Geplaatst Gister was het dus weer zover, Puk lag er vreemd bij, voor haar doen, gezien ze altijd vreemd ligt sinds die operaties. Ik liet haar dus even lopen, kijken hoe het ging... Helaas, ze liep weer erg mank en probeerde haar linker achterpoot te ontzien. Ik dus meteen de DA gebeld, en vertelde wat ik zag. Hij zei dat ik pijnstillers moest halen en moest aankijken hoe het verliep. Ik heb nog een praatje gemaakt met de assistente en ze vertelde dat als het weer het kruisbandje is, er een grote kans is dat wij naar een andere, gespecialiseerde kliniek moeten gaan. Want dit zou hun dan te boven gaan. Figaro, onze andere kat en broertje van Puk heeft ook een gescheurd kruisbandje gehad, maar die is helemaal volledig genezen en weer zo lenig als wat. Zo hoort het dus ook. Helaas dus niet bij Puk het geval. Puk loopt nu met de pijnstillers een stuk makkelijker, ze kon zoiezo wel springen, maar het ging gewoon niet goed. Nu even aankijken en hopelijk is het niets
Operaties zijn geen goedkope grapjes, en ik vind het zo vreselijk om haar dan zo toegetakeld te zien en pijn hebben (want ze mogen de eerste weken eigenlijk bijna niets, en dat is moeilijk voor een poes)Een gescheurd kruisbandje komt zelden voor bij katten, wij zijn de enige in de omgeving die bij de praktijk zitten. En dan moet je nagaan dat wij er nog 2 hebben ook. Ik vroeg me dus af of het een genetice afwijking zou kunnen zijn, maar voor zover ik heb kunnen vinden, is dat niet het geval.
Ik hoop dat het allemaal goed gaat met Puk, want ze heeft al meer dan genoeg pech in haar leven gehad
(geboren op de 13e he 
)moest het even kwijt, sorry
edit: foto van puk erbij
