Geplaatst Het grootste teefje uit het nest, die moest het worden volgens mijn zusje en mij.
Zo gezegd, zo gedaan en zo kwam de toen nog kleine Jovy in ons leven.
Achteraf gezien niet de makkelijkste hond, dominant en echt een hond die aan het werk gezet moest worden eigenlijk.
Ze was nog altijd als de jonge hond van jaren geleden. Soms vroeg ik haar wel eens wanneer ze nou eens rustig zou worden, ze was immers al oud! Maar daar wilde deze dame niets van weten, ze was nog altijd de drukke, enthousiaste hond van vroeger. Ook altijd in voor een vechtpartij'tje zodra er een andere hond in het vizier kwam.
En zo was ze tot een dag geleden. Natuurlijk kreeg ze wel wat ouderdomskwaaltjes, bijvoorbeeld een zwakke blaas. Maar verder zou je niet zeggen dat ze al bijna 13 was, mijn zusje heeft vorige week nog met haar gefietst!Gisteren werd mijn vader wakker van haar. Ze had een vreemde aanval, lag schuimbekkend op de grond terwijl haar poten spastisch bleven bewegen. Toen mijn vader naar beneden moest om de dierenarts te bellen, kon hij haar nog net opvangen, omdat ze haast van de trap viel.
Volgens de dierenarts ging het om een epileptische aanval, waar nu weinig meer aan te doen was. Afgelopen nacht kreeg ze nog 3 kleinere aanvallen.
Na zo'n aanval was ze suf en leek ze weinig controle te hebben over haar poten. Vanmorgen is de dierenambulance haar komen halen, mijn vader durfde het niet aan om haar zelf nog te vervoeren. 
De dierenarts had slechts 2 optie's:
1. onderzoeken waar dit vandaan kwam, in de tussentijd zou ze steeds deze aanvallen krijgen en er was geen garantie dat er een behandeling zou zijn als de oorzaak bekend was.
2. in laten slapen.
Mijn vader vond het meer dan genoeg geweest voor haar en wilde haar niet nog meer van deze aanvallen laten krijgen en heeft haar daarom in laten slapen.
De juiste beslissing in mijn ogen, al vind ik het vreselijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen. Was ik nou toch maar gisteren nog even op visite gegaan, gaat er door mijn gedachten.Slaap zacht lieve Jovy
