Geplaatst Het is ochtend, wekker gaat af en ik bewoog, kroelen dus.
Nog net niet lekker en lang genoeg dat ze kwijlde maar wat lag ze lekker languit.
Helaas kon ze niet even naar buiten want baasje was weer eens bijna te laat.
Dan gaan we toch op ons charmants liggen rollen en knorren om toch nog even aangehaald te worden, iets wat altijd lukt.
Nog een flinke knuffel, kus en een dag Miep, tot vanavond.
S'middags gaan de gedachte nog uit naar me pony, die ik heb moeten verkopen, me maatje, mijn steun, mijn toekomst en het verdriet en de pijn die het deed.
En hoe zeer het zou doen als ik ook me poezebeest kwijt zou raken, zou na het werk nog even langs de super gaan en mosselen voor der halen.
Broertje heeft gebeld... "zucht" wat nu weer. Neemt niet op :s tuurlijk.
Thuiskomst,
Me ouders zijn er... kan nooit goed zijn, vriend zijn auto erachter, o o.
Ik roep nog blij naar me vader dat ie goed bezig was, gras van bijna een meter (:P) gemaaid.
Zie me vriend in de deur opening met een gezicht dat niks goeds voorspeld staan, (?) hej wat ist?
Hij knikt naar me moeder die met de afzuigkap bezig was, eerste wat ik dacht, die hebben woorden gehad, en ben me geheugen afgegaan wat er zou kunnen geweest zijn, ik heb niks gedaan dacht ik zo.
In een flits zie ik een doos staan, vreemd, of moet ik er nu echt uit?? Heb echt niks gedaan...
Met dat ik de doos zie draait me moeder om en pakt me vast
Miep, mijn kleine zachte miepje, niet meer.
S'middags aangereden, tegen haar hoofdje en gelijk weg, gelukkig.
Ze is aan de kant gelegd en mijn achterbuurman heeft mijn broertje gehaald, die had haar net buiten gelaten.
Het was of de grond weer onder me vandaan getrokken werd.
Eerst mijn stippel weg, en nu ook Miep.
Nooit meer de postbode het stuipen op het lijf bezorgen,
Nooit meer verstoppertje spelen,
Nooit meer mijn broertje pesten,
Nooit meer als een idioot achter elkaar rennen,
Nooit meer lekker tegen elkaar liggen slapen of zonnen,
Nooit meer.
Ze was alles wat ik hier nog had en ook dat mocht niet zo zijn.
Miep is net twee jaar geworden en ze is bij me geweest van geboorte tot dood, zelf begraven.
14-05-2008/ 30-05-2010 Miep
Zo heb je s'ochtends nog heerlijk met haar liggen knuffelen, en zo is ze s'middags in 1 keer pats boem weg! Kan me heel goed voorstellen dat je er helemaal kapot van bent 
Heel veel sterkte gewenst, met dit moeilijke verlies. Want wat was ze mooi! 
