Geplaatst Donderdag nog met je naar de dierenarts geweest, we hadden het gevoel dat er iets met je achterpootjes niet klopte..
Doordat je langharig was, en je te weinig hooi at, was er een poepklont achter je kont blijven hangen..
Daardoor liep je moeilijk.
De dierenarts wilde je een nachtje daar houden, om te kijken of je genoeg at.. Ook hebben ze je in bad gezet, zodat die vervelende klont weg was.
De volgende dag werd ik gebeld, je was oke, had goede poep gelegd, en je mocht weer naar huis..
Ik was dolblij.. Want wat was ik bang dat er iets met je aan de hand was.
Je mocht nog even niet bij je vriendinnetje Snoepie, omdat we eerst in de gaten moesten houden of alles goed bleef. Dat was gelukkig zo..
Tot zondagmorgen. Ik stond op het punt naar de paarden te gaan, maar ging nog even snel bij je kijken in het hok of alles goed ging. Helaas was het allesbehalve dat..
Ik zag een plukje haar loshangen, dus trok dat zachtjes weg.. Wat schrok ik, er zat een maad tussen..
Voorzichtig heb ik je haren een beetje aan de kant gehaald, totdat je je zelf omdraaide.
Het eerste wat ik zag waren veel, heel veel maaien.. Grote, kleine.. Wat ik daarna zag, was bloed..
Die rotbeesten hadden een ongelofelijk gat in je gevreten.
In paniek belde ik m'n ouders op, die niet thuis waren en op de camping zaten.
Daarna heb ik, op advies van pa, meteen de dierenarts gebeld..
We konden om 1 uur komen.
Ik had al zo'n gevoel, dit kan nooit meer goed komen..
Dat wilde ik haar ook niet aandoen..
De dierenarts schrok enorm toen hij jou zag. Je was de eerste dit jaar met de 'maaienziekte'.
Door het warme weer was het in 1 nacht helemaal fout gegaan..
Zaterdag middag had ik nog bij je gekeken, alles ging prima, hoewel ik je toch een beetje sloom vond.. Maar ik dacht; dat komt door het warme weer.
De beslissing was snel genomen.. Niet nog langer pijn voor jou.. Euthanasie was de enige, pijnvrije oplossing voor jou.
God, wat voelde ik me schuldig.. Waarom weet ik niet, want eigelijk heeft niemand er wat aan kunnen doen.
Ik heb je geknuffeld, geaait en gekust totdat je hartje het opgaf.. Het heeft alsnog 5 minuten geduurd, wat aangeeft wat voor vechter je bent..
Voorzichtig heb ik je in een doosje gelegd, en meegenomen naar huis.
Nu lig je hier in de tuin, onder de grond.. Snoepie wist niet hoe ze moest reageren. Eerst overal snuffelen waar je nog had gezeten.. Op je favoriete plekje achter de boom, en in je hok. Daarna werd ze helemaal gek, rondrennen en even helemaal van slag zijn.. Wat ze daarna deed, brak echt m'n hart.. Ze ging graven op de plek waar we jou hadden begraven. Het arme meisje snapte er niks van.. Zo lief dat jullie altijd tegen elkaar waren..
Nu zit ik hier, met tranen in m'n ogen, maar wel met een klein konijntje op schoot.. Ze zal je nooit, maar dan ook echt nooit kunnen vervangen..
Het spijt me meis, dat ik deze keuze heb moeten maken.. Helaas was het niet anders, dit was misschien niet het fijnste voor mij, maar zeker wel voor jou..
Rust nu maar zacht. Je was geweldig. Ik zal je nooit vergeten..
Ik zit hier echt met tranen in mijn ogen..
. Zo zonde dat jou konijntje hierdoor geëuthenaseerd moest worden, wat een lief snoetje had ze! 
. 
.