Voorheen was het - waar ik ging, ging hij.
Ik heb zelf het vermoeden dat het weleens met mijn zwangerschapshormonen te maken kan hebben. Ik geef eerlijk toe dat ik hem niet zo goed kan hebben momenteel - ik vind hem stinken
Terwijl ik voorheen hem heerlijk vond ruiken. Maar toch probeer ik hem enthousiast te begroeten, te aaien en ben gewoon heel lief tegen hem. Maar het lijkt wel hoe liever ik tegen hem doe, des te meer hij zich terugtrekt
Ik ben nog nooit eerder zwanger geweest dus ik heb er geen ervaring mee hoe dit voor uitwerking kan hebben op dieren. Voor mijn GEVOEL doe ik niet anders, maar dieren zijn veel fijngevoeliger natuurlijk. Natuurlijk, ik ben niet optimaal in vorm, veel misselijk, ellendig en dat zal hij haarfijn aanvoelen. Maar daar waar hij voorheen altijd lekker bij me kwam liggen als ik ziekjes was, mijdt mijn hondje me nu alsof het besmettelijke waterpokken zijn
Wie geeft antwoord? En vooral - hoe kan ik nu het beste hiermee omgaan? Ik heb het idee dat hoe meer ik mijn best doe, hoe erger ik het maak, dus ik negeer hem nu maar een beetje, maar ook dat voelt niet echt goed.

