Geplaatst Toen ik opstond om weg te lopen, lag er een klein donker hoopje, midden in het hok. Dus ik ging kijken, en ik dacht dat het duifje dood was. Echter, toen ik ertegen duwde, bewoog hij nog. Steenkoud, slap, en met een grote wond op zijn rug, vond ik Mushu. De twee duifjes in mijn jaszak gestopt, eigenaar gesmst dat ik ze meenam, en naar huis gereden.
Gedurende de rit werden de kleintjes al wat levendiger, en begonnen ze te bedelen. Heel zachtjes, en wiebelig, maar ze deden het nog. Snel wat voer gehaald, onder de warmtelamp, en de wonden ingesmeerd met wondzalf.
En nu, een paar dagen later, zien de duifjes er goed uit. Ze groeien als kool, en hebben stoppeltjes! De wonden zijn goed dicht aan het gaan. Natuurlijk gaat het nog veel tijd kosten, maar goed. Iedere 4 uur, als ze eten krijgen, smeer ik de wonden in met wondzalf, zodat het lekker zacht blijft. Maar goed, kijk en geniet van deze kleine minkukeltjes!
En vandaag mochten ze kennismaken met mijn andere duifje, Spitfire. Zijn verhaal staat hier:
[BB-ITP] Duivendagboek, van ei tot grote duif!
[edit: de witte is dus Vledder, en de donkere is Mushu..]
Veel succes nog, hopelijk wordt Mushu een beetje beter! 
