst**: 04-05-11 21:58

Re: Nog steeds pijn

Geplaatst: 04-05-11 21:58

Dit heb ik ook gehad met mijn hond, hoeveel tranen ik wel niet heb gehuild over de jaren omdat ik hem zo miste en de pijn die ik voelde wanneer ik weer was wakker geworden uit een geweldige droom waar hij in was, het heeft veel tijd gehad voordat de pijn en verdriet minder werd en ik met een glimlach en een diep gevoel van liefde aan hem kon denken zonder meteen te huilen.

Ik denk dat de liefde voor een dier zo diep kan gaan dat het tijd nodig heeft om een plek te krijgen. Verstandelijk weet je dat het goed was om haar in te laten slapen en heb je er vrede mee maar dat zorgt er niet voor dat de verdriet, de pijn en het verlies minder word, dat is je gevoel. Dit heeft tijd nodig en het maakt niet uit hoeveel tranen er vloeien, neem die tijd en er komt dan vanzelf een moment dat je met veel liefde aan haar denkt zonder meteen te huilen.

Nomineer dit bericht ×