Geplaatst Vanaf die dag is Mimi (11jaar) achteruit gegaan..
In een paar dagen werd ze heel erg dun. Ze bleef goed eten en was heel vrolijk en bewegelijk. (ik wist dat ze kanker had.. daarvoor was ze al onder controle bij de DA)
Ik ben weer bij de dierenarts geweest, deze dacht ook dat ze nog nergens last van had. Ik voerde haar bij (met spuitjes) voeding voor zieke konijnen, en gaf haar extra vitamines.. helaas mocht dit alles niet baten.
Gisteravond ging het heel hard achteruit. Ze werd steeds slechter en had geen zin meer in eten.
Vanmorgen met een brok in mijn keel de dierenarts gebeld om haar uit haar lijden te laten verlossen.
Vurig hoopte ik dat ze uit zichzelf zou gaan.. Gewoon omdat ze dan niet meer opgetild moest worden, in de auto moest zitten enz..
En het gebeurde!! Mimi is vanmorgen, een half uur voordat we een afspraak hadden bij de dierenarts, uit zichzelf rustig overleden. Niet benauwd, niet paniekerig, gewoon gestopt met ademen.
Ik ben heel verdrietig, maar ook heel dankbaar en rustig doordat het zo vredig en uit zichzelf gebeurd is. Ze is maar een weekje ziek geweest. Waarvan alleen gisteravond vanaf een uur of 21.00uur erg ziek (dat ik dacht; nu is ze niet meer levenslustig en heeft ze misschien ook pijn)
Nu zit haar vriendje Walter (9jaar) in zijn eentje.. Ik heb een knuffel in zijn kooi gelegd waar hij nu tegenaan ligt.. Zo sneu
Ik ga maar weer naar de konijnenopvang om het oudste vrouwtje te halen wat ze hebben.. Hij kan toch niet zijn laatste jaren alleen blijven!?! (Walter heb ik daar ook als oud mannetje vandaan gehaald toen mimi alleen achter bleef) Ik ben net in het tuincentrum geweest en heb prachtige bloemen gehaald.. Ik ga Mimi zo begraven en de nieuwe bloemen daarop planten..
Zucht.. huisdieren hebben is geweldig.. afscheid nemen is vreselijk..
Ik moest dit even kwijt.
Vaarwel lieve mimi
Walter en ik zullen je missen...
