Dierenarts zei dat ze een ontsteking had in haar baarmoeder die uitliep op een gezwel. Omdat ze ook nog eens was begonnen met veel hoesten, vermoedde ze dat het vast was uitgezaaid tot de longen. We hebben foto's laten maken. Daaruit bleek dat ze gelukkig toch geen uitzaaiingen had. Er zit een gezwel in haar baarmoeder, verder nergens. We overwogen operatie. Echter ze is al op leeftijd en de kans dat ze daaruit komt is heel klein. De dierenarts raadde het ook af. Het is prijzig, ze loopt een paar weken pijn te lijden om vervolgens nog wat kleine maanden te leven. Ze raadde inslapen aan. Nou, echt niet.

De foto's. Op de rechter zie je bij haar buik een gezwel bij haar tepel. Het is een lichtgrijze massa.
Aangezien ik dat weigerde - immers loopt ze nog gewoon rond - en mijn vader geen operatie wilde, besloten we antibiotica te doen. Dat geneest het niet, maar laat haar wel veel beter voelen. Na één dag was het merkbaar. Trixie begon weer te rennen en echt te genieten van het leven. Ze dronk niet meer zoveel, de koorts was omlaag en dus plaste niet meer in huis. Ze kwam nog wel moeizaam overeind af en toe en trap lopen zit er nu ook niet meer bij, maar dat heeft met haar oudere heupen te maken en niet met haar baarmoeder. Ze rent, komt knuffels halen, speelt met takken en probeert de katten nog achterna te rennen, al is ze ondertussen veel te sloom. Ze geniet nu al de hele week van het zonnetje, dan ligt ze 'knock-out' in de tuin te genieten.

Samen met haar kattenvriendjes.
Na een kuur van 40 dagen gingen we terug naar de DA, die toch echt vond dat we haar moesten laten inslapen. Ze was verbaasd dat de hond nog leefde. Weer een kuur mee gekregen, want echt niet dat we haar laten inslapen als ze dat allemaal nog kan. Wederom 40 dagen. Hierna is er geen derde kuur mogelijk, zei de dierenarts.
Nu het dilemma. Trixie is ziek en word er natuurlijk niet beter op, maar op de meds red ze zich uitstekend. Alsof ze gewoon niet ziek is. Ze is niet zo fit als een pup, maar nog fit zat voor een oude bok. Ze geniet nog zo. De DA heeft meerdere keren aangegeven dat ze het onverantwoordelijk vind dat we haar laten rondlopen. Ik denk niet dat ze beseft hoe goed Trixie het nu nog doet. Ze is gewoon een sterke hond en lijkt nergens last van te hebben en wandelt nog kwispelend rond. Dan ga ik niet nu al een einde aan haar leven maken. Maar helaas, de kuur is straks voorbij en dan? Weer naar de DA en dan maar over op pijnmeds? We zaten zelf al aan toch die operatie te denken, de DA steunt ons niet hierin. Kan best dat Trixie op de tafel sterft (die kans is het grootst) of dat ze een paar maand later na de operatie alsnog sterft. Maar Trixie is zo'n die-hard, die leeft misschien toch nog wel een paar jaar verder met die operatie. Wat te doen? Wat vinden jullie hiervan? Ik zou graag wat meningen van anderen horen.
.
zeker aangezien langdurig antibiotica schadelijk is voor het lichaam.