Geplaatst Ik wil dit even van mij afschrijven voordat ik ga slapen want anders ga ik er straks in bed nog aan liggen denken (en dat doe ik toch wel ben ik bang voor).
Sinds vorig jaar november ben ik, na het overlijden van mijn oma (euthenasie; door kanker), in het bezit gekomen van haar 2 katten.
Haar eerste kat was echt haar huiskat: Smeagol.
Haar tweede kat: Bob, was echt een echte buiten kat. Deze was oorspronkelijk van de achterburen maar die deden er weinig mee en dus is Bob zeg maar bij mijn oma blijven hangen. Maar dan alleen om te eten.
Op het punt dat mijn oma heel erg achteruit ging hebben wij (ik voornamelijk) Bob naar ons huis meegenomen (wij woonde in dezelfde straat als mijn oma). Dit omdat ik bang was dat hij naar zijn eigen plekje terug te lopen.
Dit heeft hij echter (na 2 maanden bij ons in huis te hebben gezeten) nooit meer gedaan en gelukkig altijd terug gekomen naar ons.
Toen mijn oma in augustus overleed ben ik natuurlijk extra gehecht geraakt aan mijn katten (mede omdat mijn oma's laatste woorden tegen mij waren: beloof dat je goed voor ze zorgt?!).
Bob veranderde van een schichtige bange kat die alleen maar binnen kwam om te eten langzaam in een echte vrijdoos die alleen maar lekker bij je op schoot wou liggen nooit krabte en zelfs onze pleegkindjes van 1 kon hem knijpen en aan zijn staart trekken.
Zodra hij het dan zat was liep hij gewoon weg.
Rond november begon het gedonder,, hij werd mank aan zijn rechter achterknie. Wat bleek hij had zijn knieschijf die telkens van zijn plaatst schoof en dan weer terug (ik heb toevallig als mens hetzelfde).
Nou dat verholpen (dankzij operatie) dus dat ging wel goed.. Kreeg hij in Januari ineens hele erge benauwde buien. Dit bleek een ontsteking van de bovenste luchtwegen te zijn. Nou goed metacam gegeven en het ging de laatste tijd eindelijk beter.
Hij ging weer vrolijk naar buiten, at goed en zag er goed uit. Tot gister.
Hij was s'ochtends naar buiten gegaan en de laatste tijd wou hij niet meer zo lang naar buiten en was binnen 10 minuten terug.. Maar Bob was nergens te vinden.
Ik tikken met zijn voerbakje (dan reageert hij normaal gesproken altijd!) en niks. Onder aan de trap (de mogelijkheid was er dat hij boven was dus als hij dan dat bakje hoorde zou hij vast wel komen), niks!
Toen ben ik de hele straat afgelopen, niks!
Ik kwam thuis en besloot eerst maar naar mijn kamer te gaan en om later nog een paar keer te roepen.
Toen ik boven kwam lag meneer gewoon prinsheerlijk zoals altijd te knorren om aandacht.
Ik dacht nog 'hoe kan hij dat nou niet gehoord hebben' maar goed, ik gedoucht en weer gerustgesteld naar beneden gegaan.
Later die avond ging ik naar boven, bob lag nog steeds op zijn vertrouwde plekje. Normaal als ik in mijn bed stap komt hij even naar mijn hoofd toelopen om aandacht te vragen. Dit keer bleef hij echter gewoon liggen.
Ik schoof hem wat aan de kant omdat hij niet zelf aan de kant ging en dit vond ik al raar. En toen kwam het:
Bob stond op en zwabberde alle kanten uit. Van links naar recht en viel her en der om met zijn achterhand.
Ik schrok me natuurlijk wezenloos en ben gelijk beneden een kattenbak en eten gaan halen. Hij had gegeten en is half wankeld op de kattebak gegaan.
Nacht niks van hem gemerkt. Normaal is hij er s'ochtends niet meer.. maar nu lag hij daar dus gewoon NOG.
Ik heb mijn moeder verteld dat het niet goed ging met hem en besloot thuis te blijven om naar de DA te gaan. Inmiddels kon meneer niks meer. Hij wou wel maar kon niet.
Mee naar beneden genomen en het viel mij op dat hij heel schrikkerig keek.
IK zei gelijk tegen mijn moeder: "of hij heeft vergif gegeten of hij heeft een hersenbloeding gehad ofzo"
Eenmaal beneden probeerde hij op de bank te springen : lukte niet
Te lopen : lukte niet
Toen hij eindelijk op de bank zat al zijn eten van de nacht ervoor uit gebraakt.
Toen de DA-praktijk om 9.00 open was (bij ons in het dorp pas om half 5 savonds maar daar wou ik niet op wachten) gelijk gebeld en ik kon langskomen. Onderweg heeft meneer nog de moeite genomen om uit zijn mandje te ontsnappen en even lekker op de achterbank te plassen
Aangekomen bij de dierenarts praktijk dacht de DA er hetzelfde over als mij. Goed wat waren de behandeling: Bloedonderzoek en een infuus. Hij zou naar Nunspeet verplaatst worden en daar verder onderzocht worden en de nacht blijven en ze zouden mij bellen.
Om 5 uur ging de telefoon. Hij lag op de IC en aan het infuus. De DA daar vond het een hele lieve kat en hij bleef maar vragen om aandacht (ik hoorde hem op de achtergrond al krijsen zoals alleen hij kan
). Wat bleek dus. Meneer was in een klap blind geworden. Waar het vandaan komt weten ze niet daar zijn ze nog mee bezig maar voor de rest van hij klinisch helemaal gezond (behalve blind dan).
Nu heb ik en het een en ander opgezocht op internet: blindheid bij katten kan voorkomen door hoge bloeddruk maar deze kat heb ik nooit wat aan gemerkt (was niet dit; een echte atleet).
Daar komt bij dat ik her en der verschillende dingen lees. Dat ze genoeg zintuigen over hebben om wel te kunnen functioneren zolang je maar geen dingen onverwachts verplaatst enz. Maar ook verhalen van dat het helemaal niet gaat.
Nu vraag ik me af of er bokker zijn die hier ervaring mee hebben (of kennis van katten hebben.) Ik ben namelijk zelf meer een honden mens.
Zo dat was weer een heel verhaal. Sorry als er typfouten in zitten ik ben namelijk dyslectisch.
Gr. Suzanne
ik hoop dat die hiermee leert leven! Mijn poes is ook echt een zorgekindje, heel wat operatie's aan haar kruisbandje gehad en een rugbeschadeging en mijn andere kat heeft een beschadigd hoornvlies (heeft een deuk in zijn oog 
) maar ziet verder nog redelijk, is wat schrikkerig aan 1 kant maar verder gaat het goed...
nou ik hoop dat het bij Bob ook wegtrekt .. 
teminste ik heb het hem niet zien doen.. En als hij bij mij op schoot lag (of op bed) was hij ook gewoon rustig omdat hij wist waar hij was.. 
